Συμφωνία με Κλειστά Μάτια

Σε εκείνους που αναζητούν τη σιωπή μέσα στον ήχο.

Γράφω για να τιθασεύσω τον θόρυβο των ημερών. Πιστεύω στη δύναμη της πρότασης που αντέχει. Κι όμως, πριν από τις λέξεις, υπήρχε πάντα μια φωνή, μια παρουσία χωρίς σώμα και πρόσωπο, που ερχόταν από το πουθενά και γινόταν οικεία. Το ραδιόφωνο δεν μου έμαθε απλώς να ακούω. Μου έμαθε να περιμένω.

Δεν σου χαρίζει εικόνες, σου ζητά συμμετοχή. Σου προσφέρει ήχο, παύση, ανάσα. Και μέσα από αυτά σε υποχρεώνει να δημιουργήσεις. Να δεις με κλειστά μάτια, να αναγνωρίσεις πρόσωπα που δεν γνώρισες ποτέ, να αισθανθείς γεγονότα που δεν έζησες. Το ραδιόφωνο είναι μια μυστική συμφωνία εμπιστοσύνης ανάμεσα σε δύο άγνωστους που συναντιούνται στο ίδιο λεπτό.

Εκεί συναντά τη λογοτεχνία. Όχι ως τεχνική, αλλά ως στάση ζωής. Και τα δύο απαιτούν χρόνο, προσήλωση, σιωπή. Μια αφήγηση στον αέρα μπορεί να γίνει εσωτερικός μονόλογος. Ένα τραγούδι να λειτουργήσει σαν μνήμη που δεν σου ανήκει, αλλά σε διαμορφώνει.

Σε έναν κόσμο που εξαντλείται στην εικόνα και στην ακαριαία κατανάλωση, το ραδιόφωνο επιμένει να κινείται αντίθετα. Δεν διεκδικεί το βλέμμα σου. Δεν σε τραβά από το μανίκι. Σε ακολουθεί διακριτικά, στο τιμόνι, στο γραφείο, στη νύχτα. Είναι εκεί χωρίς να ζητά απόδειξη προσοχής.

Ίσως γι’ αυτό αντέχει. Γιατί όταν όλα φωνάζουν για να υπάρξουν, εκείνο επιλέγει να μιλά χαμηλόφωνα. Λειτουργεί στο σκοτάδι. Και στο σκοτάδι, η φωνή αποκτά βάρος. Γίνεται πιο ανθρώπινη, πιο αληθινή. Σαν να σου μιλά κάποιος που δεν θέλει να σε πείσει, αλλά να σε συναντήσει.

Μέσα σε αυτόν τον χαμηλό τόνο, μεταδίδει , μια αίσθηση συντροφικότητας που δεν καταγράφεται, δεν αρχειοθετείται, δεν αναπαράγεται.

Το ραδιόφωνο δεν φαίνεται. Και γι’ αυτό, ακόμα και σήμερα, κατορθώνει κάτι εντυπωσιακό, να φτάνει κατευθείαν εκεί όπου η εικόνα δεν έχει πρόσβαση. Στον άνθρωπο που ακούει και, έστω για λίγο, νιώθει πως δεν είναι μόνος.