Αναρτήσεις

Στη γλώσσα κατοικούμε

Εικόνα
Δύο μεταφράσεις του ίδιου ποιήματος δεν είναι ποτέ το ίδιο ποίημα. Κάτι μετακινείται ανεπαίσθητα, μια σκιά αλλάζει πλευρό, μια ανάσα χάνεται. Εκεί αποκαλύπτεται πως η γλώσσα δεν είναι μέσο, είναι χώρος. Δεν τη χρησιμοποιούμε, κατοικούμε μέσα της. Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας σήμερα. Κι όμως, για εμάς δεν είναι επέτειος αλλά συνθήκη ύπαρξης. Χωρίς αυτήν, η ζωή μας θα έπρεπε διαρκώς να μεταφράζεται, να ζητά άδεια, να εξηγείται. Γιατί, αν ο Θεός είναι η αλήθεια, τότε η γλώσσα είναι ο Θεός, όχι ως δόγμα αλλά ως μνήμη. Είναι αυτή η «μονάχη έγνοια» που περιέγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης, το σπίτι μας στις αμμουδιές του Ομήρου. Στη γλώσσα μας ερωτευόμαστε χωρίς υποσημειώσεις, γεννιόμαστε χωρίς λεζάντες, πεθαίνουμε χωρίς μεταφραστές. Εκεί γράφτηκαν τα πρώτα νανουρίσματα και τα τελευταία μοιρολόγια, εκεί ειπώθηκαν οι προσευχές των ανώνυμων, τα τραγούδια των εξόριστων, τα γράμματα που δεν στάλθηκαν ποτέ. Η ελληνική γλώσσα δεν υπήρξε ποτέ αθώα. Υπήρξε σώμα και πληγή, φως και πείσμα. Πέρασε από...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Οι μέρες που το ψέμα κοκκινίζει

Εικόνα
Τις μέρες με τις μάσκες ο κόσμος κοκκινίζει. Όχι από ντροπή, από επιθυμία. Μυρίζει δέρμα που ζεστάθηκε στο πλήθος, ιδρώτα που δεν ζητά συγγνώμη και ανάσες που μπλέκονται χωρίς να περιμένουν συστάσεις. Τα μάτια γίνονται στόμα, τα χείλη υπόσχεση χωρίς αύριο. Η ανωνυμία παύει να είναι φόβος και γίνεται ερωτική πράξη. Κρυβόμαστε τελικά για να αντέξουμε να φανερωθούμε Μας έμαθαν να πιστεύουμε πως νοσταλγούμε τόπους. Λάθος. Τον χρόνο νοσταλγούμε. Εκείνον τον εαυτό που δεν είχε μάθει ακόμα να μετρά τις απώλειες, να προσαρμόζεται στο «πρέπει», να υποχωρεί. Ο χρόνος μάς εξαπατά φορώντας τη μάσκα του χώρου, υποσχόμενος επιστροφές σε σώματα που δεν μας ανήκουν πια. Τα τρένα σφύριξαν, τα λεωφορεία χάθηκαν. Ο χρόνος δεν έχει όπισθεν, έχει μόνο ένα σκοτεινό, ηδονικό βάθος, και πονάει όσο κατεβαίνεις. Στις μέρες του καρναβαλιού οι μάσκες μπερδεύονται. Οι ορατές με τις αόρατες. Και τότε φαίνεται καθαρά . Οι πιο ειλικρινείς είναι εκείνες που φοριούνται για λίγο. Οι άλλες, της καθημερινότητας, είναι μόν...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Άκοπη Αλήθεια

