Η εποχή που δεν χαμηλώνει τον τόνο
Πέρυσι τέτοια εποχή, έγραφα για μια «αφόρητη μπόχα» που αναδυόταν από παντού. Έναν χρόνο μετά, η δυσοσμία δεν υποχώρησε, έγινε ο αέρας που αναπνέουμε. Σήμερα, η κοινωνία της κλειδαρότρυπας αναβαθμίστηκε σε μια ψηφιακή αρένα, όπου τα ειδεχθή εγκλήματα σερβίρονται ως θέαμα και ο ανθρώπινος πόνος αναλώνεται σε μερικά δευτερόλεπτα απάθειας. Το τρίπτυχο παραμένει ακλόνητο: «σπέρμα, αίμα, ψέμα» . Όλα είναι δυνατά, όλα είναι υπερβολικά, όλα ζητούν την προσοχή μας ταυτόχρονα. Η φρίκη δεν εισβάλλει, ειδοποιεί στο κινητό τηλέφωνο και φεύγει πριν προλάβει να γίνει σκέψη. Κι έτσι, το ανησυχητικό δεν είναι τι συμβαίνει, αλλά πόσο γρήγορα το ξεχνάμε.
Η κοινωνία δεν σωπαίνει, φωνάζει ασταμάτητα. Όμως δεν ακούει. Ανταλλάσσει αγανάκτηση, όχι επιχειρήματα. Συναισθήματα, όχι ευθύνη. Όλοι έχουν θέση, λίγοι έχουν στάση. Και αυτή η διαρκής ένταση, χωρίς βάθος, φθείρει περισσότερο κι από την ίδια την είδηση.
Η πολιτική μοιάζει να παρακολουθεί τον εαυτό της. Η Δικαιοσύνη μιλά με καθυστέρηση. Η επικοινωνία προτρέχει. Και στο κενό ανάμεσά τους, ο άνθρωπος μικραίνει. Όχι από φόβο, αλλά από κόπωση. Από την αίσθηση ότι τίποτα δεν τελειώνει, όλα απλώς αντικαθίστανται.
Δεν με τρομάζει τόσο το σκοτάδι. Με τρομάζει η εξοικείωση μαζί του. Η άνεση με την οποία το σχολιάζουμε, το διαπραγματευόμαστε, το ενσωματώνουμε στην καθημερινότητα. Σαν να πρόκειται για κάτι αναπόφευκτο. Σαν να μην μας αφορά προσωπικά.
Κι όμως, πάντα υπάρχει ένα αντίβαρο. Όχι μεγάλο, όχι ηρωικό. Μικρό και πεισματάρικο. Ένας άνθρωπος που επιμένει να μιλά χαμηλόφωνα. Μια πράξη που δεν γίνεται θέαμα. Μια αγάπη που δεν ζητά επιβεβαίωση.
Ίσως εκεί να βρίσκεται ακόμη το φως. Όχι απέναντι στη σκιά, αλλά δίπλα της. Να τη βλέπει, χωρίς να της μοιάζει.
Γιατί το πιο επικίνδυνο καθεστώς δεν είναι αυτό που επιβάλλεται, είναι εκείνο στο οποίο συνηθίζουμε.
Η κοινωνία δεν σωπαίνει, φωνάζει ασταμάτητα. Όμως δεν ακούει. Ανταλλάσσει αγανάκτηση, όχι επιχειρήματα. Συναισθήματα, όχι ευθύνη. Όλοι έχουν θέση, λίγοι έχουν στάση. Και αυτή η διαρκής ένταση, χωρίς βάθος, φθείρει περισσότερο κι από την ίδια την είδηση.
Η πολιτική μοιάζει να παρακολουθεί τον εαυτό της. Η Δικαιοσύνη μιλά με καθυστέρηση. Η επικοινωνία προτρέχει. Και στο κενό ανάμεσά τους, ο άνθρωπος μικραίνει. Όχι από φόβο, αλλά από κόπωση. Από την αίσθηση ότι τίποτα δεν τελειώνει, όλα απλώς αντικαθίστανται.
Δεν με τρομάζει τόσο το σκοτάδι. Με τρομάζει η εξοικείωση μαζί του. Η άνεση με την οποία το σχολιάζουμε, το διαπραγματευόμαστε, το ενσωματώνουμε στην καθημερινότητα. Σαν να πρόκειται για κάτι αναπόφευκτο. Σαν να μην μας αφορά προσωπικά.
Κι όμως, πάντα υπάρχει ένα αντίβαρο. Όχι μεγάλο, όχι ηρωικό. Μικρό και πεισματάρικο. Ένας άνθρωπος που επιμένει να μιλά χαμηλόφωνα. Μια πράξη που δεν γίνεται θέαμα. Μια αγάπη που δεν ζητά επιβεβαίωση.
Ίσως εκεί να βρίσκεται ακόμη το φως. Όχι απέναντι στη σκιά, αλλά δίπλα της. Να τη βλέπει, χωρίς να της μοιάζει.
Γιατί το πιο επικίνδυνο καθεστώς δεν είναι αυτό που επιβάλλεται, είναι εκείνο στο οποίο συνηθίζουμε.
Δείτε λιγότερα
Σχόλια