Τα γραπτά έχουν πάντα παραλήπτη, εκείνους που ξέρουμε, εκείνους που περιμένουμε, κι εκείνους που θα μας συναντήσουν τυχαία, σαν να ήμασταν από καιρό γραμμένοι ο ένας μέσα στον άλλον.
Σε μια διαδρομή λέξεων που μοιάζει με ποτάμι πριν την πλημμύρα, συνεχίζω να γράφω, κάπου ανάμεσα στη σιωπή και τη Θεσσαλονίκη. Όχι από συνήθεια, αλλά από εκείνη την εσωτερική πίεση που ζητά να γίνει καιρός, να αποκτήσει φωνή.
«Πίσω από τα μάτια μου κρυφά σε περιμένω», τραγουδά η Δήμητρα Γαλανή, κι εγώ περιμένω το φως να χαμηλώσει, να μικρύνουν οι λέξεις, να γίνουν σκιές, γιατί μόνο τότε αντέχουν την αλήθεια τους, μόνο τότε παύουν να προσποιούνται.
Πόθος χωρίς κατεύθυνση, χωρίς πριν και μετά. Μόνο τώρα. Μόνο η στιγμή που πάλλεται, σαν καταιγίδα που μαζεύεται αργά πριν σπάσει και παρασύρει ό,τι νόμιζες σταθερό.
Για τα παραπάνω, μη δίνετε σημασία. Ίσως φταίει το τρακάρισμα. Ίσως κι εκείνη η βροχή που με έριξε σε μια άσφαλτο γεμάτη ουρανό, ένα απόγευμα που όλα έμοιαζαν να τρέχουν πιο γρήγορα απ’ όσο άντεχε το σώμα. Ο γιατρός είπε ο γύψος θα φύγει. Τα άλλα μένουν, σιωπηλά και επίμονα.
Γιατί ο θυμός έρχεται όταν κρυώσει ο πόνος, σαν καθυστερημένη απάντηση. Και κάτι μέσα μου χαίρεται, κρυφά και ένοχα, όταν ο κόσμος ταράζεται, όταν η τάξη χάνει για λίγο τη βεβαιότητά της.
Λατρεύω τις χιονοθύελλες που σβήνουν τα όρια και αφήνουν τον κόσμο άγραφο. Τις ανεμοθύελλες που ξεριζώνουν βεβαιότητες. Τις βροχές που πέφτουν με ορμή, σαν κάθαρση που δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Τις αστραπές που σκίζουν τον ουρανό και τις βροντές που θυμίζουν πως το έδαφος δεν είναι ποτέ δεδομένο.
Το χαλάζι, να πέφτει βαρύ πάνω στη λαμαρίνα, και να γίνεται μουσική, μια άγρια σύνθεση του Johann Sebastian Bach μέσα σε καταιγίδα, ρυθμός που δεν γράφτηκε για να καθησυχάζει αλλά για να ταράζει.
Τη θάλασσα όταν φουσκώνει, όταν δεν χωρά και επιστρέφει για να διεκδικήσει, σαν σώμα που αρνείται τα όριά του. Μόνο ο σεισμός και ο ιός μένουν έξω από αυτή τη λατρεία, ίσως γιατί δεν προειδοποιούν, γιατί η καταστροφή τους έρχεται σαν σιωπηλή προδοσία.
Ο γιατρός είπε πως έτσι ισορροπεί ο ποταμός μέσα μου. Πως η θύελλα έξω συγκρατεί τη θύελλα μέσα. Πως κάθε ακραίο φαινόμενο είναι ένας τρόπος να μη ξεχειλίσω. Θα ήθελα να τον πιστέψω.
Να επιστρέψουμε στο τρακάρισμα. Το κεφάλι σώθηκε. Το μυαλό έμεινε στη θέση του, ή έτσι φαίνεται. Αλλά κάποια πράγματα μετακινούνται χωρίς να φαίνονται, αλλάζουν θέση μέσα μας χωρίς θόρυβο.
Αν συνέβη, συνέβη μόνο μέσα στο κείμενο.
Τελικά, ίσως δεν ζούμε τη ζωή που μας αξίζει, αλλά εκείνη που αντέχουμε. Κάποτε ξεκινήσαμε προς αυτήν με καθαρά βήματα, και στη διαδρομή ξεχάσαμε το γιατί. Κι έτσι, όταν φτάνουμε, η ζωή μάς περιμένει ήδη εκεί, όχι σαν μοίρα, αλλά σαν συνέπεια.
Για τα υπόλοιπα…
μη δίνετε σημασία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου