Στο Ύψος του Χρόνου

Αυστηρά προσωπικό

Στο πέρασμα του χρόνου, η μόνη ουσιαστική πρόοδος είναι η επιστροφή στην αλήθεια μας. Η αλλαγή μιας φωτογραφίας δεν είναι αλλαγή εικόνας, είναι μια δοκιμασία στο ύψος του χρόνου.

Δεν στέκομαι απέναντι στον φακό για να διεκδικήσω κάτι, στέκομαι απέναντι σε όσα πέρασαν και σε όσα έμειναν. Το φως δεν το ζητώ για να ωραιοποιεί, αλλά για να αποκαλύπτει. Να δείχνει πως οι ρωγμές δεν είναι ήττες αλλά ίχνη διαδρομής. Ο χρόνος δεν αφαιρεί μόνο, σμιλεύει. Κι αν υπάρχει μια ηρεμία στο βλέμμα, δεν γεννήθηκε από απουσία δυσκολιών, αλλά από τη συμφιλίωση μαζί τους. Οι ρωγμές υπάρχουν. Δεν φωνάζουν. Δεν χρειάζεται.

Υπάρχει μια σταθερότητα που δεν κάνει θόρυβο. Δεν είναι ακαμψία, είναι ρίζα. Είναι η απόφαση να στέκεσαι χωρίς να υψώνεις τον τόνο, να επιμένεις χωρίς να σκληραίνεις, να ακούς χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου. Με τα χρόνια κατάλαβα πως η ελευθερία δεν είναι φυγή, αλλά παραμονή χωρίς δεσμά. Να μένεις παρών ακόμη κι όταν θα ήταν ευκολότερο να αποσυρθείς. Να αναλαμβάνεις χωρίς να μεταθέτεις. Να υποχωρείς, χωρίς να προδίδεις τον πυρήνα σου.

Η ταπεινότητα δεν διακηρύσσεται, διακρίνεται στον τρόπο που σιωπάς όταν θα μπορούσες να επιβληθείς, στην επιλογή να μη μετατρέπεις την εμπειρία σε παράσημο, στην ικανότητα να αποδέχεσαι τον εαυτό σου. Η χαρά δεν κάνει θόρυβο, είναι μια ήσυχη κατάφαση στη ζωή, ακόμη κι όταν γύρω όλα κουράζονται.

Γνώρισα ανασφάλειες που επιστρέφουν, θυμό και στιγμές σκοτεινές. Δεν τα εξωράισα. Προσπαθώ μόνο να μη τους δώσω στέγη. Η οργή χωρίς κατεύθυνση γίνεται άλλοθι αδράνειας και ο κυνισμός εύκολη παραίτηση. Δεν χρειάζεται να νικώ κάθε μέρα, φτάνει να μη σκληραίνω.

Η αγάπη έγινε πράξη και ευθύνη. Ο έρωτας δεν είναι υπόσχεση σωτηρίας, αλλά αντοχή στη διαδρομή. Να συμπορεύεσαι χωρίς να ακυρώνεις τον άλλον, να θέλεις χωρίς να χρειάζεσαι, να μένεις χωρίς να φυλακίζεις.

Πιστεύω σε μια πρόοδο με πρόσωπο, σε μια στάση ζωής που στέκεται με τους πολλούς χωρίς να εξαφανίζει το άτομο. Το μέλλον δεν χαρίζεται, καλλιεργείται με μικρές πράξεις αξιοπρέπειας.

Όσα με κρατούν όρθιο δεν είναι οι ρόλοι ούτε οι τίτλοι. Είναι η άρνηση να μικρύνω όταν γύρω όλα μικραίνουν, η απόφαση να μη σκληρύνω όταν γύρω όλα σκληραίνουν, η επιμονή να μεγαλώνω χωρίς να απομακρύνομαι και να προχωρώ χωρίς να παραιτούμαι.

Και μέσα σε όλα, να υπερασπίζομαι την πιο δύσκολη και πιο απλή επιλογή, να μένω άνθρωπος.