Η πόλη του ενικού
Δεν περιμένουμε τις αμυγδαλιές για να καταλάβουμε πότε αλλάζει ο καιρός.
Σε τούτο τον τόπο τίποτα δεν καταρρέει ξαφνικά. Όλα υποχωρούν αργά, μεθοδικά, σχεδόν ευγενικά. Οι πέτρες μένουν. Οι άνθρωποι αλλάζουν ρόλους. Η άνοιξη έρχεται κάθε χρόνο, αλλά δεν φέρνει αλλαγή. Η φθορά εδώ δεν κάνει θόρυβο, γίνεται συνήθεια
Είμαι στη κόντρα και θα μείνω.
Γιατί το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη λύσεων. Είναι η άρνηση της ευθύνης. Ένα απέραντο «εγώ» κυβερνά όσους ζητούν εξουσία και το ίδιο «εγώ» κυβερνά όσους ανέχονται να τους κυβερνούν. Τους βολεμένους. Τους ήσυχους. Τους τακτοποιημένους στο μικρό τους σύμπαν. Καθένας για τον εαυτό του. Άντε και για τους δικούς του.
Έτσι η πόλη, ενώ ασφυκτιά από τα προβλήματα, βομβαρδίζεται από εξαγγελίες λύσεων. Χωρίς προσωπικό αλλά με υπογραφές. Χωρίς σχέδιο αλλά με ημερίδες. Τα προβλήματα μετακινούνται, δεν λύνονται. Η ευθύνη αναβάλλεται μέχρι να ξεχαστεί.
Ο χορός στήνεται πάνω στα ερείπια.
Όχι για να αποτραπεί η κατάρρευση, αλλά για να βαφτιστεί κανονικότητα. Έχασες εσύ για να κερδίσω εγώ. Ποτέ «χάσαμε». Ο πρώτος πληθυντικός αντιμετωπίζεται σαν απειλή.
Θα μείνω εντός όσο χρειαστεί.
Γατί στους μικρούς τόπους οι ίδιοι άνθρωποι επιστρέφουν με νέους τίτλους και παλιά αντανακλαστικά. Σώζουν τον εαυτό τους, αφήνουν την πόλη ακάλυπτη και ύστερα μιλούν για μιζέρια, λες και έπεσε από τον ουρανό.
Δεν φταίει το νησί.
Φταίει η ανοχή. Η συνήθεια. Η σιωπή που βαφτίστηκε ωριμότητα και η ανεπάρκεια που βαφτίστηκε ρεαλισμός.
Ο καιρός μουντός. Να πάμε κόντρα.
Όχι για να ξεσπάσουμε, αλλά για να σταθούμε. Να γίνουμε ξανά επικίνδυνοι για τη βολή μας. Γιατί αλλιώς, εδώ θα συνεχίσουμε να ζούμε δημοκρατικά, χωρίς δημοκρατία.
Και πάντα, με καμία ευθύνη διαθέσιμη.
Μέχρι τη μέρα που ο λογαριασμός θα έρθει και δεν θα υπάρχει πια κανείς να τον υπογράψει.
Στην φωτογραφία της Αλίκης Κατσαρού, μόλις τελείωσα το κείμενο
Σε τούτο τον τόπο τίποτα δεν καταρρέει ξαφνικά. Όλα υποχωρούν αργά, μεθοδικά, σχεδόν ευγενικά. Οι πέτρες μένουν. Οι άνθρωποι αλλάζουν ρόλους. Η άνοιξη έρχεται κάθε χρόνο, αλλά δεν φέρνει αλλαγή. Η φθορά εδώ δεν κάνει θόρυβο, γίνεται συνήθεια
Είμαι στη κόντρα και θα μείνω.
Γιατί το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη λύσεων. Είναι η άρνηση της ευθύνης. Ένα απέραντο «εγώ» κυβερνά όσους ζητούν εξουσία και το ίδιο «εγώ» κυβερνά όσους ανέχονται να τους κυβερνούν. Τους βολεμένους. Τους ήσυχους. Τους τακτοποιημένους στο μικρό τους σύμπαν. Καθένας για τον εαυτό του. Άντε και για τους δικούς του.
Έτσι η πόλη, ενώ ασφυκτιά από τα προβλήματα, βομβαρδίζεται από εξαγγελίες λύσεων. Χωρίς προσωπικό αλλά με υπογραφές. Χωρίς σχέδιο αλλά με ημερίδες. Τα προβλήματα μετακινούνται, δεν λύνονται. Η ευθύνη αναβάλλεται μέχρι να ξεχαστεί.
Ο χορός στήνεται πάνω στα ερείπια.
Όχι για να αποτραπεί η κατάρρευση, αλλά για να βαφτιστεί κανονικότητα. Έχασες εσύ για να κερδίσω εγώ. Ποτέ «χάσαμε». Ο πρώτος πληθυντικός αντιμετωπίζεται σαν απειλή.
Θα μείνω εντός όσο χρειαστεί.
Γατί στους μικρούς τόπους οι ίδιοι άνθρωποι επιστρέφουν με νέους τίτλους και παλιά αντανακλαστικά. Σώζουν τον εαυτό τους, αφήνουν την πόλη ακάλυπτη και ύστερα μιλούν για μιζέρια, λες και έπεσε από τον ουρανό.
Δεν φταίει το νησί.
Φταίει η ανοχή. Η συνήθεια. Η σιωπή που βαφτίστηκε ωριμότητα και η ανεπάρκεια που βαφτίστηκε ρεαλισμός.
Ο καιρός μουντός. Να πάμε κόντρα.
Όχι για να ξεσπάσουμε, αλλά για να σταθούμε. Να γίνουμε ξανά επικίνδυνοι για τη βολή μας. Γιατί αλλιώς, εδώ θα συνεχίσουμε να ζούμε δημοκρατικά, χωρίς δημοκρατία.
Και πάντα, με καμία ευθύνη διαθέσιμη.
Μέχρι τη μέρα που ο λογαριασμός θα έρθει και δεν θα υπάρχει πια κανείς να τον υπογράψει.
Στην φωτογραφία της Αλίκης Κατσαρού, μόλις τελείωσα το κείμενο
Δείτε λιγότερα
Σχόλια