Η κανονικότητα της απανθρωπιάς

Δεν ζούμε κρίση, ζούμε απόφαση. Η απανθρωπιά δεν προέκυψε, επιλέχθηκε. Σχεδιάστηκε σε γραφεία, νομιμοποιήθηκε με νόμους, βαφτίστηκε αναγκαιότητα. Η πολιτική δεν απουσιάζει, λειτουργεί εναντίον της κοινωνίας. Δεν αποτυγχάνει, εκτελεί.

Ο ακραίος φιλελευθερισμός δεν είναι οικονομική θεωρία, είναι ηθικό δόγμα. Υποστηρίζει ότι η ανισότητα είναι φυσική, η ανασφάλεια παιδαγωγική και ο φόβος εργαλείο πειθάρχησης. Όποιος δεν τα καταφέρνει, φταίει. Όποιος αποκλείεται, το άξιζε. Έτσι εξαφανίζεται η ευθύνη του συλλογικού και απομένει μόνο η ενοχή του αδύναμου.

Το διεθνές δίκαιο, άλλοτε ανάχωμα, σήμερα λειτουργεί ως υποσημείωση. Ενεργοποιείται επιλεκτικά, αναστέλλεται σιωπηλά, ακυρώνεται στην πράξη. Οι ισχυροί δεν το παραβιάζουν, το ερμηνεύουν. Οι πόλεμοι βαφτίζονται επιχειρήσεις, οι νεκροί αριθμοί, τα εγκλήματα ισορροπίες.

Η δημοκρατία περιορίστηκε στη διαδικασία. Ψηφίζουμε χωρίς να αποφασίζουμε, ενημερωνόμαστε χωρίς να γνωρίζουμε, μιλάμε χωρίς να ακουγόμαστε. Η πολιτική έγινε τεχνική, η εξουσία αόρατη, η ευθύνη άφαντη.

Το πιο επικίνδυνο όμως δεν είναι αυτοί που κυβερνούν έτσι. Είναι ότι αρχίσαμε να το θεωρούμε λογικό. Ότι συνηθίσαμε να ζούμε λιγότερο για να μη διαταράσσουμε το σύστημα. Όταν η αδικία παύει να προκαλεί ντροπή, παύει και η ανάγκη να αλλάξει. Και τότε ο κόσμος δεν καταρρέει, λειτουργεί. Λειτουργεί άψογα εναντίον εκείνων που τον κατοικούν.