Δεν γεννήθηκα σήμερα
Δεν γράφω αυτά που θέλω. Γράφω αυτά που μπορούν να περάσουν ως αλήθεια χωρίς να προκαλέσουν συναγερμό, στις λεπτές ισορροπίες της δημόσιας εικόνας. Λίγη ειλικρίνεια, τόση όση αντέχει το δημόσιο βλέμμα. Τα υπόλοιπα μένουν πίσω, στοιβαγμένα στη σιωπή. Η εξομολόγηση, όταν γίνεται κείμενο, παύει να είναι καθαρή. Γίνεται στάση, εικόνα, άμυνα.
Ο εγωισμός μου δεν έφυγε ποτέ. Απλώς έμαθε να μιλά χαμηλόφωνα. Να παρουσιάζεται ως ωριμότητα, ως μέτρο, ως υπευθυνότητα. Ακόμα κι όταν δείχνει κουρασμένος, συνεχίζει να ζητά δικαίωση.
Δεν φταίει ο καιρός.
Φταίει μια εποχή που απαιτεί αποκήρυξη. Που ζητά από τους ανθρώπους να διαγράψουν διαδρομές, να απαρνηθούν λέξεις, να φερθούν σαν να μη βίωσαν ποτέ αδικία, σύγκρουση, στρατόπεδα. Μια εποχή που βαφτίζει τη μνήμη αγκύλωση και τη συνέπεια πρόβλημα.
Δεν είναι υπερβολή.
Είναι η πίεση να δηλώσεις ουδέτερος για να θεωρηθείς σύγχρονος. Να πεις πως όλα τελείωσαν, πως οι διαχωριστικές γραμμές ξεθώριασαν, πως δεν υπάρχει πια δεξιά και αριστερά, μόνο «λογική» και «πρόοδος». Λες και οι ανισότητες εξαφανίστηκαν επειδή άλλαξαν λεξιλόγιο.
Δεν γράφω αυτά που θέλω.
Αλλά αυτή η παραδοχή με κρατά όρθιο. Δεν με πάει μπροστά. Με εμποδίζει να υποχωρήσω.
Δεν θα αποκηρύξω το παρελθόν μου για να πάρω πιστοποιητικό επικαιρότητας. Δεν θα σβήσω τις πρώτες μου οργές, τα παιδικά μου κλάματα μπροστά στην αδικία, τις λέξεις που με έμαθαν να διαλέγω πλευρά. Ό,τι καινούριο αξίζει, δεν χτίζεται πάνω στη λήθη αλλά πάνω στη μνήμη.
Γιατί όποιος παριστάνει πως γεννήθηκε σήμερα, συνήθως το κάνει για να μη λογοδοτήσει για τίποτα.
Ο εγωισμός μου δεν έφυγε ποτέ. Απλώς έμαθε να μιλά χαμηλόφωνα. Να παρουσιάζεται ως ωριμότητα, ως μέτρο, ως υπευθυνότητα. Ακόμα κι όταν δείχνει κουρασμένος, συνεχίζει να ζητά δικαίωση.
Δεν φταίει ο καιρός.
Φταίει μια εποχή που απαιτεί αποκήρυξη. Που ζητά από τους ανθρώπους να διαγράψουν διαδρομές, να απαρνηθούν λέξεις, να φερθούν σαν να μη βίωσαν ποτέ αδικία, σύγκρουση, στρατόπεδα. Μια εποχή που βαφτίζει τη μνήμη αγκύλωση και τη συνέπεια πρόβλημα.
Δεν είναι υπερβολή.
Είναι η πίεση να δηλώσεις ουδέτερος για να θεωρηθείς σύγχρονος. Να πεις πως όλα τελείωσαν, πως οι διαχωριστικές γραμμές ξεθώριασαν, πως δεν υπάρχει πια δεξιά και αριστερά, μόνο «λογική» και «πρόοδος». Λες και οι ανισότητες εξαφανίστηκαν επειδή άλλαξαν λεξιλόγιο.
Δεν γράφω αυτά που θέλω.
Αλλά αυτή η παραδοχή με κρατά όρθιο. Δεν με πάει μπροστά. Με εμποδίζει να υποχωρήσω.
Δεν θα αποκηρύξω το παρελθόν μου για να πάρω πιστοποιητικό επικαιρότητας. Δεν θα σβήσω τις πρώτες μου οργές, τα παιδικά μου κλάματα μπροστά στην αδικία, τις λέξεις που με έμαθαν να διαλέγω πλευρά. Ό,τι καινούριο αξίζει, δεν χτίζεται πάνω στη λήθη αλλά πάνω στη μνήμη.
Γιατί όποιος παριστάνει πως γεννήθηκε σήμερα, συνήθως το κάνει για να μη λογοδοτήσει για τίποτα.
Δείτε λιγότερα
Σχόλια
6 από 16
Σχόλια