Οι ηλικίες που δεν υπογράφουν ειρήνη

Δεν αναρωτιέμαι πια αν τα αισθήματα ενηλικιώνονται. Το ξέρω, δεν ενηλικιώνονται. Σκουραίνουν. Μαθαίνουν να αντέχουν χωρίς φωνή, χωρίς εξάρσεις, χωρίς το άλλοθι της αθωότητας. Ο έρωτας των μεγάλων δεν είναι άλλος, είναι ο ίδιος έρωτας μετά την ήττα του. Με μνήμη. Και η μνήμη τον κάνει επικίνδυνο

Ζω με όλες μου τις ηλικίες ταυτόχρονα. Καμία δεν συμφιλιώθηκε με την άλλη. Το μυαλό μου επιμένει να κατοικεί σε ένα σώμα που δεν υπάρχει πια, να ζητά απαντήσεις από ερωτήσεις που έπρεπε να έχουν ταφεί: Τι είναι η αγάπη; Τι σημαίνει να μένεις; Τι σημαίνει να φεύγεις; Ερωτήσεις παιδικές, που κανείς όμως δεν ξεφορτώθηκε χωρίς κόστος.

Τις νύχτες, ανάμεσα σε ερωτικά τραγούδια και μεταμεσονύκτιες ραδιοφωνικές εξομολογήσεις, μια φωνή επιμένει. Η αγάπη, λέει, είναι συγχορδία αντιθέσεων, διαπλοκή αντιφάσεων, το ταξίδι της μεγάλης μέρας στην ακόμη μεγαλύτερη νύχτα. Είναι η ζωή σου και ο κατά διαστήματα θάνατός μου. Κι εμείς, άνθρωποι θαλασσινοί, συνεχίζουμε να γυροφέρνουμε την τρύπα του ηφαιστείου, όχι από άγνοια, αλλά από γνώση.

Θα μπορούσα να τα εξηγήσω. Να τα διαγνώσω, να τα περιορίσω, να τα καταστήσω ακίνδυνα. Αλλά τότε δεν θα ήταν αγάπη, θα ήταν διαχείριση φόβου. Η άλλη επιλογή είναι πιο σκληρή, να αφεθείς. Να περπατήσεις στις σιωπές του άλλου χωρίς φακό, να αγγίξεις τις ρωγμές του χωρίς εγγυήσεις, να δεχτείς ότι δεν σώζεις και δεν σώζεσαι.

Κι όταν εκείνη επιστρέψει από τα όνειρα, μην την υποδεχτείς σαν θαύμα. Κοίταξέ την όπως κοιτάζουν οι μεγάλοι άνθρωποι τις φωτιές: γνωρίζοντας τι καίνε και τι ζεσταίνουν. Γιατί ο έρωτας, όταν πάψει να είναι νέος, δεν ζητά μέλλον, ζητά αντοχή. Δεν υπόσχεται ευτυχία, απαιτεί παρουσία.

Και στο τέλος δεν σε ρωτά αν αντέχεις. Σε ρωτά μόνο αν μπορείς να μείνεις όρθιος τη στιγμή που θα καταλάβεις πως αυτό που αγάπησες, δεν ήρθε για να σε ολοκληρώσει, αλλά για να σου αφαιρέσει ό,τι περίσσευε.