Οι καρδιές ζητούν ένοικο

 

Κοινοποιήθηκε στους εξής: Δημόσια

Ξύπνησα απότομα, με την αίσθηση πως κάτι είχε ραγίσει μέσα στο σπίτι, όχι το ίδιο το σπίτι. Σαν να είχαν μετακινηθεί τα πράγματα ανεπαίσθητα, σαν να είχε περάσει ένας φόβος και να άφησε ίχνη. Άναψα το φως, περισσότερο για να βεβαιωθώ παρά για να δω. Ασυναίσθητα άνοιξα τον Ελύτη, όπως ανοίγεις ένα παράθυρο όταν ο αέρας βαραίνει.

«Περπατώ μες στ’ αγκάθια μες στα σκοτεινά
σ’ αυτά που ’ναι να γίνουν και στ’ αλλοτινά
κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη μου άμυνα
τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα»

Η Μαρία Νεφέλη ήρθε πριν καλά καλά συνέλθω. Την είδα παντού. Με ένα ποτήρι στο χέρι να κοιτά το κενό. Να ακούει δίσκους ξαπλωμένη στο πάτωμα . Να περπατά με φαρδιά παντελόνια και μια παλιά καμπαρντίνα. Μπροστά στις παιδικές βιτρίνες πιο θλιμμένη. Στις δισκοθήκες πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της.
Καπνίζει αμέτρητα τσιγάρα. Είναι χλωμή και ωραία. Αν της μιλάς, δεν ακούει. Σαν να συμβαίνει κάτι αλλού, κάτι που μόνο εκείνη αντιλαμβάνεται και φοβάται. Σφίγγει το χέρι σου, δακρύζει, αλλά δεν είναι εκεί. Δεν την έπιασα ποτέ. Δεν της πήρα τίποτα.

Γιατί νομίζετε πως είναι εύκολη η επανεκκίνηση; Στον σκληρό δίσκο όλων εμάς των παλαιών των ημερών είναι γραμμένοι οι ποιητές της καρδιάς μας. Εκεί κατοικεί η μνήμη μας, αυτή που αντιστέκεται πεισματικά στη λήθη.

Άργησα να κοιμηθώ. Και τι κατάλαβα από τις περαστικές αγάπες; Πόλη λεηλατημένη κατέληξα.

Η συνέχεια επί ραδιοφώνου. Η μουσική δεν αρχίζει αν δεν σταματήσεις τις μάταιες διαδρομές, αν δεν καθίσεις μια στιγμή να ακούσεις. Όσο τρόμο κι αν κουβαλάς δεν αδειάζει με νύχτες νοικιασμένες στο τίποτα και στο περίπου. Τα σώματα είναι φυγή, το ξέρω. Μα αν σταθείς για ένα τσιγάρο και καθαρίσει λίγο το μυαλό, θα δεις πως οι καρδιές είναι σπίτια. Και ζητούν ένοικο.

Έτσι είμαστε εμείς οι παλαιοί των ημερών. Ανάβουμε σκοτεινές φωτιές για να μαζεύονται γύρω άνθρωποι. Να κάθονται, να τραγουδούν, να κλαίνε, να γέρνει ο ένας στον ώμο του άλλου, ώσπου να σχηματιστεί ο κύκλος. Επικίνδυνα πράγματα, δε λέω. Αλλά πάλι, πώς αλλιώς να ζήσεις;