Υπάρχουν βράδια που δεν συμβαίνει τίποτα σπουδαίο.
Ένα τραπεζάκι κουνάει ελαφρά, δυο ποτήρια κρασί παίζουν πάνω του σαν να κρατούν ρυθμό από παλιά μουσική, κάποιος χαμηλώνει τη φωνή και λέει σχεδόν ψιθυριστά: «μείνε λίγο ακόμα».
Κι όμως, ολόκληρη η ζωή ίσως κρύβεται μέσα σε αυτή τη φράση.
Όχι επειδή υπόσχεται αιωνιότητα. Οι άνθρωποι που έχουν ζήσει αληθινά δεν πιστεύουν πια στις μεγάλες βεβαιότητες. Ξέρουν ότι σχεδόν όλα περνούν. Οι έρωτες, οι εποχές, τα σώματα, ακόμη και οι πιο φωτεινές παρέες. Αυτό που μένει είναι κάποιες μικρές αναβολές της μοναξιάς. Κάποιες σύντομες ήττες του χρόνου.
Ένα «μείνε λίγο ακόμα» δεν ζητά χρόνο. Ζητά παρουσία.
Ζητά έναν άνθρωπο να σταθεί απέναντί σου έστω για λίγες στιγμές χωρίς άμυνες, χωρίς ρόλους, χωρίς τη βιασύνη αυτού του κόσμου που έμαθε να φεύγει πριν νιώσει.
Ίσως γι’ αυτό οι πιο τρυφερές στιγμές δεν έχουν τίποτα θεαματικό. Δεν συμβαίνουν στα μεγάλα γεγονότα αλλά στις μικρές καθυστερήσεις. Σ’ ένα φιλί στον λαιμό. Σ’ ένα βλέμμα που δεν αποσύρεται αμέσως. Στη μουσική που συνεχίζει να παίζει ενώ κανείς δεν μιλά.
Και τότε συμβαίνει το παράξενο.
Η αμηχανία εξαφανίζεται. Γιατί όλοι κάποτε είπαν αυτή τη φράση. Και όλοι κάποτε την είχαν ανάγκη.
Να μείνει λίγο ακόμη το φως.
Να μείνει λίγο ακόμη η ζωή.
Να μείνει λίγο ακόμη ένας άνθρωπος δίπλα τους πριν επιστρέψει η μεγάλη σιωπή της καθημερινότητας.
Αυτό είναι, μεγαλώνουμε όταν καταλαβαίνουμε πως η ευτυχία δεν είναι οι μεγάλες κατακτήσεις. Είναι αυτές οι μικρές, σχεδόν ασήμαντες στιγμές που για λίγα λεπτά κάνουν τον κόσμο λιγότερο ξένο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου