Οι τελευταίες πολυτέλειες του χρόνου

Υπάρχει μια παράξενη επιμονή στην εποχή μας, να αντιμετωπίζουμε την ηλικία σαν λάθος τυπογραφικό. Κάτι που διορθώνεται, που σβήνεται, που λειαίνεται με λίγο φως και λίγη σιωπή. Λες και ο χρόνος είναι αβλεψία και όχι κατάκτηση.

Κι όμως, το σώμα θυμάται. Δεν συνωμοτεί εναντίον μας, μαρτυρεί υπέρ μας. Η ρυτίδα δεν είναι ρωγμή, είναι χαραγμένη εμπειρία. Το ακουστικό δεν είναι ομολογία αδυναμίας, είναι απόδειξη ότι θέλεις ακόμη να ακούς τον κόσμο. Το μπαστούνι δεν είναι σύμβολο ήττας, είναι η επιμονή να συνεχίσεις να περπατάς. Τα γυαλιά πρεσβυωπίας δεν προδίδουν, διευκρινίζουν.

Κι όμως τα κρύβουμε. Με την ίδια αμηχανία που κάποτε κρύβαμε τα λάθη της νιότης μας. Σαν να πιστεύουμε πως η φθορά είναι κοινωνικό στίγμα. Σαν να υπάρχει ένας αόρατος επιθεωρητής νεότητας που βαθμολογεί την αντοχή μας στην αυταπάτη.

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η άρνηση αποκτά αισθητική. Πρόσωπα αψεγάδιαστα, βλέμματα φωτισμένα τεχνητά, χρόνος που έχει υποστεί ψηφιακή λογοκρισία. Δεν προβάλλουμε αυτό που είμαστε, αλλά αυτό που φοβόμαστε ότι πάψαμε να είμαστε. Κι όσο περισσότερο σβήνουμε τις γραμμές του προσώπου μας, τόσο βαθύτερα χαράζουμε τη ρωγμή μέσα μας.

Η αλήθεια είναι λιτή και ανυπόκριτη. Η φθορά είναι το τίμημα της διάρκειας. Αν δεν θέλεις να γεράσεις, πρέπει να μη ζήσεις. Κι αυτό είναι το μόνο πραγματικό δράμα.

Υπάρχει μια αξιοπρέπεια σιωπηλή σε εκείνον που φορά το ακουστικό του χωρίς εξηγήσεις. Σε εκείνη που κρατά το μπαστούνι της σαν προέκταση της θέλησής της. Σε όποιον γελά με την πρεσβυωπία του όπως γελούσε κάποτε με τις ερωτικές του αφέλειες. Αυτή η συμφιλίωση δεν είναι παραίτηση. Είναι ωριμότητα.

Ίσως οι τελευταίες πολυτέλειες του ανθρώπου να μην είναι τα φίλτρα και οι ψευδαισθήσεις. Είναι η ειλικρίνεια. Η άνεση να πεις «ναι, μεγάλωσα» χωρίς να ψιθυρίσεις τη λέξη. Η ικανότητα να σταθείς μέσα στο σώμα σου όπως είναι, χωρίς απολογίες.

Γιατί όταν πάψεις να πολεμάς τον χρόνο, παύεις να μικραίνεις μπροστά του. Και τότε, για πρώτη φορά, δεν προσπαθείς να φαίνεσαι νέος. Είσαι απλώς αληθινός.
Κι αυτή είναι η πιο σπάνια, η πιο ακριβή, η πιο ανθρώπινη πολυτέλεια