Τελευταία σελίδα αριστερά

Υπάρχουν κείμενα που δεν τα ξαναδιαβάζεις, σε ξαναδιαβάζουν εκείνα. Εμφανίζονται απρόσκλητα, σαν αρώματα μέσα στη νύχτα, και σε κοιτούν με το βλέμμα εκείνου που γνωρίζει για σένα περισσότερα απ’ όσα αντέχεις να θυμάσαι. Είναι τα κείμενα που γράφτηκαν όταν δεν ήξερες ακόμη τι χάνεται και επιστρέφουν για να σου το υπενθυμίσουν. Λίγο πριν την άνοιξη, σε αυτή την παράξενη εποχή δίχως ταυτότητα, αποσύρομαι από τον θόρυβο της επικαιρότητας. Όχι για να σωπάσω, αλλά για να ακούσω. Εκεί που υμνώ την τεχνολογία, την αποστρέφομαι. Μας δίδαξε να επικοινωνούμε δίχως να συναντιόμαστε, να αγαπάμε δίχως να αγγίζουμε, να θυμόμαστε δίχως να πονάμε. Μας στέρησε εκείνη την ηλεκτρική επαφή, όπου το σώμα του άλλου γινόταν ο μόνος αληθινός χάρτης του κόσμου. Οι φιλίες έγιναν μηνύματα που διαβάζονται βιαστικά και ξεχνιούνται εύκολα. Έχουμε περισσότερους τρόπους να μιλάμε και λιγότερα πράγματα να πούμε. Κάποτε πιστεύαμε ότι η πρόοδος είναι άθροισμα. Τώρα μοιάζει περισσότερο με αφαίρεση. Κερδίσαμε χρόνο, χάσαμε...

Δεν περιμένουμε τις αμυγδαλιές για να καταλάβουμε πότε αλλάζει ο καιρός. Σε τούτο τον τόπο τίποτα δεν καταρρέει ξαφνικά. Όλα υποχωρούν αργά, μεθοδικά, σχεδόν ευγενικά. Οι πέτρες μένουν. Οι άνθρωποι αλλάζουν ρόλους. Η άνοιξη έρχεται κάθε χρόνο, αλλά δεν φέρνει αλλαγή. Η φθορά εδώ δεν κάνει θόρυβο, γίνεται συνήθεια Είμαι στη κόντρα και θα μείνω. Γιατί το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη λύσεων. Είναι η άρνηση της ευθύνης. Ένα απέραντο «εγώ» κυβερνά όσους ζητούν εξουσία και το ίδιο «εγώ» κυβερνά όσους ανέχονται να τους κυβερνούν. Τους βολεμένους. Τους ήσυχους. Τους τακτοποιημένους στο μικρό τους σύμπαν. Καθένας για τον εαυτό του. Άντε και για τους δικούς του. Έτσι η πόλη, ενώ ασφυκτιά από τα προβλήματα, βομβαρδίζεται από εξαγγελίες λύσεων. Χωρίς προσωπικό αλλά με υπογραφές. Χωρίς σχέδιο αλλά με ημερίδες. Τα προβλήματα μετακινούνται, δεν λύνονται. Η ευθύνη αναβάλλεται μέχρι να ξεχαστεί. Ο χορός στήνεται πάνω στα ερείπια. Όχι για να αποτραπεί η κατάρρευση, αλλά για να βαφτιστεί κανονικ...