Πάνω από τον μικρόκοσμό μας

Πολλές φορές, από αυτή τη γωνιά της εφημερίδας, έχω γράψει για τις μικρές και μεγάλες πληγές της Κέρκυρας. Για τους δρόμους που δεν χωρούν πια τους ανθρώπους τους, για το νερό που λιγοστεύει τα καλοκαίρια, για το φως που τρεμοσβήνει, για τα σκουπίδια που μένουν να μας θυμίζουν όσα αφήσαμε άλυτα.

Πίσω από καθεμιά από αυτές τις ελλείψεις διακρίνεται μια βαθύτερη ρωγμή: ο πειρασμός να κλειστούμε στον μικρόκοσμό μας, να υψώσουμε σύνορα εκεί όπου θα έπρεπε να χτίζουμε γέφυρες. Έτσι, ο πολιτισμός ασθμαίνει, η ύπαιθρος ερημώνει, το Βίδο και το Λαζαρέτο στέκουν ως βουβές υπενθυμίσεις δυνατοτήτων που αφήσαμε να μαραθούν, ενώ ο υπερτουρισμός πολλαπλασιάζει τις πιέσεις και βαθαίνει τις αντιθέσεις.

Η Κέρκυρα μοιάζει σήμερα να ζει μια σιωπηλή κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όχι μόνο στις υποδομές της, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το κοινό μας πεπρωμένο.

Οι ευθύνες δεν είναι ίσες. Το μεγαλύτερο βάρος το φέρουν όσοι διοικούν και όφειλαν να σχεδιάσουν έγκαιρα το αύριο. Υπάρχει, όμως, και ένα χρέος που μας αφορά όλους. Ο δημόσιος χώρος δεν είναι το περίσσευμα που απομένει αφού ικανοποιηθούν οι επιδιώξεις του καθενός. Είναι το κοινό μας σπίτι. Κάθε αυθαίρετη κατάληψη, κάθε αδιαφορία για τον διπλανό, αφαιρεί κάτι από αυτό το σπίτι. Κι όταν ο κοινός τόπος μικραίνει, μικραίνουμε κι εμείς μαζί του.

Σήμερα δεν γράφω για να καταγγείλω ούτε για να αναζητήσω ενόχους. Γράφω για να καλέσω σε μια νέα συναίσθηση του κοινού μας χρέους. Μπροστά σε όσα δοκιμάζουν τον τόπο, δεν χωρούν χαρακώματα. Η φροντίδα της Κέρκυρας δεν είναι υπόθεση μιας παράταξης ή μιας αρχής. Είναι έργο όλων μας.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που μας κρατά καθηλωμένους. Συχνά σκηνοθετούμε την πραγματικότητα για να μας χωρέσει. Μεγεθύνουμε μικρές αντιπαραθέσεις, βαφτίζουμε τα σοκάκια λεωφόρους και τις καθημερινές έριδες μείζονα γεγονότα, σαν να φοβόμαστε πως η γαλήνη και η αλήθεια του τόπου μας δεν αρκούν για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή μας.
Όμως το νησί δεν έχει ανάγκη από υπερβολές ούτε από τον θόρυβο της επαρχιακής ματαιοδοξίας. Έχει ανάγκη από καθαρό βλέμμα, κοινό μέτρο και από την ειρήνη που γεννιέται όταν παύουμε να πολεμάμε ο ένας τον άλλον και αποφασίζουμε να εργαστούμε μαζί για τον κοινό μας τόπο.

Η Κέρκυρα υπήρξε πάντοτε μεγαλύτερη από τις διαφορές μας. Ας σταθούμε, λοιπόν, στο ύψος της ιστορίας και της ομορφιάς της, υψώνοντας το βλέμμα πάνω από τον μικρόκοσμό μας.