Θυμάμαι μια εποχή που η πολυτέλεια δεν είχε σχέση με τις βιτρίνες. Ήταν ένα σπίτι ανοιχτό, ένα τραπέζι με φίλους, ένας καφές χωρίς βιασύνη, ένας χρόνος που δεν είχε ανάγκη να αποδειχθεί χρήσιμος. Ήταν όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που δεν είχαν τιμή, αλλά είχαν αξία.
Σήμερα μάθαμε να ονομάζουμε πολυτέλεια ό,τι αποκτούμε και όχι ό,τι ζούμε. Μετράμε την επιτυχία με αντικείμενα, εικόνες, κατακτήσεις. Και κάπου μέσα σε αυτή την αδιάκοπη προσπάθεια να έχουμε περισσότερα, ξεχάσαμε να αναρωτηθούμε αν χρειαζόμαστε πραγματικά όλα αυτά που αποκτούμε.
Ο μινιμαλισμός δεν είναι η μόδα των άδειων χώρων ούτε μια αισθητική επιλογή. Είναι μια επιστροφή στο μέτρο. Στην παλιά σοφία που γνώριζαν οι άνθρωποι πριν από εμάς, ότι ο πλούτος δεν βρίσκεται στην ποσότητα, αλλά στη σχέση που έχουμε με όσα μας περιβάλλουν.
Στην εποχή της κλιματικής κρίσης, η ερώτηση γίνεται πιο επιτακτική. Δεν αφορά μόνο το περιβάλλον, αφορά τον τρόπο που υπάρχουμε. Κάθε πράγμα που αγοράζουμε έχει πίσω του μια αλυσίδα από πόρους, ενέργεια, ανθρώπινη εργασία. Έναν αόρατο κόσμο που συνήθως επιλέγουμε να μην βλέπουμε.
Δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στη στέρηση. Χρειάζεται να επιστρέψουμε στην ισορροπία. Να θυμηθούμε ότι η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι μόνο ένας αριθμός, αλλά και η ποιότητα της ζωής μας, ο χρόνος που έχουμε, ο αέρας που αναπνέουμε, ο τόπος που αφήνουμε στα παιδιά μας.
Η μεγαλύτερη φτώχεια του καιρού μας δεν είναι η έλλειψη. Είναι η αδυναμία να αναγνωρίσουμε το αρκετό.
Γιατί η πραγματική πολυτέλεια του μέλλοντος δεν θα είναι να έχουμε περισσότερα. Θα είναι να μπορούμε να ζούμε με λιγότερα, χωρίς να αισθανόμαστε ότι μας λείπει κάτι.
Γιατί στο τέλος, το πιο δύσκολο πράγμα στην εποχή μας δεν είναι να αποκτήσουμε κάτι ακόμη. Είναι να μάθουμε πότε έχουμε ήδη αρκετά.
Η φωτογραφία είναι της Noell Oszvald
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου