Πριν Ανθίσει ο Χρόνος
Υπάρχουν κείμενα που δεν τα ξαναδιαβάζεις, σε ξαναδιαβάζουν εκείνα. Εμφανίζονται απρόσκλητα, σαν αρώματα μέσα στη νύχτα, και σε κοιτούν με το βλέμμα εκείνου που γνωρίζει για σένα περισσότερα απ’ όσα αντέχεις να θυμάσαι. Είναι τα κείμενα που γράφτηκαν όταν δεν ήξερες ακόμη τι χάνεται και επιστρέφουν για να σου το υπενθυμίσουν.
Λίγο πριν την άνοιξη, σε αυτή την παράξενη εποχή δίχως ταυτότητα, αποσύρομαι από τον θόρυβο της επικαιρότητας. Όχι για να σωπάσω, αλλά για να ακούσω. Εκεί που υμνώ την τεχνολογία, την αποστρέφομαι. Μας δίδαξε να επικοινωνούμε δίχως να συναντιόμαστε, να αγαπάμε δίχως να αγγίζουμε, να θυμόμαστε δίχως να πονάμε. Μας στέρησε εκείνη την ηλεκτρική επαφή, όπου το σώμα του άλλου γινόταν ο μόνος αληθινός χάρτης του κόσμου. Οι φιλίες έγιναν μηνύματα που διαβάζονται βιαστικά και ξεχνιούνται εύκολα. Έχουμε περισσότερους τρόπους να μιλάμε και λιγότερα πράγματα να πούμε.
Κάποτε πιστεύαμε ότι η πρόοδος είναι άθροισμα. Τώρα μοιάζει περισσότερο με αφαίρεση. Κερδίσαμε χρόνο, χάσαμε παρουσία. Κερδίσαμε ευκολία, χάσαμε βάθος. Το αποτέλεσμα δεν βγαίνει ποτέ στο χαρτί, βγαίνει μόνο τις νύχτες, σε εκείνες τις μονοψήφιες ώρες που σε στριμώχνουν απέναντι στον εαυτό σου και σου ζητούν αποδείξεις ζωής. Εκεί το πρόσημο είναι καθαρό. Μείον.
Αυτό που νιώθω λίγο πριν την άνοιξη δεν είναι νοσταλγία. Είναι η ανάγνωση της τρίτης επιστολής, εκείνης που στείλαμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Η πρώτη έγραφε «μεγάλωσε», σαν υπόσχεση. Η δεύτερη ρωτούσε «μεγάλωσες;», σαν αγωνία. Η τρίτη δηλώνει «μεγάλωσες», χωρίς περιθώρια παρερμηνείας. Η άνοιξη μπορεί να επαναλαμβάνεται, ο χρόνος όμως ποτέ.
Μείναμε τελικά παραλήπτες αυτής της επιστολής. Και ευτυχώς που υπάρχουν οι παλιές φωτογραφίες. Όχι για να θυμόμαστε τα πρόσωπα, αλλά για να μετράμε με ακρίβεια όσα δεν θα ξανασυναντήσουμε. Από εκείνα τα βλέμματα που μας υποσχέθηκαν την αιωνιότητα μέσα σε μια στιγμή, πριν η άνοιξη γίνει απλώς μια ημερολογιακή υπενθύμιση. Γιατί μεγαλώνεις στ’ αλήθεια μόνο όταν καταλάβεις τι δεν προλαβαίνεις πια.
Λίγο πριν την άνοιξη, σε αυτή την παράξενη εποχή δίχως ταυτότητα, αποσύρομαι από τον θόρυβο της επικαιρότητας. Όχι για να σωπάσω, αλλά για να ακούσω. Εκεί που υμνώ την τεχνολογία, την αποστρέφομαι. Μας δίδαξε να επικοινωνούμε δίχως να συναντιόμαστε, να αγαπάμε δίχως να αγγίζουμε, να θυμόμαστε δίχως να πονάμε. Μας στέρησε εκείνη την ηλεκτρική επαφή, όπου το σώμα του άλλου γινόταν ο μόνος αληθινός χάρτης του κόσμου. Οι φιλίες έγιναν μηνύματα που διαβάζονται βιαστικά και ξεχνιούνται εύκολα. Έχουμε περισσότερους τρόπους να μιλάμε και λιγότερα πράγματα να πούμε.
Κάποτε πιστεύαμε ότι η πρόοδος είναι άθροισμα. Τώρα μοιάζει περισσότερο με αφαίρεση. Κερδίσαμε χρόνο, χάσαμε παρουσία. Κερδίσαμε ευκολία, χάσαμε βάθος. Το αποτέλεσμα δεν βγαίνει ποτέ στο χαρτί, βγαίνει μόνο τις νύχτες, σε εκείνες τις μονοψήφιες ώρες που σε στριμώχνουν απέναντι στον εαυτό σου και σου ζητούν αποδείξεις ζωής. Εκεί το πρόσημο είναι καθαρό. Μείον.
Αυτό που νιώθω λίγο πριν την άνοιξη δεν είναι νοσταλγία. Είναι η ανάγνωση της τρίτης επιστολής, εκείνης που στείλαμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Η πρώτη έγραφε «μεγάλωσε», σαν υπόσχεση. Η δεύτερη ρωτούσε «μεγάλωσες;», σαν αγωνία. Η τρίτη δηλώνει «μεγάλωσες», χωρίς περιθώρια παρερμηνείας. Η άνοιξη μπορεί να επαναλαμβάνεται, ο χρόνος όμως ποτέ.
Μείναμε τελικά παραλήπτες αυτής της επιστολής. Και ευτυχώς που υπάρχουν οι παλιές φωτογραφίες. Όχι για να θυμόμαστε τα πρόσωπα, αλλά για να μετράμε με ακρίβεια όσα δεν θα ξανασυναντήσουμε. Από εκείνα τα βλέμματα που μας υποσχέθηκαν την αιωνιότητα μέσα σε μια στιγμή, πριν η άνοιξη γίνει απλώς μια ημερολογιακή υπενθύμιση. Γιατί μεγαλώνεις στ’ αλήθεια μόνο όταν καταλάβεις τι δεν προλαβαίνεις πια.
Δείτε λιγότερα
Σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη
Γίνετε ο πρώτος που θα προσθέσει κάποιο σχόλιο.
Σχόλια