Εικόνα
Δεν ξέρω αν την είδα σε φωτογραφία ή αν στάθηκε απέναντί μου. Αν ήρθε από τον ύπνο ή από το φως της μέρας. Ξέρω μόνο πως, όταν εμφανίστηκε, το σώμα μου κατάλαβε πριν από μένα. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που η ομορφιά σε τυφλώνει τόσο δυνατά, που συνεχίζεις να τη βλέπεις ακόμα και με κλειστά βλέφαρα. Ας αφήσουμε τις ευγένειες και τις πολιτικά ορθές ηθικολογίες. Είναι η ομορφιά μια μορφή ρατσισμού; Ίσως. Γιατί η ομορφιά είναι τυραννική, μια ωμή επιβολή που δεν ζητά άδεια και δεν δίνει εξηγήσεις. Αρνούμαι να την εξορίσω πίσω από τη «μεγαλωσύνη της ψυχής» ή την «ευφυΐα». Η ψυχή είναι καταφύγιο των ηττημένων, αλλά η σάρκα είναι η αρένα των ζωντανών, όπου κρίνονται οι πιο πρωτόγονες αλήθειες μας. Όποτε γράφω για την ομορφιά, το μυαλό φτάνει δεύτερο. Η ομορφιά προηγείται. Περνά από το δέρμα, από την αναπνοή, από εκείνη τη μικρή αθέλητη σύσπαση που δεν διορθώνεται. Δεν ρωτά αν επιτρέπεται. Δεν ζητά άφεση. Ακουμπά και μένει. Δεν μπορώ να την απαξιώσω. Δεν μπορώ να την μετατρέψω σε θεωρία. Η ο...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Πριν Ανθίσει ο Χρόνος

Εικόνα
Υπάρχουν κείμενα που δεν τα ξαναδιαβάζεις, σε ξαναδιαβάζουν εκείνα. Εμφανίζονται απρόσκλητα, σαν αρώματα μέσα στη νύχτα, και σε κοιτούν με το βλέμμα εκείνου που γνωρίζει για σένα περισσότερα απ’ όσα αντέχεις να θυμάσαι. Είναι τα κείμενα που γράφτηκαν όταν δεν ήξερες ακόμη τι χάνεται και επιστρέφουν για να σου το υπενθυμίσουν. Λίγο πριν την άνοιξη, σε αυτή την παράξενη εποχή δίχως ταυτότητα, αποσύρομαι από τον θόρυβο της επικαιρότητας. Όχι για να σωπάσω, αλλά για να ακούσω. Εκεί που υμνώ την τεχνολογία, την αποστρέφομαι. Μας δίδαξε να επικοινωνούμε δίχως να συναντιόμαστε, να αγαπάμε δίχως να αγγίζουμε, να θυμόμαστε δίχως να πονάμε. Μας στέρησε εκείνη την ηλεκτρική επαφή, όπου το σώμα του άλλου γινόταν ο μόνος αληθινός χάρτης του κόσμου. Οι φιλίες έγιναν μηνύματα που διαβάζονται βιαστικά και ξεχνιούνται εύκολα. Έχουμε περισσότερους τρόπους να μιλάμε και λιγότερα πράγματα να πούμε. Κάποτε πιστεύαμε ότι η πρόοδος είναι άθροισμα. Τώρα μοιάζει περισσότερο με αφαίρεση. Κερδίσαμε χρόνο, χάσαμε...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Η πόλη του ενικού

Εικόνα
Δεν περιμένουμε τις αμυγδαλιές για να καταλάβουμε πότε αλλάζει ο καιρός. Σε τούτο τον τόπο τίποτα δεν καταρρέει ξαφνικά. Όλα υποχωρούν αργά, μεθοδικά, σχεδόν ευγενικά. Οι πέτρες μένουν. Οι άνθρωποι αλλάζουν ρόλους. Η άνοιξη έρχεται κάθε χρόνο, αλλά δεν φέρνει αλλαγή. Η φθορά εδώ δεν κάνει θόρυβο, γίνεται συνήθεια Είμαι στη κόντρα και θα μείνω. Γιατί το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη λύσεων. Είναι η άρνηση της ευθύνης. Ένα απέραντο «εγώ» κυβερνά όσους ζητούν εξουσία και το ίδιο «εγώ» κυβερνά όσους ανέχονται να τους κυβερνούν. Τους βολεμένους. Τους ήσυχους. Τους τακτοποιημένους στο μικρό τους σύμπαν. Καθένας για τον εαυτό του. Άντε και για τους δικούς του. Έτσι η πόλη, ενώ ασφυκτιά από τα προβλήματα, βομβαρδίζεται από εξαγγελίες λύσεων. Χωρίς προσωπικό αλλά με υπογραφές. Χωρίς σχέδιο αλλά με ημερίδες. Τα προβλήματα μετακινούνται, δεν λύνονται. Η ευθύνη αναβάλλεται μέχρι να ξεχαστεί. Ο χορός στήνεται πάνω στα ερείπια. Όχι για να αποτραπεί η κατάρρευση, αλλά για να βαφτιστεί κανονικ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα