Οι Θανάσηδες δεν ήταν παράπλευρες απώλειες
Ο Θανάσης πέθανε. Όχι από ατυχία, ούτε από κάποια προσωπική αποτυχία. Πέθανε μέσα σε μια κανονικότητα που τον μέτραγε μόνο ως αντοχή. Φεύγει κι ο πρώτος μήνας και μαζί του η τελευταία πρόφαση ότι κάτι αλλάζει επειδή άλλαξε ο αριθμός στο ημερολόγιο.
Το μέλλον, υποθηκευμένο εδώ και χρόνια, δεν ήρθε ποτέ. Απλώς άρχισε να εισπράττει. Κάθε νέα χρονιά ανακυκλώνει τις ίδιες απαιτήσεις, περισσότερη προσαρμογή, περισσότερη σιωπή, περισσότερη ανοχή. Η φθορά βαφτίζεται ρεαλισμός.
Οι προβλέψεις είναι πάντα ίδιες. Σκληρή χρονιά. Σκληρή για ποιους; Όχι για εκείνους που αποφασίζουν, αλλά για εκείνους που πληρώνουν. Και όταν τα παραμύθια τελειώνουν, επιστρέφουν τα μεγάλα λόγια. Πατρίδα, ευθύνη, εθνικό καθήκον. Λέξεις χωρίς κόστος για όσους τις προφέρουν, λέξεις με αίμα για όσους τις σηκώνουν.
Το κάλεσμα παρουσιάζεται ως συλλογικό. Στην πράξη, είναι ταξικά στοχευμένο. Αφορά τους ίδιους και τους ίδιους, αυτούς που έμαθαν να σφίγγουν το ζωνάρι μέχρι να κοπεί η ανάσα. Από την εποχή που έλεγαν στον Θανάση «σφίξε κι άλλο», μέχρι σήμερα, η θυσία έγινε μόνιμο καθεστώς. Οι Θανάσηδες δεν εξαφανίστηκαν. Πολλαπλασιάστηκαν.
Στα Τρίκαλα, στις 26 Ιανουαρίου, πέντε γυναίκες της νυχτερινής βάρδιας δεν γύρισαν ποτέ σπίτι. Σκοτώθηκαν μέσα σε μια μπισκοτοποιία, στον χώρο που υποτίθεται πως τους εξασφάλιζε το μεροκάματο. Πέντε ζωές χαμένες στη σιωπή της νύχτας, εκεί όπου η κούραση θεωρείται δεδομένη και η ασφάλεια κόστος. Δεν ήταν «η κακιά στιγμή». Ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα μιας κανονικότητας που μετρά την ανθρώπινη ζωή με όρους παραγωγής και τις απώλειες ως αριθμό σε δελτίο τύπου. Εκεί, οι Θανάσηδες έχουν πια και πρόσωπο, και φύλο, και ημερομηνία.
Όπως σημειώνει ο Π. Μπουκάλας, τίποτα δεν διασφαλίζει ότι οι θυσίες είναι καθολικές, τίποτα ότι είναι αναλογικές, τίποτα ότι οδηγούν σε κάτι δικαιότερο. Η δικαιοσύνη επαναλαμβάνεται ως σύνθημα, μέχρι να χάσει κάθε περιεχόμενο και να μετατραπεί σε πρόκληση απέναντι σε όσους ακόμη θυμούνται τι σημαίνει.
Ο Θανάσης πέθανε.
Και δεν ήταν θύμα της κρίσης.
Ήταν προϊόν πολιτικών επιλογών.
Το μέλλον, υποθηκευμένο εδώ και χρόνια, δεν ήρθε ποτέ. Απλώς άρχισε να εισπράττει. Κάθε νέα χρονιά ανακυκλώνει τις ίδιες απαιτήσεις, περισσότερη προσαρμογή, περισσότερη σιωπή, περισσότερη ανοχή. Η φθορά βαφτίζεται ρεαλισμός.
Οι προβλέψεις είναι πάντα ίδιες. Σκληρή χρονιά. Σκληρή για ποιους; Όχι για εκείνους που αποφασίζουν, αλλά για εκείνους που πληρώνουν. Και όταν τα παραμύθια τελειώνουν, επιστρέφουν τα μεγάλα λόγια. Πατρίδα, ευθύνη, εθνικό καθήκον. Λέξεις χωρίς κόστος για όσους τις προφέρουν, λέξεις με αίμα για όσους τις σηκώνουν.
Το κάλεσμα παρουσιάζεται ως συλλογικό. Στην πράξη, είναι ταξικά στοχευμένο. Αφορά τους ίδιους και τους ίδιους, αυτούς που έμαθαν να σφίγγουν το ζωνάρι μέχρι να κοπεί η ανάσα. Από την εποχή που έλεγαν στον Θανάση «σφίξε κι άλλο», μέχρι σήμερα, η θυσία έγινε μόνιμο καθεστώς. Οι Θανάσηδες δεν εξαφανίστηκαν. Πολλαπλασιάστηκαν.
Στα Τρίκαλα, στις 26 Ιανουαρίου, πέντε γυναίκες της νυχτερινής βάρδιας δεν γύρισαν ποτέ σπίτι. Σκοτώθηκαν μέσα σε μια μπισκοτοποιία, στον χώρο που υποτίθεται πως τους εξασφάλιζε το μεροκάματο. Πέντε ζωές χαμένες στη σιωπή της νύχτας, εκεί όπου η κούραση θεωρείται δεδομένη και η ασφάλεια κόστος. Δεν ήταν «η κακιά στιγμή». Ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα μιας κανονικότητας που μετρά την ανθρώπινη ζωή με όρους παραγωγής και τις απώλειες ως αριθμό σε δελτίο τύπου. Εκεί, οι Θανάσηδες έχουν πια και πρόσωπο, και φύλο, και ημερομηνία.
Όπως σημειώνει ο Π. Μπουκάλας, τίποτα δεν διασφαλίζει ότι οι θυσίες είναι καθολικές, τίποτα ότι είναι αναλογικές, τίποτα ότι οδηγούν σε κάτι δικαιότερο. Η δικαιοσύνη επαναλαμβάνεται ως σύνθημα, μέχρι να χάσει κάθε περιεχόμενο και να μετατραπεί σε πρόκληση απέναντι σε όσους ακόμη θυμούνται τι σημαίνει.
Ο Θανάσης πέθανε.
Και δεν ήταν θύμα της κρίσης.
Ήταν προϊόν πολιτικών επιλογών.
Δείτε λιγότερα
Σχόλια