Μικρή άμυνα απέναντι στο χάος

Ξαναδιαβάζω παλιά δημοσιευμένα κείμενα σε κιτρινισμένα φύλλα εφημερίδων. Δεκαπέντε, ίσως και είκοσι χρόνια πριν. Τα διαβάζω σήμερα και μοιάζουν με μικρές φωτογραφίες μιας εποχής που πίστευε ακόμη στις βεβαιότητές της, την ώρα που ο κόσμος, σχεδόν αθόρυβα, είχε ήδη αρχίσει να ραγίζει.

Και τότε, ακόμη κι εκείνη την εποχή, οι βεβαιότητες άρχιζαν να λιώνουν.
Οι ιδεολογίες που υποσχόντουσαν τα πάντα είχαν κουραστεί. Τα δόγματα έστεκαν ακόμη όρθια, όμως έμοιαζαν με σκελετούς που τρίζουν στο σκοτάδι. Οι άνθρωποι συνέχιζαν να τα επικαλούνται, αλλά στις σιωπές τους φαινόταν ήδη η ρωγμή.

Ίσως γι’ αυτό τα παλιά εκείνα κείμενα είναι γεμάτα μικρές αμφιβολίες. Σαν να διαισθανόμασταν, ήδη, ότι ο κόσμος δεν θα έμενε για πολύ σταθερός.

Σήμερα οι ρωγμές φαίνονται καθαρότερα.
Οι πόλεμοι επιστρέφουν σαν βαριά σύννεφα στον ορίζοντα, οι κοινωνίες βαδίζουν σε έδαφος που τρέμει, και η αβεβαιότητα γλιστρά σιωπηλά σε κάθε γωνιά της καθημερινότητας.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την αταξία, κάτι επιμένει.

Ο έρωτας.
Κάθε φορά εμφανίζεται σαν να είναι ο πρώτος. Η πείρα δεν τον συγκρατεί, δεν τον προειδοποιεί. Βουτάς στα βαθιά με την ίδια αφέλεια, σχεδόν παιδική, σαν να μην έμαθες ποτέ.

Κάθε άνθρωπος που συναντάς μετακινεί λίγο τον κόσμο σου, σαν μια ανεπαίσθητη σεισμική δόνηση που αλλάζει τον χάρτη της καρδιάς.

Και τότε οι νύχτες ανοίγουν, βαθαίνουν. Η σιωπή γίνεται πιο πυκνή, οι σκέψεις περιπλανώνται σαν χαμένο φως, και η φαντασία επιστρέφει σε παλιά παιχνίδια, όπως ένα παιδί που δεν έμαθε ποτέ να τα αποχωρίζεται.

Σε έναν κόσμο που αμφιβάλλει για όλα, ο έρωτας δεν είναι λύση.
Ίσως όμως να είναι κάτι πιο ταπεινό, πιο ανθρώπινο.
Μια μικρή άμυνα απέναντι στο χάος