Πριν μάθουμε να κολυμπάμε...
Η Κυριακή μοιάζει πάντα ακίνδυνη, στρώνεται μπροστά μας, σαν λευκό τραπεζομάντιλο, έτοιμο να δεχτεί τα ψίχουλα της καθημερινής μας αμεριμνησίας. Μια πλασματική αθωότητα που βολεύει, την ώρα που ο κόσμος γύρω μας κρατά την αναπνοή του, πριν την επόμενη ρήξη.
Ο πόλεμος συνεχίζει να υπάρχει κάπου αλλού, όσο μακριά χρειάζεται για να μη μας αφορά πραγματικά. Η ακρίβεια έχει εγκατασταθεί οριστικά στα σπίτια μας και η κλιματική κρίση, μεταφράζεται σιωπηλά σε νερό που ανεβαίνει, σε λάσπη που επιμένει, σε πάγους που λιώνουν, σε φωτιές που καίνε την ανάσα μας, σε πόλεις που αποδεικνύονται πιο εύθραυστες απ’ όσο πιστεύαμε.
Στη Γλυφάδα, το νερό δεν εμφανίστηκε ως έκπληξη. Δεν είχε θυμό ούτε θεατρικότητα. Ακολούθησε τη φυσική του λογική. Πέρασε από εκεί όπου του αφήσαμε χώρο ή όπου του τον αφαιρέσαμε και τώρα τον ζητά πίσω.
Γίναμε πια ειδικοί στην τέχνη της υποχώρησης. Χαμηλώνουμε τον τόνο για να μη μας ακούσει η πραγματικότητα. Το «θα περάσει» έγινε το καταφύγιο μιας Πολιτείας που επενδύει σε επικοινωνιακά 112 αντί για έργα υποδομής, μια ασπίδα από χαρτόνι απέναντι στην κρίση, την πανδημία, τις στάχτες και τώρα τη λάσπη.
Μάθαμε να παίζουμε άμυνα απέναντι στον χρόνο, ελπίζοντας η επόμενη πλημμύρα να μη μας αγγίξει προσωπικά, ενώ οι υπεύθυνοι μεταθέτουν τις ευθύνες από τον Δήμο στον ΔΕΔΔΗΕ και από την Περιφέρεια στην κλιματική αλλαγή.
Κάποτε πιστέψαμε πως θα αλλάζαμε τον κόσμο. Τώρα, η πολιτική μας δράση εξαντλείται στο να αλλάζουμε θέμα. Ρίξαμε το βάρος στον πληθυντικό της «συλλογικής ευθύνης» για να ξεπλυθεί η συγκεκριμένη ευθύνη εκείνων που υπογράφουν τις αποφάσεις.
Όμως η φύση δεν αναγνωρίζει κοινωνικά συμβόλαια. Το νερό και η φωτιά δεν διαπραγματεύονται με την αναποφασιστικότητά μας. Δεν γνωρίζουν από «κανονικότητα». Έρχονται για να μας θυμίσουν πως η σιωπή μας δεν είναι ειρήνη, αλλά προετοιμασία για την καταστροφή.
Αυτές οι γραμμές δεν γράφονται για να τρομάξουν. Γράφονται για να θυμίσουν εκείνη τη μικρή, κρίσιμη στιγμή πριν όλα κινηθούν. Τη στιγμή που ακόμα μπορούμε να δούμε καθαρά,
πριν χρειαστεί να μάθουμε να κολυμπάμε, μέσα σε όσα θα μπορούσαμε να είχαμε αποτρέψει...
Ο πόλεμος συνεχίζει να υπάρχει κάπου αλλού, όσο μακριά χρειάζεται για να μη μας αφορά πραγματικά. Η ακρίβεια έχει εγκατασταθεί οριστικά στα σπίτια μας και η κλιματική κρίση, μεταφράζεται σιωπηλά σε νερό που ανεβαίνει, σε λάσπη που επιμένει, σε πάγους που λιώνουν, σε φωτιές που καίνε την ανάσα μας, σε πόλεις που αποδεικνύονται πιο εύθραυστες απ’ όσο πιστεύαμε.
Στη Γλυφάδα, το νερό δεν εμφανίστηκε ως έκπληξη. Δεν είχε θυμό ούτε θεατρικότητα. Ακολούθησε τη φυσική του λογική. Πέρασε από εκεί όπου του αφήσαμε χώρο ή όπου του τον αφαιρέσαμε και τώρα τον ζητά πίσω.
Γίναμε πια ειδικοί στην τέχνη της υποχώρησης. Χαμηλώνουμε τον τόνο για να μη μας ακούσει η πραγματικότητα. Το «θα περάσει» έγινε το καταφύγιο μιας Πολιτείας που επενδύει σε επικοινωνιακά 112 αντί για έργα υποδομής, μια ασπίδα από χαρτόνι απέναντι στην κρίση, την πανδημία, τις στάχτες και τώρα τη λάσπη.
Μάθαμε να παίζουμε άμυνα απέναντι στον χρόνο, ελπίζοντας η επόμενη πλημμύρα να μη μας αγγίξει προσωπικά, ενώ οι υπεύθυνοι μεταθέτουν τις ευθύνες από τον Δήμο στον ΔΕΔΔΗΕ και από την Περιφέρεια στην κλιματική αλλαγή.
Κάποτε πιστέψαμε πως θα αλλάζαμε τον κόσμο. Τώρα, η πολιτική μας δράση εξαντλείται στο να αλλάζουμε θέμα. Ρίξαμε το βάρος στον πληθυντικό της «συλλογικής ευθύνης» για να ξεπλυθεί η συγκεκριμένη ευθύνη εκείνων που υπογράφουν τις αποφάσεις.
Όμως η φύση δεν αναγνωρίζει κοινωνικά συμβόλαια. Το νερό και η φωτιά δεν διαπραγματεύονται με την αναποφασιστικότητά μας. Δεν γνωρίζουν από «κανονικότητα». Έρχονται για να μας θυμίσουν πως η σιωπή μας δεν είναι ειρήνη, αλλά προετοιμασία για την καταστροφή.
Αυτές οι γραμμές δεν γράφονται για να τρομάξουν. Γράφονται για να θυμίσουν εκείνη τη μικρή, κρίσιμη στιγμή πριν όλα κινηθούν. Τη στιγμή που ακόμα μπορούμε να δούμε καθαρά,
πριν χρειαστεί να μάθουμε να κολυμπάμε, μέσα σε όσα θα μπορούσαμε να είχαμε αποτρέψει...
6 από 9
Σχόλια