Το θρανίο των αγνώστων

Δεν μπήκα στο διαδίκτυο για να βρω έναν καθρέφτη. Μπήκα για να ανοίξω ένα παράθυρο. Να δω αν, πίσω από τις οθόνες, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ρωτούν, αμφιβάλλουν, συγκινούνται. Άνθρωποι που δεν μετρούν τις λέξεις με likes, αλλά με τον απόηχο που αφήνουν μέσα τους.

Γράφω εδώ όχι για να φανώ, αλλά για να συναντηθώ. Να δοκιμάσω τις σκέψεις μου πάνω στις σκέψεις των άλλων, να αφήσω μια φράση να ταξιδέψει πιο μακριά απ’ όσο φτάνει η φωνή μου. Κάθε κείμενο είναι μια μικρή πράξη εμπιστοσύνης προς αγνώστους.

Εσύ, αλγόριθμε, απλώνεις μπροστά μου έναν χάρτη από προτιμήσεις, συνήθειες και επιθυμίες. Με διευκολύνεις, με ξαφνιάζεις, μερικές φορές με συγκινείς. Μα δεν με κατέχεις. Γιατί η καρδιά του ανθρώπου δεν έχει κωδικό. Χτυπάει άτακτα, θυμάται εκεί που δεν πρέπει, αγαπά εκεί που δεν το περίμενε. Δεν μπορείς να προβλέψεις το ουσιώδες: εκείνη τη στιγμή που μια άγνωστη λέξη γίνεται οικεία, που ένας ξένος μοιάζει ξαφνικά δικός σου.

Έτσι γνώρισα ανθρώπους που διάβασαν πίσω από τις γραμμές. Γνώρισα φίλες που μου φάνηκαν οικείες από την πρώτη κιόλας φράση, σαν να είχαμε κάποτε μοιραστεί το ίδιο θρανίο στο δημοτικό και να συνεχίζαμε σήμερα μια κουβέντα που είχε μείνει στη μέση.

Ξέρω τους κινδύνους: τη βιασύνη, την επιθετικότητα, την ψευδαίσθηση ότι η εγγύτητα χωρά σε μια οθόνη. Όμως δεν φεύγω. Γιατί ανάμεσα στον θόρυβο επιμένουν να ανθίζουν μικρές πολιτείες λόγου και τρυφερότητας, εκεί όπου η σκέψη βρίσκει ακόμη καταφύγιο.

Γι’ αυτό μένω. Για να γράφω, να αμφιβάλλω, να συναντώ. Και για να θυμάμαι πως, όσο κι αν οι μηχανές μαθαίνουν τις συνήθειές μας, η καρδιά του ανθρώπου θα παραμένει απρόβλεπτη, ελεύθερη και ανοιχτή σαν πόρτα που δεν κλειδώνει ποτέ.