Ό,τι δεν έπεσε ακόμη
Υπάρχει μια στιγμή που σταματάς να εξηγείς. Όχι επειδή δεν έχεις επιχειρήματα, αλλά επειδή κατάλαβες πως η εξήγηση έγινε μέρος του προβλήματος. Από εκεί αρχίζει η πραγματική κίνηση. Χαμηλόφωνα, χωρίς χειρονομίες.
Ο μικρόκοσμος που μας ταλαιπώρησε δεν κατέρρευσε. Έμαθε να αναπαράγεται. Με λέξεις φιλικές, με διαδικασίες ουδέτερες, με φόβους σε σωστές δόσεις. Ζεις μέσα του, τον υπηρετείς, συχνά τον υπερασπίζεσαι, χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι. Έτσι μαζεύονται τα σκουπίδια. Όχι από αμέλεια, αλλά από προσαρμογή.
Μια στιγμή αρκεί για να καθαρίσεις. Όχι επειδή φωτίζεσαι, αλλά επειδή κουράζεσαι. Από το ίδιο βάρος, τις ίδιες διαδρομές, τις ίδιες βεβαιότητες που παρουσιάστηκαν ως μονόδρομος. Τότε γίνεται καθαρό πως πολλά από όσα θεωρούσες αναγκαία ήταν απλώς βολικά, και μάλιστα όχι για σένα.
Τα παλάτια δεν πέφτουν πια με θόρυβο. Υποχωρούν οργανωμένα. Με αποφάσεις, με υπογραφές, με κανονικότητα. Κι εκεί καταλαβαίνεις πως δεν ήταν λάθος ότι χτίστηκαν στην άμμο, αλλά ότι βαφτίστηκαν μόνιμα. Ο γρανίτης είναι αφήγημα, η άμμος τρόπος διακυβέρνησης.
Ο χρόνος αλλάζει ρόλο. Παύει να πιέζει και αρχίζει να εκθέτει. Δεν τρέχεις να προλάβεις την επικαιρότητα, δεν καταναλώνεις φόβο. Στέκεσαι. Και όποιος στέκεται χαλάει τους ρυθμούς. Οι ρυθμοί όμως δεν είναι ουδέτεροι, είναι εξουσία.
Εκ των υστέρων μετράμε φθορές και σιωπές. Και τότε εμφανίζεται καθαρά η αγάπη, όχι ως συναίσθημα, αλλά ως στάση. Η αγάπη που δεν συνέφερε, που δεν χωρούσε σε σχέδια, που δεν απέδιδε πολιτικά. Η αγάπη που ζητούσε παρουσία και ευθύνη, όχι δήλωση. Εκ των υστέρων καταλαβαίνουμε πως όταν σωπάσαμε για να μη χάσουμε τη σειρά μας, δεν προστατεύσαμε την αγάπη, την ανταλλάξαμε.
Για το τέλος δεν θα υπάρξει ανακοίνωση. Η επόμενη μέρα δεν θα μας ρωτήσει. Θα έρθει χωρίς προειδοποίηση. Και τότε δεν θα κριθούμε για όσα είπαμε, αλλά για όσα ανεχτήκαμε πιστεύοντας ότι δεν μας αφορούσαν.
Ο μικρόκοσμος που μας ταλαιπώρησε δεν κατέρρευσε. Έμαθε να αναπαράγεται. Με λέξεις φιλικές, με διαδικασίες ουδέτερες, με φόβους σε σωστές δόσεις. Ζεις μέσα του, τον υπηρετείς, συχνά τον υπερασπίζεσαι, χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι. Έτσι μαζεύονται τα σκουπίδια. Όχι από αμέλεια, αλλά από προσαρμογή.
Μια στιγμή αρκεί για να καθαρίσεις. Όχι επειδή φωτίζεσαι, αλλά επειδή κουράζεσαι. Από το ίδιο βάρος, τις ίδιες διαδρομές, τις ίδιες βεβαιότητες που παρουσιάστηκαν ως μονόδρομος. Τότε γίνεται καθαρό πως πολλά από όσα θεωρούσες αναγκαία ήταν απλώς βολικά, και μάλιστα όχι για σένα.
Τα παλάτια δεν πέφτουν πια με θόρυβο. Υποχωρούν οργανωμένα. Με αποφάσεις, με υπογραφές, με κανονικότητα. Κι εκεί καταλαβαίνεις πως δεν ήταν λάθος ότι χτίστηκαν στην άμμο, αλλά ότι βαφτίστηκαν μόνιμα. Ο γρανίτης είναι αφήγημα, η άμμος τρόπος διακυβέρνησης.
Ο χρόνος αλλάζει ρόλο. Παύει να πιέζει και αρχίζει να εκθέτει. Δεν τρέχεις να προλάβεις την επικαιρότητα, δεν καταναλώνεις φόβο. Στέκεσαι. Και όποιος στέκεται χαλάει τους ρυθμούς. Οι ρυθμοί όμως δεν είναι ουδέτεροι, είναι εξουσία.
Εκ των υστέρων μετράμε φθορές και σιωπές. Και τότε εμφανίζεται καθαρά η αγάπη, όχι ως συναίσθημα, αλλά ως στάση. Η αγάπη που δεν συνέφερε, που δεν χωρούσε σε σχέδια, που δεν απέδιδε πολιτικά. Η αγάπη που ζητούσε παρουσία και ευθύνη, όχι δήλωση. Εκ των υστέρων καταλαβαίνουμε πως όταν σωπάσαμε για να μη χάσουμε τη σειρά μας, δεν προστατεύσαμε την αγάπη, την ανταλλάξαμε.
Για το τέλος δεν θα υπάρξει ανακοίνωση. Η επόμενη μέρα δεν θα μας ρωτήσει. Θα έρθει χωρίς προειδοποίηση. Και τότε δεν θα κριθούμε για όσα είπαμε, αλλά για όσα ανεχτήκαμε πιστεύοντας ότι δεν μας αφορούσαν.
Δείτε λιγότερα
Σχόλια