Υπάρχουν μέρες που ο κόσμος χαμηλώνει τη φωνή του. Δεν συμβαίνει κάτι σπουδαίο. Δεν αλλάζει τίποτα θεαματικά. Απλώς ο θόρυβος κουράζεται και κάνει ένα βήμα πίσω, σαν να παίρνει μια μικρή ανάσα πριν συνεχίσει.
Είναι οι μέρες της άνοιξης που διστάζει. Εκείνες που ο αέρας μυρίζει φως, αλλά το φως δεν έχει ακόμη αποφασίσει να εγκατασταθεί. Στην Κέρκυρα τέτοιες μέρες έχουν μια ιδιαίτερη σιωπή. Οι στέγες της πόλης φωτίζονται απαλά και η θάλασσα γύρω από το νησί μοιάζει να κρατά για λίγο την ανάσα της.
Τότε γεννιέται μια παλιά ανάγκη. Να απομακρυνθείς για λίγο από το πλήθος των πραγμάτων. Όχι για να φύγεις από τον κόσμο, αλλά για να θυμηθείς πού ακριβώς βρίσκεσαι μέσα του.
Οι άνθρωποι οργανώνουν τη ζωή σαν σχέδιο εργασίας, με στόχους, καθήκοντα και λογαριασμούς. Όμως υπάρχει και μια άλλη περιοχή της ύπαρξης, πιο σιωπηλή και πιο ειλικρινής. Εκεί όπου τίποτα δεν διοικείται και τίποτα δεν χρειάζεται να αποδειχθεί.
Εκεί βρέθηκα μια μέρα.
Σ’ έναν μικρό παλιό όρμο του νησιού, κάπου ανάμεσα σε ελιές και αλμύρα, που μοιάζει να έχει αποσυρθεί από τον χρόνο. Το παλιό καρνάγιο ακίνητο. Οι βάρκες τραβηγμένες στην άμμο σαν ζώα που κοιμούνται. Τα σπίτια γύρω γύρω στο χρώμα της ώχρας, με εκείνη την ήσυχη αξιοπρέπεια που έχουν μόνο τα πράγματα που γέρασαν χωρίς να παραδοθούν.
Τα καντούνια κρατούν ακόμη τα βήματα ανθρώπων που πέρασαν κάποτε από εδώ. Στους τοίχους μικρές πληγές από χρόνια, ανέμους και ιστορίες. Σαν να έχουν απορροφήσει τις φωνές μιας άλλης εποχής και να τις φυλάνε σιωπηλά.
Και η θάλασσα. Πάντα η θάλασσα.
Μπαίνει στον όρμο αργά, σαν να θέλει να θυμηθεί κάτι. Το κύμα αφρίζει λίγο και ύστερα σωπαίνει.
Σε τέτοιους τόπους καταλαβαίνεις πως η μοναξιά δεν είναι τιμωρία. Είναι ένας καθαρός χώρος, ένα δωμάτιο μέσα στον χρόνο όπου μπορείς να καθίσεις για λίγο χωρίς ρόλο.
Και τότε αντιλαμβάνεσαι κάτι απλό. Δεν είσαι ποτέ πραγματικά μόνος. Οι τόποι θυμούνται τους ανθρώπους τους. Και καμιά φορά, όταν επιστρέφεις, σου ψιθυρίζουν αυτά που οι άνθρωποι ξέχασαν να πουν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου