Αναρτήσεις

Η σκιά που περπατά μπροστά

Εικόνα
Το κρίσιμο ερώτημα δεν αφορά πλέον τις αιτίες της αποχώρησης, του Αλέξη Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τη δυνατότητα μιας νέας πίστης. Γιατί σήμερα κάποιος να εμπιστευτεί το νέο του εγχείρημα; Αυτή η απορία δεν απαντιέται σε κομματικά γραφεία, ούτε εξαντλείται σε οργανωτικά σχήματα, ψηλαφίζεται στη σιωπή που ακολουθεί τη μεγάλη πτώση. Υπάρχουν αποχωρήσεις που δεν κάνουν θόρυβο. Μοιάζουν περισσότερο με έναν άνθρωπο που αλλάζει πεζοδρόμιο, όχι γιατί χάθηκε, αλλά γιατί δεν αντέχει πια να περπατά στην ίδια πλευρά. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν εγκατέλειψε απλώς έναν σχηματισμό. Άφησε πίσω του σώματα συντρόφων και ένα κόμμα που πλέον αιμορραγεί στο κενό. Και όσο κι αν η αποχώρησή του παρουσιάζεται ως στρατηγική κίνηση, στην κοινωνία διαβάζεται αλλιώς, ως εγκατάλειψη την ώρα της ήττας. Υπήρξε ο άνθρωπος που έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ φωνή, σώμα, εξουσία. Τον πήρε από τα πεζοδρόμια της διαμαρτυρίας και τον ανέβασε στα σκαλιά του Μαξίμου. Δεν υπήρξε απλώς αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρξε ο αρχιτέκτονας και ο πρωταγωνιστ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Ο Άγιος Έρωτας δεν κατοικεί στις βιτρίνες

Εικόνα
Κάθε Φεβρουάριο αλλάζω τη φωτογραφία, ποτέ όμως τη θέση μου. Οι λέξεις μένουν εκεί, σαν να έχουν υπογράψει σύμφωνο ανυπακοής απέναντι στη μόδα. Δεν είναι πείσμα, είναι μνήμη. Ο έρωτας δεν χρειάζεται ανανέωση βιτρίνας. Γελάγαμε κάποτε με τις κόκκινες καρδιές που κατέφθαναν με οδηγίες χρήσης και τιμή προσφοράς. Τώρα δεν γελάμε. Η αγορά δεν πουλά αντικείμενα, πουλά συναίσθημα σε δόσεις. Κάποιοι βιάστηκαν να βαφτίσουν άγιο εκείνον που ευλογεί τα ταμεία. Μα ο έρωτας δεν τελεί υπό χορηγία. Ο άγιος των βιτρινών εκπροσωπεί τις αγορές. Εμείς, παραδοσιακά, στεκόμαστε απ’ έξω. Με τον άνθρωπο, όχι με το ταμείο. Υπάρχει ένα υψόμετρο που οι εισαγόμενες γιορτές δεν αντέχουν. Εκεί όπου ο έρωτας δεν είναι σύνθημα, αλλά ρίσκο. Θυμάμαι έναν στίχο του Οδυσσέα Ιωάννου, γενναίο και γυμνό: «Θέλω τη μέρα που θα φύγεις απ’ το πρωί να μου γελάς». Με τέτοια «θέλω» χτίζονται σχέσεις. Όχι με εκπτώσεις, αλλά με αντοχή. Όχι με εύκολες αγάπες, αλλά με εκείνες που αντέχουν το ράγισμα, το αντίο που ακόμη μυρίζει αγάπη....
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Συμφωνία με Κλειστά Μάτια

