Ο Άγιος Έρωτας δεν κατοικεί στις βιτρίνες

Κάθε Φεβρουάριο αλλάζω τη φωτογραφία, ποτέ όμως τη θέση μου. Οι λέξεις μένουν εκεί, σαν να έχουν υπογράψει σύμφωνο ανυπακοής απέναντι στη μόδα. Δεν είναι πείσμα, είναι μνήμη. Ο έρωτας δεν χρειάζεται ανανέωση βιτρίνας.

Γελάγαμε κάποτε με τις κόκκινες καρδιές που κατέφθαναν με οδηγίες χρήσης και τιμή προσφοράς. Τώρα δεν γελάμε. Η αγορά δεν πουλά αντικείμενα, πουλά συναίσθημα σε δόσεις. Κάποιοι βιάστηκαν να βαφτίσουν άγιο εκείνον που ευλογεί τα ταμεία. Μα ο έρωτας δεν τελεί υπό χορηγία.

Ο άγιος των βιτρινών εκπροσωπεί τις αγορές. Εμείς, παραδοσιακά, στεκόμαστε απ’ έξω. Με τον άνθρωπο, όχι με το ταμείο. Υπάρχει ένα υψόμετρο που οι εισαγόμενες γιορτές δεν αντέχουν. Εκεί όπου ο έρωτας δεν είναι σύνθημα, αλλά ρίσκο.

Θυμάμαι έναν στίχο του Οδυσσέα Ιωάννου, γενναίο και γυμνό:
«Θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ’ το πρωί να μου γελάς».
Με τέτοια «θέλω» χτίζονται σχέσεις. Όχι με εκπτώσεις, αλλά με αντοχή. Όχι με εύκολες αγάπες, αλλά με εκείνες που αντέχουν το ράγισμα, το αντίο που ακόμη μυρίζει αγάπη. Εκεί δοκιμάζεται το αληθινό.

Πότε γιορτάζει ο έρωτας; Σε ανύποπτο χρόνο. Σ’ ένα βλέμμα που δεν είχε προγραμματιστεί, σ’ ένα άγγιγμα που δεν μπήκε σε ημερολόγιο. Δεν πιστεύουμε σε αγίους εμπόρους ούτε σε θαύματα με τιμολόγιο. Αν υπάρχει κάτι ιερό, είναι η στιγμή που δύο άνθρωποι εκτίθενται χωρίς ασφάλεια, χωρίς κοινό, χωρίς φίλτρα.

«Πίσω από τα μάτια μου κρυφά σε περιμένω», τραγουδά η Δήμητρα Γαλάνη. Εκεί, πίσω από τα μάτια, όχι στις βιτρίνες. Εκεί που τα λόγια δυσκολεύονται και γι’ αυτό αξίζουν.

Χρειάζεται ημερομηνία ο έρωτας; Και όσοι κουράστηκαν, όσοι πληγώθηκαν, τι να κάνουν εκείνη τη μέρα; Να αγοράσουν λήθη σε συσκευασία δώρου;

Ο έρωτας δεν υπακούει σε εορτολόγιο. Δεν χωρά σε χάρτινες καρδιές, δεν αναγνωρίζει προσφορές. Κυκλοφορεί ελεύθερος στο αίμα, άτακτος και απείθαρχος.
Κι αν είναι να τον πούμε άγιο, ας το κάνουμε χωρίς εικόνισμα. Με τα χέρια γυμνά.
Φωτογραφία Κοσμάς Κουμιανό