Τελευταία σελίδα αριστερά

Το κρίσιμο ερώτημα δεν αφορά πλέον τις αιτίες της αποχώρησης, του Αλέξη Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τη δυνατότητα μιας νέας πίστης. Γιατί σήμερα κάποιος να εμπιστευτεί το νέο του εγχείρημα; Αυτή η απορία δεν απαντιέται σε κομματικά γραφεία, ούτε εξαντλείται σε οργανωτικά σχήματα, ψηλαφίζεται στη σιωπή που ακολουθεί τη μεγάλη πτώση. Υπάρχουν αποχωρήσεις που δεν κάνουν θόρυβο. Μοιάζουν περισσότερο με έναν άνθρωπο που αλλάζει πεζοδρόμιο, όχι γιατί χάθηκε, αλλά γιατί δεν αντέχει πια να περπατά στην ίδια πλευρά. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν εγκατέλειψε απλώς έναν σχηματισμό. Άφησε πίσω του σώματα συντρόφων και ένα κόμμα που πλέον αιμορραγεί στο κενό. Και όσο κι αν η αποχώρησή του παρουσιάζεται ως στρατηγική κίνηση, στην κοινωνία διαβάζεται αλλιώς, ως εγκατάλειψη την ώρα της ήττας. Υπήρξε ο άνθρωπος που έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ φωνή, σώμα, εξουσία. Τον πήρε από τα πεζοδρόμια της διαμαρτυρίας και τον ανέβασε στα σκαλιά του Μαξίμου. Δεν υπήρξε απλώς αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρξε ο αρχιτέκτονας και ο πρωταγωνιστ...

Κάθε Φεβρουάριο αλλάζω τη φωτογραφία, ποτέ όμως τη θέση μου. Οι λέξεις μένουν εκεί, σαν να έχουν υπογράψει σύμφωνο ανυπακοής απέναντι στη μόδα. Δεν είναι πείσμα, είναι μνήμη. Ο έρωτας δεν χρειάζεται ανανέωση βιτρίνας. Γελάγαμε κάποτε με τις κόκκινες καρδιές που κατέφθαναν με οδηγίες χρήσης και τιμή προσφοράς. Τώρα δεν γελάμε. Η αγορά δεν πουλά αντικείμενα, πουλά συναίσθημα σε δόσεις. Κάποιοι βιάστηκαν να βαφτίσουν άγιο εκείνον που ευλογεί τα ταμεία. Μα ο έρωτας δεν τελεί υπό χορηγία. Ο άγιος των βιτρινών εκπροσωπεί τις αγορές. Εμείς, παραδοσιακά, στεκόμαστε απ’ έξω. Με τον άνθρωπο, όχι με το ταμείο. Υπάρχει ένα υψόμετρο που οι εισαγόμενες γιορτές δεν αντέχουν. Εκεί όπου ο έρωτας δεν είναι σύνθημα, αλλά ρίσκο. Θυμάμαι έναν στίχο του Οδυσσέα Ιωάννου, γενναίο και γυμνό: «Θέλω τη μέρα που θα φύγεις απ’ το πρωί να μου γελάς». Με τέτοια «θέλω» χτίζονται σχέσεις. Όχι με εκπτώσεις, αλλά με αντοχή. Όχι με εύκολες αγάπες, αλλά με εκείνες που αντέχουν το ράγισμα, το αντίο που ακόμη μυρίζει αγάπη....

Σε εκείνους που αναζητούν τη σιωπή μέσα στον ήχο. Γράφω για να τιθασεύσω τον θόρυβο των ημερών. Πιστεύω στη δύναμη της πρότασης που αντέχει. Κι όμως, πριν από τις λέξεις, υπήρχε πάντα μια φωνή, μια παρουσία χωρίς σώμα και πρόσωπο, που ερχόταν από το πουθενά και γινόταν οικεία. Το ραδιόφωνο δεν μου έμαθε απλώς να ακούω. Μου έμαθε να περιμένω. Δεν σου χαρίζει εικόνες, σου ζητά συμμετοχή. Σου προσφέρει ήχο, παύση, ανάσα. Και μέσα από αυτά σε υποχρεώνει να δημιουργήσεις. Να δεις με κλειστά μάτια, να αναγνωρίσεις πρόσωπα που δεν γνώρισες ποτέ, να αισθανθείς γεγονότα που δεν έζησες. Το ραδιόφωνο είναι μια μυστική συμφωνία εμπιστοσύνης ανάμεσα σε δύο άγνωστους που συναντιούνται στο ίδιο λεπτό. Εκεί συναντά τη λογοτεχνία. Όχι ως τεχνική, αλλά ως στάση ζωής. Και τα δύο απαιτούν χρόνο, προσήλωση, σιωπή. Μια αφήγηση στον αέρα μπορεί να γίνει εσωτερικός μονόλογος. Ένα τραγούδι να λειτουργήσει σαν μνήμη που δεν σου ανήκει, αλλά σε διαμορφώνει. Σε έναν κόσμο που εξαντλείται στην εικόνα και στην ακαρ...