Εικόνα
Σε εκείνους που αναζητούν τη σιωπή μέσα στον ήχο. Γράφω για να τιθασεύσω τον θόρυβο των ημερών. Πιστεύω στη δύναμη της πρότασης που αντέχει. Κι όμως, πριν από τις λέξεις, υπήρχε πάντα μια φωνή, μια παρουσία χωρίς σώμα και πρόσωπο, που ερχόταν από το πουθενά και γινόταν οικεία. Το ραδιόφωνο δεν μου έμαθε απλώς να ακούω. Μου έμαθε να περιμένω. Δεν σου χαρίζει εικόνες, σου ζητά συμμετοχή. Σου προσφέρει ήχο, παύση, ανάσα. Και μέσα από αυτά σε υποχρεώνει να δημιουργήσεις. Να δεις με κλειστά μάτια, να αναγνωρίσεις πρόσωπα που δεν γνώρισες ποτέ, να αισθανθείς γεγονότα που δεν έζησες. Το ραδιόφωνο είναι μια μυστική συμφωνία εμπιστοσύνης ανάμεσα σε δύο άγνωστους που συναντιούνται στο ίδιο λεπτό. Εκεί συναντά τη λογοτεχνία. Όχι ως τεχνική, αλλά ως στάση ζωής. Και τα δύο απαιτούν χρόνο, προσήλωση, σιωπή. Μια αφήγηση στον αέρα μπορεί να γίνει εσωτερικός μονόλογος. Ένα τραγούδι να λειτουργήσει σαν μνήμη που δεν σου ανήκει, αλλά σε διαμορφώνει. Σε έναν κόσμο που εξαντλείται στην εικόνα και στην ακαρ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Οι ηλικίες που δεν υπογράφουν ειρήνη

Εικόνα
Δεν αναρωτιέμαι πια αν τα αισθήματα ενηλικιώνονται. Το ξέρω, δεν ενηλικιώνονται. Σκουραίνουν. Μαθαίνουν να αντέχουν χωρίς φωνή, χωρίς εξάρσεις, χωρίς το άλλοθι της αθωότητας. Ο έρωτας των μεγάλων δεν είναι άλλος, είναι ο ίδιος έρωτας μετά την ήττα του. Με μνήμη. Και η μνήμη τον κάνει επικίνδυνο Ζω με όλες μου τις ηλικίες ταυτόχρονα. Καμία δεν συμφιλιώθηκε με την άλλη. Το μυαλό μου επιμένει να κατοικεί σε ένα σώμα που δεν υπάρχει πια, να ζητά απαντήσεις από ερωτήσεις που έπρεπε να έχουν ταφεί: Τι είναι η αγάπη; Τι σημαίνει να μένεις; Τι σημαίνει να φεύγεις; Ερωτήσεις παιδικές, που κανείς όμως δεν ξεφορτώθηκε χωρίς κόστος. Τις νύχτες, ανάμεσα σε ερωτικά τραγούδια και μεταμεσονύκτιες ραδιοφωνικές εξομολογήσεις, μια φωνή επιμένει. Η αγάπη, λέει, είναι συγχορδία αντιθέσεων, διαπλοκή αντιφάσεων, το ταξίδι της μεγάλης μέρας στην ακόμη μεγαλύτερη νύχτα. Είναι η ζωή σου και ο κατά διαστήματα θάνατός μου. Κι εμείς, άνθρωποι θαλασσινοί, συνεχίζουμε να γυροφέρνουμε την τρύπα του ηφαιστείου, όχι...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Στη γλώσσα κατοικούμε

Εικόνα
Δύο μεταφράσεις του ίδιου ποιήματος δεν είναι ποτέ το ίδιο ποίημα. Κάτι μετακινείται ανεπαίσθητα, μια σκιά αλλάζει πλευρό, μια ανάσα χάνεται. Εκεί αποκαλύπτεται πως η γλώσσα δεν είναι μέσο, είναι χώρος. Δεν τη χρησιμοποιούμε, κατοικούμε μέσα της. Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας σήμερα. Κι όμως, για εμάς δεν είναι επέτειος αλλά συνθήκη ύπαρξης. Χωρίς αυτήν, η ζωή μας θα έπρεπε διαρκώς να μεταφράζεται, να ζητά άδεια, να εξηγείται. Γιατί, αν ο Θεός είναι η αλήθεια, τότε η γλώσσα είναι ο Θεός, όχι ως δόγμα αλλά ως μνήμη. Είναι αυτή η «μονάχη έγνοια» που περιέγραψε ο Οδυσσέας Ελύτης, το σπίτι μας στις αμμουδιές του Ομήρου. Στη γλώσσα μας ερωτευόμαστε χωρίς υποσημειώσεις, γεννιόμαστε χωρίς λεζάντες, πεθαίνουμε χωρίς μεταφραστές. Εκεί γράφτηκαν τα πρώτα νανουρίσματα και τα τελευταία μοιρολόγια, εκεί ειπώθηκαν οι προσευχές των ανώνυμων, τα τραγούδια των εξόριστων, τα γράμματα που δεν στάλθηκαν ποτέ. Η ελληνική γλώσσα δεν υπήρξε ποτέ αθώα. Υπήρξε σώμα και πληγή, φως και πείσμα. Πέρασε από...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Οι μέρες που το ψέμα κοκκινίζει

