Τελευταία σελίδα αριστερά

Υπάρχει μια παράξενη επιμονή στην εποχή μας, να αντιμετωπίζουμε την ηλικία σαν λάθος τυπογραφικό. Κάτι που διορθώνεται, που σβήνεται, που λειαίνεται με λίγο φως και λίγη σιωπή. Λες και ο χρόνος είναι αβλεψία και όχι κατάκτηση. Κι όμως, το σώμα θυμάται. Δεν συνωμοτεί εναντίον μας, μαρτυρεί υπέρ μας. Η ρυτίδα δεν είναι ρωγμή, είναι χαραγμένη εμπειρία. Το ακουστικό δεν είναι ομολογία αδυναμίας, είναι απόδειξη ότι θέλεις ακόμη να ακούς τον κόσμο. Το μπαστούνι δεν είναι σύμβολο ήττας, είναι η επιμονή να συνεχίσεις να περπατάς. Τα γυαλιά πρεσβυωπίας δεν προδίδουν, διευκρινίζουν. Κι όμως τα κρύβουμε. Με την ίδια αμηχανία που κάποτε κρύβαμε τα λάθη της νιότης μας. Σαν να πιστεύουμε πως η φθορά είναι κοινωνικό στίγμα. Σαν να υπάρχει ένας αόρατος επιθεωρητής νεότητας που βαθμολογεί την αντοχή μας στην αυταπάτη. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η άρνηση αποκτά αισθητική. Πρόσωπα αψεγάδιαστα, βλέμματα φωτισμένα τεχνητά, χρόνος που έχει υποστεί ψηφιακή λογοκρισία. Δεν προβάλλουμε αυτό που είμαστε, αλλ...

Χθες στο Άλσος της Γαρίτσας το φως δεν έδυε, εξομολογούνταν. Άπλωνε τις τελευταίες του λέξεις πάνω από τη θάλασσα, γλιστρούσε στον κόλπο, χάιδευε τον Μύλο και ακουμπούσε τα τείχη του Παλαιού Φρουρίου. Η Πόλη στεκόταν απέναντι, ξέρει να αντέχει. Ο ουρανός δεν είχε απλώς χρώματα, είχε μνήμη. Κι εγώ στεκόμουν μέσα του όχι ως θεατής, αλλά ως μέρος του. Σαν ψίθυρος ανάμεσα στα φύλλα πέρασε ο Οδυσσέας Ελύτης. Όχι ως παράθεμα, αλλά ως εσωτερικός ρυθμός. Ο έρωτας, το τραγούδι του, οι ορίζοντες του ταξιδιού του. Ένα καράβι που αργεί, κι όμως έρχεται. Όπως αργεί και η αυτογνωσία, μα όταν φτάνει δεν αφήνει περιθώρια να κρυφτείς. Το ηλιοβασίλεμα στην Κέρκυρα δεν είναι καρτ ποστάλ. Είναι δοκιμασία. Σε αναγκάζει να σταθείς απέναντι στο τέλος της ημέρας και να λογοδοτήσεις. Τι έκανες με το φως που σου δόθηκε. Πόσο αγάπησες, πόσο σώπασες, πόσο τόλμησες. Στο τέλος δεν μένει το θέαμα, μένει η συνείδηση. Μπήκα στο σπίτι και το φως είχε σπάσει σε λωρίδες. Οι σκιές από τις γρίλιες έμοιαζαν με ραφές πάνω σε...

Αυστηρά προσωπικό Στο πέρασμα του χρόνου, η μόνη ουσιαστική πρόοδος είναι η επιστροφή στην αλήθεια μας. Η αλλαγή μιας φωτογραφίας δεν είναι αλλαγή εικόνας, είναι μια δοκιμασία στο ύψος του χρόνου. Δεν στέκομαι απέναντι στον φακό για να διεκδικήσω κάτι, στέκομαι απέναντι σε όσα πέρασαν και σε όσα έμειναν. Το φως δεν το ζητώ για να ωραιοποιεί, αλλά για να αποκαλύπτει. Να δείχνει πως οι ρωγμές δεν είναι ήττες αλλά ίχνη διαδρομής. Ο χρόνος δεν αφαιρεί μόνο, σμιλεύει. Κι αν υπάρχει μια ηρεμία στο βλέμμα, δεν γεννήθηκε από απουσία δυσκολιών, αλλά από τη συμφιλίωση μαζί τους. Οι ρωγμές υπάρχουν. Δεν φωνάζουν. Δεν χρειάζεται. Υπάρχει μια σταθερότητα που δεν κάνει θόρυβο. Δεν είναι ακαμψία, είναι ρίζα. Είναι η απόφαση να στέκεσαι χωρίς να υψώνεις τον τόνο, να επιμένεις χωρίς να σκληραίνεις, να ακούς χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου. Με τα χρόνια κατάλαβα πως η ελευθερία δεν είναι φυγή, αλλά παραμονή χωρίς δεσμά. Να μένεις παρών ακόμη κι όταν θα ήταν ευκολότερο να αποσυρθείς. Να αναλαμβάνεις χωρίς ...

Επειδή μάθαμε να γκρινιάζουμε με ευκολία και να υπερβάλλουμε, αξίζει να σταθούμε αλλού. Όχι στην Κέρκυρα του πρόσκαιρου εντυπωσιασμού, ούτε σε εκείνη που εξαντλείται ανάμεσα στο Λιστόν και στις φιέστες. Υπάρχει μια άλλη Κέρκυρα, χαμηλόφωνη, σχεδόν αόρατη, που δεν διεκδικεί πρωτοσέλιδα. Είναι η Κέρκυρα, που επιμένει να ορίζει το ήθος του τόπου μακριά από τους προβολείς του πρόσκαιρου εντυπωσιασμού. Σε μια εποχή που ο υπερτουρισμός μοιάζει να καταπίνει την εντοπιότητα, διαμορφώνοντας ήθη βιασύνης και επιφάνειας, αυτοί οι άνθρωποι επιλέγουν το βάθος. Είναι εκείνοι που, μόλις τελειώσει η δουλειά τους, δεν αποσύρονται στη βολή τους, αλλά γίνονται οι σπόροι μιας ζωντανής παράδοσης: στις πρόβες των φιλαρμονικών, στις αίθουσες των συλλόγων, στους αθλητικούς χώρους με τα παιδιά. Γράφουν, ζωγραφίζουν, τραγουδούν και σκηνοθετούν, όχι για το χειροκρότημα, αλλά γιατί αντιλαμβάνονται τον τόπο τους ως υπόθεση προσωπικής τιμής. Είναι οι εθελοντές που στηρίζουν δομές αλληλεγγύης, οι διασώστες που σπεύδ...

Πού είχαμε μείνει; Η ερώτηση επιστρέφει κάθε φορά που διακόπτεται μια ιστορία, μια σχέση, μια ζωή. Ζητά επανεκκίνηση. Γιατί κανείς δεν θέλει να συνεχίσει από το σημείο της ρωγμής. Όλοι προτιμούμε την αυταπάτη της αφετηρίας, εκεί όπου τα όνειρα δεν έχουν ακόμη μάθει τη λέξη εφιάλτης. Στην άκρη της Παραλίας των Ερμόνων, τα κόκκινα γκρεμά δεν είναι μεταφορά. Είναι κυριολεξία. Το πέτρωμά τους είναι κόκκινο, βαθύ, σιδερένιο, γεννημένο από φωτιά και χρόνο. Στέκουν σαν ανοιχτή μνήμη της γης, σαν σώμα που δεν ξέχασε ποτέ την καύση του. Όταν ο Φλεβάρης γέρνει πάνω τους, το κόκκινο πυκνώνει, γίνεται σχεδόν πορφυρό, σαν να κυλά ακόμη μέσα του αίμα αρχαίο. Εκεί κατάλαβα πως δεν γράφουμε για να νικήσουμε την απώλεια. Γράφουμε για να της δώσουμε σχήμα. Να την κάνουμε πέτρα που αντέχεται, όχι θάλασσα που πνίγει. Σκάβουμε μέσα μας όπως η θάλασσα σκάβει τον βράχο, αργά, επίμονα, ώσπου να δημιουργηθεί μια εσοχή φωτός. Τα χρώματα εκείνη τη μέρα είχαν μια παράξενη πειθαρχία. Η ώχρα του ουρανού αγκάλιαζε τ...