Πέρα από την καταγγελία

·

Κοινοποιήθηκε στους εξής: ΔημόσιΌταν πιάνω τον εαυτό μου να μένει για πολύ στην όχθη της άρνησης, γυρίζω πίσω. Όχι για να ξεχάσω όσα με βαραίνουν, αλλά για να ξαναβρώ το μέτρο. Γιατί η αδιάκοπη καταγγελία, ακόμη κι όταν είναι δίκαιη, κάποτε γίνεται ένας καθρέφτης που δείχνει μόνο σκοτάδι.Όταν πιάνω τον εαυτό μου να μένει για πολύ στην όχθη της άρνησης, γυρίζω πίσω. Όχι για να ξεχάσω όσα με βαραίνουν, αλλά για να ξαναβρώ το μέτρο. Γιατί η αδιάκοπη καταγγελία, ακόμη κι όταν είναι δίκαιη, κάποτε γίνεται ένας καθρέφτης που δείχνει μόνο σκοτάδΖούμε σε μια εποχή όπου η αγανάκτηση περισσεύει και η συνεννόηση σπανίζει. Συνηθίσαμε να αναζητούμε ενόχους και να μετράμε αποτυχίες. Μέσα στη φασαρία χάνουμε το σημαντικό. Κι αν ύστερα από τριάντα χρόνια επιμένουμε να θεωρούμε πως κάθε δήμαρχος απέτυχε, αξίζει να αναρωτηθούμε μήπως η αποτυχία δεν κατοικεί μόνο στα πρόσωπα. Το ίδιο το θεσμικό πλαίσιο της αυτοδιοίκησης συχνά εγκλωβίζει τη δημιουργική πολιτική σε μια ατέρμονη διαχείριση της καθημερινότητας, πνίγοντας προσδοκίες και οράματα. Κι αυτό αφορά όλους μας. Αφορά τον τρόπο που συμμετέχουμε, που απαιτούμε, που συζητούμε για τον τόπο μας. Καμιά πόλη δεν αλλάζει μόνο με αποφάσεις γραφείων. Αλλάζει όταν οι πολίτες πιστέψουν ξανά ότι έχουν θέση, λόγο και ευθύνη στο κοινό μέλλον.

Κι όταν η σκέψη μου κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στη μονοτονία της διάψευσης, στρέφω το βλέμμα στην άλλη Κέρκυρα. Σ’ εκείνη που δεν φωτογραφίζεται και δεν διεκδικεί τίτλους. Στη γυναίκα που, κουρασμένη από τη δουλειά, βρίσκει χρόνο να προσφέρει. Στον νέο που φυτεύει ένα δέντρο για μια σκιά που δεν θα χαρεί ο ίδιος. Στον άνθρωπο που δημιουργεί αθόρυβα και κρατά τα μπόσικα του τόπου χωρίς να ζητά εύσημα. Στις μικρές παρέες που καθαρίζουν μια ακτή, που οργανώνουν μια γιορτή της γειτονιάς, που επιμένουν να κρατούν ζωντανή την αίσθηση του «μαζί».

Εκεί, μέσα στη σιωπηλή αξιοπρέπεια της πράξης, βρίσκω ξανά την ελπίδα. Γιατί η λύση δεν θα έρθει από τον επόμενο καβγά ούτε από την επόμενη καταγγελία. Θα έρθει όταν αποφασίσουμε να μιλήσουμε περισσότερο για τους δρόμους της συνεργασίας και λιγότερο για τη βεβαιότητα της αποτυχίας.

Γυρίζω πίσω, λοιπόν. Στους ανθρώπους που ανάβουν ένα μικρό φως χωρίς να περιμένουν χειροκρότημα. Και κάθε φορά που το βλέπω να τρεμοπαίζει μέσα στο σκοτάδι, ξέρω πως δεν είναι όλα χαμένα. Ο τόπος εξακολουθεί να ανασαίνει. Κι όσο ανασαίνει, αξίζει να ελπίζω και να επιμένω.