Γαμώτο, πώς γίναμε έτσι;
Δεν πρόκειται απλώς για την προσωπική οδύνη μιας χαροκαμένης μάνας. Η Μαρία Καρυστιανού, μέσα στην απόλυτη απώλεια, μετεξελίχθηκε σε σύμβολο, γιατί τόλμησε να δώσει φωνή στη σιωπή των πολλών και στην ηχηρή απουσία των απόντων. Δημιούργησε ρωγμές στο τείχος της λήθης, φέρνοντας στο φως ερωτήματα που το σύστημα εξουσίας προτιμούσε να κρατήσει θαμμένα στα μπαζωμένα συντρίμμια των Τεμπών. Αυτή η στάση έχει ήδη καταγραφεί ανεξίτηλα στη συλλογική συνείδηση και δεν αναιρείται.
Όμως η ανακοίνωση ίδρυσης κόμματος μοιάζει με άλμα στην άβυσσο χωρίς δίχτυ προστασίας. Η πολιτική δεν είναι μόνο κραυγή διαμαρτυρίας, είναι η τέχνη της σύνθεσης και η ισορροπία σε ένα διαρκώς τεντωμένο σχοινί. Το σύστημα δεν συγκινείται, καραδοκεί στη γωνία για να εργαλειοποιήσει την απειρία και τις αμήχανες προτάσεις, μετατρέποντας το πένθος σε ένα αδύναμο πολιτικό επιχείρημα. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από ένα «Κόμμα των Τεμπών» ούτε από μια βεντάλια ψήφων αγανάκτησης. Απαιτεί σχέδιο, πρόγραμμα, ικανότητα διακυβέρνησης και μια καθαρή εναλλακτική πορεία.
Κάθε προσπάθεια που αδυνατεί να αντιληφθεί αυτή τη μετάβαση, κινδυνεύει να γίνει άθελά της χορηγός του αδιεξόδου και της υπάρχουσας κατάστασης. Σε αυτή τη λεπτή ισορροπία, ο ρόλος των Μέσων Ενημέρωσης λειτουργεί συχνά παραμορφωτικά. Στην κυνική αναζήτηση της τηλεθέασης, η τραγωδία μετατρέπεται σε θέαμα και ο πόνος σε καταναλωτικό προϊόν.
Μέσα σε αυτή τη χαίνουσα πληγή δεν πρέπει να λησμονούμε και τη σιωπηλή πλευρά της τραγωδίας. Τους γονείς και τους συγγενείς που κουβαλούν το ίδιο ασήκωτο βάρος μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Το δικό τους πένθος δεν διεκδίκησε δημόσιο ρόλο, παραμένει όμως εξίσου ιερό και αδιαπραγμάτευτο.
Τα Τέμπη συγκλόνισαν τη χώρα συθέμελα. Οι πολίτες κατέβηκαν στους δρόμους όχι για τα κόμματα αλλά για τη δικαιοσύνη, την ασφάλεια και τη λογοδοσία. Αν και όλοι έχουν το δικαίωμα να πολιτεύονται αναζητώντας το δικό τους μερίδιο στην αλήθεια, η πολιτική δεν αντέχει να κινείται αποκλειστικά με όρους συναισθήματος. Γιατί όταν το δίκαιο δεν μετουσιώνεται σε σχέδιο και διάρκεια, εξαντλείται στον θόρυβο. Και τότε, αντί να δικαιώνεται το πένθος, απλώς αλλάζει στρατόπεδο η απογοήτευση.
Σχόλια