Ο θυμός είναι θορυβώδης. Κάνει φασαρία μέσα μας, σπρώχνει λέξεις, σηκώνει σκόνη. Η πίκρα όμως είναι αλλιώς. Έρχεται αθόρυβα. Κάθεται απέναντί σου και δεν ζητά εξηγήσεις.
Τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις κάτι που μοιάζει σκληρό αλλά είναι απλό. Η ζωή που ζούμε δεν έπεσε επάνω μας από τον ουρανό. Κάποτε της ανοίξαμε εμείς την πόρτα.
Ίσως με μια μικρή απόφαση. Ίσως με μια επιμονή που τότε έμοιαζε ασήμαντη. Ίσως με εκείνη τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την αξιοπρέπεια από τον συμβιβασμό. Από εκεί ξεκίνησε η διαδρομή. Μετά πέρασαν χρόνια, το ξεκίνημα ξεχάστηκε και έμεινε μόνο το αποτέλεσμα, βαρύ σαν πέτρα.
Δεν είναι μοίρα. Είναι χαρακτήρας.
Είναι εκείνος ο εγωισμός που δεν έμαθε να γονατίζει. Είναι μια ευγένεια παλιάς κοπής που δεν χωρά εύκολα στις αγορές της εποχής. Είναι εκείνη η πεισματάρα αξιοπρέπεια που μας κάνει να αρνούμαστε τις εύκολες παρέες και τα γρήγορα χειροκροτήματα.
Κάπου εκεί το καταλαβαίνεις.
Είμαστε από χέρι χαμένοι.
Το ξέρουμε όπως το ξέρουν όσοι περπατούν νύχτα σε άδειους δρόμους. Όσοι ακούν μια βραχνή φωνή από ένα παλιό ραδιόφωνο να τραγουδά για ανθρώπους που παίζουν με σημαδεμένες τράπουλες.
Κι όμως μένουν στο τραπέζι. Την ώρα της αιχμής και κόντρα στο ρεύμα.
Ανάβουν τσιγάρο δίπλα σε φιάλες οξυγόνου. Περπατούν ξυπόλητοι πάνω στα γυαλιά των επιλογών τους. Πέφτουν από τον τέταρτο για μια αγάπη που δεν τους περίμενε ποτέ.
Χαμένοι από χέρι.
Αλλά με έναν τρόπο παράξενα γενναίοι.
Γιατί επιμένουν. Στις αρχές τους, στις ήττες τους, στην καρδιά τους. Μαζεύουν τα κουρέλια των αισθημάτων τους και τα κρατούν σαν σημαίες. Κάποιοι θα πουν πως είναι αφελείς.
Ίσως. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να χαθούν στον ίσκιο ενός ονείρου, παρά να σωθούν μέσα σε μια νίκη που απαιτεί να σκύψουν το κεφάλι.
Λίγο γελασμένοι. Λίγο μαγεμένοι. Λίγο μόνοι. Αλλά όρθιοι.
Γιατί στο τέλος υπάρχει μια ήττα που σώζει τον άνθρωπο.
Και μια νίκη που τον μικραίνει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου