Η σκιά που περπατά μπροστά

Το κρίσιμο ερώτημα δεν αφορά πλέον τις αιτίες της αποχώρησης, του Αλέξη Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τη δυνατότητα μιας νέας πίστης. Γιατί σήμερα κάποιος να εμπιστευτεί το νέο του εγχείρημα; Αυτή η απορία δεν απαντιέται σε κομματικά γραφεία, ούτε εξαντλείται σε οργανωτικά σχήματα, ψηλαφίζεται στη σιωπή που ακολουθεί τη μεγάλη πτώση.

Υπάρχουν αποχωρήσεις που δεν κάνουν θόρυβο. Μοιάζουν περισσότερο με έναν άνθρωπο που αλλάζει πεζοδρόμιο, όχι γιατί χάθηκε, αλλά γιατί δεν αντέχει πια να περπατά στην ίδια πλευρά.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν εγκατέλειψε απλώς έναν σχηματισμό. Άφησε πίσω του σώματα συντρόφων και ένα κόμμα που πλέον αιμορραγεί στο κενό. Και όσο κι αν η αποχώρησή του παρουσιάζεται ως στρατηγική κίνηση, στην κοινωνία διαβάζεται αλλιώς, ως εγκατάλειψη την ώρα της ήττας.

Υπήρξε ο άνθρωπος που έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ φωνή, σώμα, εξουσία. Τον πήρε από τα πεζοδρόμια της διαμαρτυρίας και τον ανέβασε στα σκαλιά του Μαξίμου. Δεν υπήρξε απλώς αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρξε ο αρχιτέκτονας και ο πρωταγωνιστής του. Αυτός σήκωσε το βάρος των μεγάλων αποφάσεων. Αυτός υπέγραψε τις επιλογές που καθόρισαν μια ολόκληρη δεκαετία. Και αναπόφευκτα, αυτός σφράγισε και την πτώση.

Η άνοδος είχε πρόσωπο. Και η κατρακύλα επίσης.

Η διαδρομή δεν ήταν ευθεία. Ήταν μια αργή μετατόπιση, από το εμείς στο εγώ. Σήμερα, η κίνησή του μοιάζει με μια βαθιά ανάγκη ανάσας. Με αφορμή το νέο του βιβλίο, η «Ιθάκη» επανέρχεται στο προσκήνιο, όχι πια ως ο τελικός προορισμός μιας θητείας, αλλά ως ένας εσωτερικός απολογισμός.

Όμως, στην πολιτική, η επιστροφή στην Ιθάκη δεν είναι ποτέ ένας ήρεμος ελλιμενισμός. Είναι η στιγμή που ο οδοιπόρος έρχεται αντιμέτωπος με τα ερείπια που άφησε πίσω του. Ίσως γι' αυτό, αφού απαξίωσε το κόμμα, που ο ίδιος δημιούργησε, το νέο του εγχείρημα θα έπρεπε, αυτή τη φορά, να φέρει το δικό του όνομα. Μόνο έτσι θα δυσκολευτεί να το απαξιώσει ξανά στο μέλλον, ταυτίζοντας τη μοίρα του φορέα με τη δική του υπαρξιακή συνέχεια.

Η μνήμη είναι μια ζωντανή θάλασσα που ξεβράζει όσα προσπαθήσαμε να θάψουμε στη λήθη. Η «Ιθάκη» του Τσίπρα οφείλει να είναι η γενναιότητα της ακίνητης ματιάς στο παρελθόν. Γιατί η πολιτική μνήμη δεν διαγράφεται με νέα λογότυπα, είναι το αποτύπωμα που αφήνει το σώμα πάνω στον χρόνο. Στο τέλος, η δικαιοσύνη αποδίδεται από το βλέμμα της Ιστορίας που μας θυμίζει πως, όσο μακριά κι αν ταξιδέψεις, κανείς δεν μπορεί να τρέξει πιο γρήγορα από τη σκιά του