Κανονικότητα σε αποχρώσεις του γκρι
Τις πρώτες πρωινές ώρες, αυτές που δεν ανήκουν ούτε στη νύχτα ούτε στη μέρα, λογαριάζω αλλιώς τα πράγματα. Εκεί το λάθος μοιάζει λιγότερο έγκλημα, η ήττα λιγότερο ντροπή και το ακατόρθωτο, παράδοξα, πιο ειλικρινές. Όχι γιατί αλλάζει ο κόσμος, αλλά γιατί πέφτουν οι άμυνες. Έχουμε εξαντλήσει το θέμα. Τα είπαμε, τα ξαναείπαμε, τα κάναμε σύνθημα και τίτλο. Την επομένη δεν υπάρχει διάθεση για επανάληψη. Μετά από τόση κατάχρηση λόγου, η πιο έντιμη στάση είναι η σιωπή.
Για να δεις την εικόνα στο πραγματικό της μέγεθος, χρειάζονται παύσεις. Απόσταση. Αλλιώς μένεις καρφωμένος στο ίδιο κάδρο και νομίζεις πως βλέπεις, ενώ απλώς αναπαράγεις ό,τι σε βολεύει. Η πραγματικότητα δεν αποκαλύπτεται με ζουμ, θέλει βήμα πίσω.
Επιστρέφουμε πάντα στο ίδιο έγκλημα. Στην αγάπη που διαπράττουμε χρόνια τώρα. Όχι για να σβήσουμε τα ίχνη, αλλά για να τα βαθύνουμε. Για να βεβαιώσουμε ότι υπήρξαμε, ότι κάτι μας κόστισε, έστω και σε λάθος χρόνο. Οι κοινωνίες, όπως και οι άνθρωποι, φοβούνται περισσότερο την αδιαφορία από το λάθος.
Κάποτε η χώρα είχε την ψευδαίσθηση ότι επιπλέει. Τώρα ξέρουμε. Ξέρουμε πώς μοιάζει το να μπαλώνεις το σκαρί και να το λες μεταρρύθμιση. Περάσαμε κρίσεις, πανδημίες, πολέμους που τους βλέπουμε από οθόνες, καταστροφές που βαφτίστηκαν ακραία φαινόμενα για να μη βαφτιστούν ευθύνες. Μάθαμε να παρακολουθούμε την κατάρρευση σαν σειρά, με καφέ στο χέρι και ειδοποιήσεις στο κινητό. Η φρίκη έγινε περιεχόμενο. Η φθορά, κανονικότητα.
Χρειάζεται χρόνος για να αποκτήσουν τα γεγονότα βάρος. Χρειάζεται απόσταση για να καταλάβεις τι χάθηκε. Κάποτε, ίσως, θα βλέπουμε τη σημερινή εποχή σε ταινία και θα λέμε πως όλα ήταν μπροστά μας. Ότι δεν μας έλειπαν οι πληροφορίες, μας έλειπε το θάρρος. Αλλά τότε θα είναι αργά.
Βρέχει. Όχι απαραίτητα έξω. Μια μόνιμη υγρασία στις ζωές, στις κουβέντες, στα σπίτια. Είχα συνηθίσει στο φως. Τώρα μαθαίνω το μαυρόασπρο. Όχι σαν έλλειψη, αλλά σαν αλήθεια. Οι παλιές μαυρόασπρες φωτογραφίες δεν έλεγαν λιγότερα. Απλώς δεν συγχωρούσαν τα ψέματα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι ζούμε σε μαυρόασπρη εποχή.
Το πρόβλημα είναι ότι συνηθίσαμε το γκρι και το λέμε χρώμα.
Για να δεις την εικόνα στο πραγματικό της μέγεθος, χρειάζονται παύσεις. Απόσταση. Αλλιώς μένεις καρφωμένος στο ίδιο κάδρο και νομίζεις πως βλέπεις, ενώ απλώς αναπαράγεις ό,τι σε βολεύει. Η πραγματικότητα δεν αποκαλύπτεται με ζουμ, θέλει βήμα πίσω.
Επιστρέφουμε πάντα στο ίδιο έγκλημα. Στην αγάπη που διαπράττουμε χρόνια τώρα. Όχι για να σβήσουμε τα ίχνη, αλλά για να τα βαθύνουμε. Για να βεβαιώσουμε ότι υπήρξαμε, ότι κάτι μας κόστισε, έστω και σε λάθος χρόνο. Οι κοινωνίες, όπως και οι άνθρωποι, φοβούνται περισσότερο την αδιαφορία από το λάθος.
Κάποτε η χώρα είχε την ψευδαίσθηση ότι επιπλέει. Τώρα ξέρουμε. Ξέρουμε πώς μοιάζει το να μπαλώνεις το σκαρί και να το λες μεταρρύθμιση. Περάσαμε κρίσεις, πανδημίες, πολέμους που τους βλέπουμε από οθόνες, καταστροφές που βαφτίστηκαν ακραία φαινόμενα για να μη βαφτιστούν ευθύνες. Μάθαμε να παρακολουθούμε την κατάρρευση σαν σειρά, με καφέ στο χέρι και ειδοποιήσεις στο κινητό. Η φρίκη έγινε περιεχόμενο. Η φθορά, κανονικότητα.
Χρειάζεται χρόνος για να αποκτήσουν τα γεγονότα βάρος. Χρειάζεται απόσταση για να καταλάβεις τι χάθηκε. Κάποτε, ίσως, θα βλέπουμε τη σημερινή εποχή σε ταινία και θα λέμε πως όλα ήταν μπροστά μας. Ότι δεν μας έλειπαν οι πληροφορίες, μας έλειπε το θάρρος. Αλλά τότε θα είναι αργά.
Βρέχει. Όχι απαραίτητα έξω. Μια μόνιμη υγρασία στις ζωές, στις κουβέντες, στα σπίτια. Είχα συνηθίσει στο φως. Τώρα μαθαίνω το μαυρόασπρο. Όχι σαν έλλειψη, αλλά σαν αλήθεια. Οι παλιές μαυρόασπρες φωτογραφίες δεν έλεγαν λιγότερα. Απλώς δεν συγχωρούσαν τα ψέματα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι ζούμε σε μαυρόασπρη εποχή.
Το πρόβλημα είναι ότι συνηθίσαμε το γκρι και το λέμε χρώμα.
Δείτε λιγότερα
Σχόλια