Εικόνα
Τις μέρες με τις μάσκες ο κόσμος κοκκινίζει. Όχι από ντροπή, από επιθυμία. Μυρίζει δέρμα που ζεστάθηκε στο πλήθος, ιδρώτα που δεν ζητά συγγνώμη και ανάσες που μπλέκονται χωρίς να περιμένουν συστάσεις. Τα μάτια γίνονται στόμα, τα χείλη υπόσχεση χωρίς αύριο. Η ανωνυμία παύει να είναι φόβος και γίνεται ερωτική πράξη. Κρυβόμαστε τελικά για να αντέξουμε να φανερωθούμε Μας έμαθαν να πιστεύουμε πως νοσταλγούμε τόπους. Λάθος. Τον χρόνο νοσταλγούμε. Εκείνον τον εαυτό που δεν είχε μάθει ακόμα να μετρά τις απώλειες, να προσαρμόζεται στο «πρέπει», να υποχωρεί. Ο χρόνος μάς εξαπατά φορώντας τη μάσκα του χώρου, υποσχόμενος επιστροφές σε σώματα που δεν μας ανήκουν πια. Τα τρένα σφύριξαν, τα λεωφορεία χάθηκαν. Ο χρόνος δεν έχει όπισθεν, έχει μόνο ένα σκοτεινό, ηδονικό βάθος, και πονάει όσο κατεβαίνεις. Στις μέρες του καρναβαλιού οι μάσκες μπερδεύονται. Οι ορατές με τις αόρατες. Και τότε φαίνεται καθαρά . Οι πιο ειλικρινείς είναι εκείνες που φοριούνται για λίγο. Οι άλλες, της καθημερινότητας, είναι μόν...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Άκοπη Αλήθεια

Εικόνα
Δεν ξέρω αν την είδα σε φωτογραφία ή αν στάθηκε απέναντί μου. Αν ήρθε από τον ύπνο ή από το φως της μέρας. Ξέρω μόνο πως, όταν εμφανίστηκε, το σώμα μου κατάλαβε πριν από μένα. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που η ομορφιά σε τυφλώνει τόσο δυνατά, που συνεχίζεις να τη βλέπεις ακόμα και με κλειστά βλέφαρα. Ας αφήσουμε τις ευγένειες και τις πολιτικά ορθές ηθικολογίες. Είναι η ομορφιά μια μορφή ρατσισμού; Ίσως. Γιατί η ομορφιά είναι τυραννική, μια ωμή επιβολή που δεν ζητά άδεια και δεν δίνει εξηγήσεις. Αρνούμαι να την εξορίσω πίσω από τη «μεγαλωσύνη της ψυχής» ή την «ευφυΐα». Η ψυχή είναι καταφύγιο των ηττημένων, αλλά η σάρκα είναι η αρένα των ζωντανών, όπου κρίνονται οι πιο πρωτόγονες αλήθειες μας. Όποτε γράφω για την ομορφιά, το μυαλό φτάνει δεύτερο. Η ομορφιά προηγείται. Περνά από το δέρμα, από την αναπνοή, από εκείνη τη μικρή αθέλητη σύσπαση που δεν διορθώνεται. Δεν ρωτά αν επιτρέπεται. Δεν ζητά άφεση. Ακουμπά και μένει. Δεν μπορώ να την απαξιώσω. Δεν μπορώ να την μετατρέψω σε θεωρία. Η ο...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα