ΟΤΑΝ

Μια μικρή λέξη με το βάρος μιας ολόκληρης ζωής. Την λέμε και συνεχίζουμε, σαν να έχουμε χρόνο. Σαν ο χρόνος να είναι δικός μας, ένα πακέτο τσιγάρα στην τσέπη, ένα ποτήρι στο τραπέζι, μια νύχτα που δεν τελειώνει.

Όταν τελειώσει αυτό.
Όταν βρεθεί χρόνος.
Όταν η ζωή ησυχάσει.
Όταν έρθει η σωστή στιγμή.

Και έτσι περιμένουμε. Μέχρι που κάποτε το «όταν» αποκτά σώμα.
Ένα φθινοπωρινό απόγευμα, σε μια παραλία, μια γυναίκα στεκόταν απέναντί μου. Η θάλασσα είχε το γκρίζο χρώμα λίγο πριν νυχτώσει. Ήμασταν νέοι, πολύ νέοι για να γνωρίζουμε πως ορισμένες στιγμές δεν επιστρέφουν.

Ήθελα. Δίστασα. Και η στιγμή έφυγε. Τόσο απλά.
Χωρίς μουσική υπόκρουση, χωρίς προειδοποίηση. Όπως φεύγουν τα μεγάλα πράγματα όταν δεν τα αναγνωρίζουμε εγκαίρως.

Μετά ήρθαν τα χρόνια. Οι δρόμοι. Άλλες νύχτες. Άλλοι άνθρωποι. Άλλα τραγούδια.
Κι ύστερα, είκοσι χρόνια μετά, η ίδια παραλία, η ίδια γυναίκα, ο ίδιος μήνας, ένα άλλο απόγευμα.

Η επιθυμία που είχε μείνει τότε μετέωρη βρήκε επιτέλους το σώμα της. Ήταν όμορφο. Ήταν αληθινό.
Κι όμως, μέσα στην εκπλήρωση υπήρχε μια απουσία.
Η πρώτη φορά. Εκείνη που δεν συνέβη.

Γιατί ο έρωτας έχει τη δική του σκληρή μνήμη. Θυμάται ακόμη κι αυτά που δεν έγιναν.

Από τότε ξέρω πως υπάρχουν στιγμές που τις ζεις και στιγμές που τις κουβαλάς. Και μερικές φορές οι δεύτερες είναι πιο δυνατές.

Δεν πενθώ τον έρωτα. Πενθώ το «όταν».

Εκείνο το απόγευμα που έμεινε πίσω, με τη θάλασσα να κρατά ακόμη το φως και δυο νέα σώματα να μην ξέρουν πως κρατούν στα χέρια τους κάτι που δεν θα ξαναγυρίσει.

Γι’ αυτό επιστρέφουμε σε μια παραλία, σε έναν δρόμο, σε ένα τραγούδι, σε ένα βλέμμα.

Το βλέμμα της έμεινε μέσα μου σαν τραγούδι που σταμάτησε πριν από το ρεφρέν. Συνέχισα τον δρόμο μου, κρατώντας εκείνη τη σιωπή σαν ένα κρυφό εισιτήριο για μια επιστροφή που περίμενε χρόνια σιωπηλά.

Όχι για να αλλάξουμε το παρελθόν. Για να ακούσουμε ξανά, έστω για λίγο, τη μουσική που έπαιζε τότε. Κι ύστερα να φύγουμε.

Γιατί το «όταν» είναι η πιο όμορφη και η πιο επικίνδυνη λέξη της ζωής. Μέσα της χωράει ό,τι ονειρευτήκαμε και ό,τι δεν προλάβαμε.