Δεν έχω χρόνο σήμερα, λέμε, και το λέμε σαν να εξηγούμε τη ζωή μας. Σαν να αρκεί η φράση αυτή για να δικαιολογήσει τα πάντα, τις απουσίες, τις αναβολές, τις μικρές εγκαταλείψεις του εαυτού μας. Κυκλοφορούμε μέσα στη μέρα κυνηγημένοι από δείκτες που τρέχουν πιο γρήγορα από εμάς.
Ο χρόνος της εποχής είναι μηχανικός, άκαμπτος, ακριβής. Μετριέται, καταγράφεται, χωρίζεται, προγραμματίζεται. Γεμίζει τα ημερολόγια και αδειάζει τις στιγμές. Μας κάνει αποτελεσματικούς, και ταυτόχρονα λίγο λιγότερο παρόντες σε ό,τι ζούμε.
Κι όμως, η ζωή δεν κατοικεί εκεί.
Η ζωή βρίσκεται στον άλλο χρόνο. Εκείνον που δεν υπακούει σε ρολόγια. Στον χρόνο που ξεφεύγει από τις ώρες και επιστρέφει σαν ανάμνηση. Στον χρόνο που δεν δηλώνεται, αλλά αποκαλύπτεται.
Είναι ένα βλέμμα που κρατά λίγο παραπάνω και γίνεται ολόκληρη ιστορία. Μια κουβέντα χαμηλή που δεν ειπώθηκε για να μείνει, αλλά έμεινε. Ένα απόγευμα που το φως έπεσε στραβά και ξαφνικά όλα φάνηκαν πιο αληθινά. Μια σιωπή δίπλα σε έναν άνθρωπο που δεν σε ζητά να εξηγηθείς.
Είναι ο χρόνος που δεν παράγει τίποτα μετρήσιμο και γι’ αυτό θεωρείται άχρηστος. Δεν έχει παραγωγικότητα, δεν έχει απόδοση, δεν έχει αποτέλεσμα. Κι όμως, μέσα του παράγονται όλα τα ουσιώδη, η τρυφερότητα, η μνήμη, η συγχώρεση, η ελπίδα.
Μας έμαθαν να γεμίζουμε κάθε κενό, να φοβόμαστε την παύση, να θεωρούμε τη σιωπή αποτυχία. Κι έτσι χάσαμε τον πιο ανθρώπινο χρόνο, αυτόν που δεν φαίνεται στα ρολόγια, αλλά φαίνεται στα μάτια.
Μιλάμε συνεχώς για τον χρόνο που δεν έχουμε, ενώ αφήνουμε να χάνεται εκείνος που μας δίνεται χωρίς όρους.
Τον χρόνο έξω από τα ρολόγια.
Εκείνον που δεν προλαβαίνεις ποτέ, γιατί απλώς δεν τρέχει
Κυριακή 26 Απριλίου, ταξιδεύοντας για Θεσσαλονίκη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου