Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται να ξεκινήσουν.
Και υπάρχουν κι εκείνοι που ξεκινούν με ορμή, αλλά κάπου στη διαδρομή χάνουν τις λέξεις που τους κρατούσαν ζωντανούς.
«Θέλω να περπατώ όλο το δρόμο».
«Θέλω να κάνω όλο το ταξίδι».
«Θέλω να ζω».
Κάποτε τις λέγαμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Σήμερα μοιάζουν σχεδόν υπερβολικές. Σαν να έγινε ύποπτος ο ενθουσιασμός, σαν να θεωρείται αφέλεια η επιθυμία να ζήσεις ολόκληρα τα πράγματα και όχι σε δόσεις.
Η ζωή σου θυμίζει παιδί που προσπαθεί να ζωγραφίσει τον κόσμο. Ανοίγει με λαχτάρα τα χρώματα, λερώνει τα χέρια του, επιμένει, δοκιμάζει. Μα ύστερα κουράζεται. Δεν βρίσκει τη σταθερότητα να τραβήξει καθαρές γραμμές. Κι έτσι η ζωγραφιά μένει συχνά μισή. Όπως μισά μένουν κι όσα αγαπήσαμε.
Κάπου εκεί αρχίζουν οι συμβιβασμοί.
Μικροί στην αρχή, σχεδόν αθώοι. Μέχρι που μια μέρα καταλαβαίνεις ότι έβαλες τη ζωή σου μέσα σε μια στενή γραμμή και την τράβηξες τόσο πάνω σου, που δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις.
Μάταια ψάχνω μεγάλες φράσεις. Δεν υπάρχουν λόγια που να κλείνουν τους δρόμους. Τα βήματα σχεδόν πάντα αυτενεργούν. Φεύγουν πριν αποφασίσουμε, γυρίζουν χωρίς εξήγηση, χάνονται χωρίς προειδοποίηση. Κι εμείς μένουμε πίσω να δίνουμε νόημα σε όσα ήδη συνέβησαν.
Τώρα δεν έχω άλλες λέξεις.
Και οι ίδιες φθείρονται όταν επαναλαμβάνονται πολύ.
Μόνο στο φως εξακολουθώ να πιστεύω. Να μη μείνουμε άλλο στις σκιές. Η μελαγχολία έχει έναν ύπουλο τρόπο να γίνεται συνήθεια.
Σε λίγες μέρες έρχεται ο Ιούνιος.
Κι αναρωτιέμαι πού πήγαν εκείνα τα καλοκαίρια. Τα ένθεα του Σικελιανού, τα εκστατικά του Ελύτη, τα αισθησιακά του Πολίτη.
Ίσως τελικά να μη χάθηκαν τα καλοκαίρια.
Ίσως χάσαμε εμείς τη δυνατότητα να μεθάμε μέσα τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου