Άκοπη Αλήθεια
Δεν ξέρω αν την είδα σε φωτογραφία ή αν στάθηκε απέναντί μου. Αν ήρθε από τον ύπνο ή από το φως της μέρας. Ξέρω μόνο πως, όταν εμφανίστηκε, το σώμα μου κατάλαβε πριν από μένα. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που η ομορφιά σε τυφλώνει τόσο δυνατά, που συνεχίζεις να τη βλέπεις ακόμα και με κλειστά βλέφαρα. Ας αφήσουμε τις ευγένειες και τις πολιτικά ορθές ηθικολογίες. Είναι η ομορφιά μια μορφή ρατσισμού; Ίσως. Γιατί η ομορφιά είναι τυραννική, μια ωμή επιβολή που δεν ζητά άδεια και δεν δίνει εξηγήσεις. Αρνούμαι να την εξορίσω πίσω από τη «μεγαλωσύνη της ψυχής» ή την «ευφυΐα». Η ψυχή είναι καταφύγιο των ηττημένων, αλλά η σάρκα είναι η αρένα των ζωντανών, όπου κρίνονται οι πιο πρωτόγονες αλήθειες μας. Όποτε γράφω για την ομορφιά, το μυαλό φτάνει δεύτερο. Η ομορφιά προηγείται. Περνά από το δέρμα, από την αναπνοή, από εκείνη τη μικρή αθέλητη σύσπαση που δεν διορθώνεται. Δεν ρωτά αν επιτρέπεται. Δεν ζητά άφεση. Ακουμπά και μένει. Δεν μπορώ να την απαξιώσω. Δεν μπορώ να την μετατρέψω σε θεωρία. Η ο...
