Η πολιτική δεν συγχωρεί τα ανέξοδα όνειρα
Υπάρχει μια στιγμή που το όνειρο είναι ακόμη αθώο. Όσο μένει στο χαρτί, όσο ταξιδεύει στις ομιλίες και στα βλέμματα, δεν χρωστάει σε κανέναν λογαριασμό. Εκεί όλα χωράνε. Και οι υποσχέσεις και οι βεβαιότητες και οι μεγάλες λέξεις. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το όνειρο καλείται να κατέβει στο έδαφος. Όταν πρέπει να πατήσει σε χώμα, σε νόμους, σε αριθμούς, σε αντιδράσεις, σε πραγματικές αντοχές.
Η πολιτική δεν είναι προσευχή, είναι κατασκευή. Και οι κατασκευές κρίνονται στα θεμέλια, όχι στις μακέτες. Όταν τα θεμέλια είναι ρηχά, το οικοδόμημα πέφτει, όχι από κακία της πραγματικότητας, αλλά από αμέλεια εκείνων που το σχεδίασαν.
Τα όνειρα χωρίς κόστος δεν σηκώνουν κοινωνία.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η υπόσχεση παρουσιάζεται ως αρετή. Όπου το «θα» ειπώνεται πιο εύκολα από το «μπορώ». Κι όμως, η πιο τίμια φράση που λείπει από τον δημόσιο λόγο είναι το «θα προσπαθήσουμε». Όχι ως υπεκφυγή, αλλά ως πράξη σεβασμού προς την αλήθεια. Γιατί μόνο όποιος γνωρίζει τα όρια του μπορεί, κάποτε, να τα μετακινήσει.
Η πολιτική δεν στηρίζεται στις επιθυμίες. Στηρίζεται στη γεωμετρία των συσχετισμών, στην οικονομία των αντοχών, στη σκληρή αριθμητική του εφικτού. Όταν αυτό ξεχνιέται, αρχίζει η κακοποίηση της γλώσσας. Οι λέξεις γίνονται λάστιχο, αποκτούν διπλά και τριπλά νοήματα, μέχρι να μην σημαίνουν τίποτα. Έτσι γεννιέται ο κυνισμός. Όχι επειδή οι πολίτες έπαψαν να πιστεύουν, αλλά επειδή πίστεψαν πολλές φορές χωρίς αντίκρισμα.
Και κάπου εκεί η πολιτική αρχίζει να φθείρει και τους ίδιους τους φορείς της. Όποιος μαθαίνει να λέει άλλα απ’ όσα σκέφτεται, κάποια στιγμή παύει να ξέρει τι σκέφτεται. Ζει με συμβιβασμούς που βαφτίστηκαν στρατηγικές. Με σιωπές που παρουσιάστηκαν ως ωριμότητα. Με καθρέφτες που αποφεύγονται, γιατί δείχνουν πιο γρήγορα απ’ όσο αντέχεται τη φθορά.
Δεν χρειαζόμαστε περισσότερα μεγάλα λόγια. Χρειαζόμαστε λόγια που αντέχουν να πέσουν στο έδαφος χωρίς να σπάσουν. Λόγια που δεν υπόσχονται τα πάντα, αλλά λένε την αλήθεια. Γιατί στο τέλος, οι κοινωνίες δεν διαλύονται από όσα δεν έγιναν. Διαλύονται από όσα ειπώθηκαν χωρίς ποτέ να μπορούν να γίνουν.
Η πολιτική δεν είναι προσευχή, είναι κατασκευή. Και οι κατασκευές κρίνονται στα θεμέλια, όχι στις μακέτες. Όταν τα θεμέλια είναι ρηχά, το οικοδόμημα πέφτει, όχι από κακία της πραγματικότητας, αλλά από αμέλεια εκείνων που το σχεδίασαν.
Τα όνειρα χωρίς κόστος δεν σηκώνουν κοινωνία.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η υπόσχεση παρουσιάζεται ως αρετή. Όπου το «θα» ειπώνεται πιο εύκολα από το «μπορώ». Κι όμως, η πιο τίμια φράση που λείπει από τον δημόσιο λόγο είναι το «θα προσπαθήσουμε». Όχι ως υπεκφυγή, αλλά ως πράξη σεβασμού προς την αλήθεια. Γιατί μόνο όποιος γνωρίζει τα όρια του μπορεί, κάποτε, να τα μετακινήσει.
Η πολιτική δεν στηρίζεται στις επιθυμίες. Στηρίζεται στη γεωμετρία των συσχετισμών, στην οικονομία των αντοχών, στη σκληρή αριθμητική του εφικτού. Όταν αυτό ξεχνιέται, αρχίζει η κακοποίηση της γλώσσας. Οι λέξεις γίνονται λάστιχο, αποκτούν διπλά και τριπλά νοήματα, μέχρι να μην σημαίνουν τίποτα. Έτσι γεννιέται ο κυνισμός. Όχι επειδή οι πολίτες έπαψαν να πιστεύουν, αλλά επειδή πίστεψαν πολλές φορές χωρίς αντίκρισμα.
Και κάπου εκεί η πολιτική αρχίζει να φθείρει και τους ίδιους τους φορείς της. Όποιος μαθαίνει να λέει άλλα απ’ όσα σκέφτεται, κάποια στιγμή παύει να ξέρει τι σκέφτεται. Ζει με συμβιβασμούς που βαφτίστηκαν στρατηγικές. Με σιωπές που παρουσιάστηκαν ως ωριμότητα. Με καθρέφτες που αποφεύγονται, γιατί δείχνουν πιο γρήγορα απ’ όσο αντέχεται τη φθορά.
Δεν χρειαζόμαστε περισσότερα μεγάλα λόγια. Χρειαζόμαστε λόγια που αντέχουν να πέσουν στο έδαφος χωρίς να σπάσουν. Λόγια που δεν υπόσχονται τα πάντα, αλλά λένε την αλήθεια. Γιατί στο τέλος, οι κοινωνίες δεν διαλύονται από όσα δεν έγιναν. Διαλύονται από όσα ειπώθηκαν χωρίς ποτέ να μπορούν να γίνουν.
Δείτε λιγότερα
Σχόλια