Ο χρόνος με δυόσμο

Σήμερα θα σας κεράσω ένα μοχίτο διαφορετικό. Όχι για να δροσίσουμε το καλοκαίρι, αλλά για να σώσουμε λίγο χρόνο από τη μεγάλη σπατάλη των ημερών.

Γράφω μικρά κείμενα σαν φαναράκια στο παράθυρο. Γιατί η ζωή, όταν σκοτεινιάζει, δεν ζητά μεγάλες αλήθειες. Ζητά μια λέξη που να αντέχει, ένα βλέμμα που να περιμένει, ένα τραπέζι που να μη βιάζεται να αδειάσει.

Ο χρόνος που χαρίζουμε είναι ο μόνος που μας ανήκει. Εκείνος που κυλά αργά στα καφενεία, στα πεζούλια του Ιονίου, στις βεράντες όπου η κουβέντα αφήνει χώρο στη σιωπή. Είναι ο χρόνος του χασομεριού, της περιπλάνησης, της σχόλης. Ο χρόνος που κρατά ζωντανή τη μνήμη.

Τα καλοκαιρινά βράδια το ξέρουν καλά. Μια παλάμη που μένει λίγο παραπάνω πάνω στο τραπέζι, ένα λευκό φόρεμα που παίρνει ο αέρας, ένα βλέμμα που υπόσχεται χωρίς να μιλά. Έτσι γεννιούνται οι πιο τρυφερές μας ελπίδες.

Κάποτε όλα αλλάζουν. Η ζωή προχωρά μπροστά μας, κι εμείς ανακατεύουμε το πραγματικό με το ονειρικό, τη λύπη με την ελπίδα, όπως αναδεύεις απαλά τον δυόσμο για να μη χάσει το άρωμά του. Μαθαίνουμε να αντέχουμε όχι επειδή νικήσαμε το τραύμα, αλλά επειδή του δώσαμε θέση δίπλα στο φως.

Γι’ αυτό το σημερινό μοχίτο έχει τα δικά του υλικά:

60 σταγόνες μνήμης
30 ανάσες θαλασσινού αέρα
25 λέξεις ειπωμένες αργά
12 φύλλα ελπίδας
λίγη σόδα από γέλια αγαπημένων.

Αναδεύουμε απαλά, για να μη μελανιάσουν τα όνειρα. Προσθέτουμε γενναίες χούφτες άδειου χρόνου και γαρνίρουμε με μια μικρή σιωπή.

Και το πίνουμε αργά, με το βλέμμα στη θάλασσα, σαν την τελευταία σκηνή μιας παλιάς ταινίας. Κάπου στο βάθος ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ χαμογελά κάτω από το λευκό του καπέλο, ενώ ένα λευκό φόρεμα χάνεται στο δειλινό. Γιατί το καλοκαίρι θυμάται πάντα εκείνους που τόλμησαν να αγαπήσουν χωρίς βιασύνη.

Στην υγειά σας