Η επιθυμία έχει τα νεύρα της

Υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα με την ελευθερία. Όταν την αποκτάς, δεν ξέρεις πάντα τι να την κάνεις. Εξακολουθείς να θέλεις εκείνα από τα οποία έχεις αποφασίσει να φύγεις. Κι αυτό είναι κάπως εξευτελιστικό για την αξιοπρέπειά σου.

Λες όχι, κλείνεις την πόρτα, πετάς το κλειδί. Μετά περνάς απ’ έξω και κοιτάζεις αν άναψε το φως.

Δεν είναι έρωτας αυτό, θα πεις. Είναι εγωισμός, συνήθεια, μια κακή επένδυση συναισθήματος. Βρίσκεις τις σωστές λέξεις, τις τοποθετείς στη σειρά και αισθάνεσαι καλύτερα. Μόνο που η καρδιά δεν διαβάζει ανακοινώσεις.

Κάποτε χτυπούσαμε πόρτες. Τώρα κοιτάζουμε την οθόνη, γράφουμε ένα μήνυμα, το σβήνουμε, γράφουμε άλλο. Στο τέλος δεν στέλνουμε τίποτα και αισθανόμαστε περήφανοι για την αυτοσυγκράτησή μας. Η τεχνολογία προχώρησε, η αναβλητικότητα απέκτησε οθόνη αφής.

Ούτε η μουσική υπήρξε ποτέ τόσο υπάκουη. Ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης δεν μπήκαν στη ζωή μας για να διακοσμήσουν τις αναμνήσεις μας. Κάποια τραγούδια εξακολουθούν να μας χαλάνε τη διάθεση, κι αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη υπηρεσία που μας προσφέρουν. Μας θυμίζουν ότι δεν έχουμε τακτοποιηθεί εντελώς.

Ευτυχώς.

Γιατί ο κόσμος έχει γεμίσει ανθρώπους που ξέρουν τι θέλουν, πού πηγαίνουν, τι πιστεύουν και ποιος φταίει. Έχουν άποψη πριν από το γεγονός, συμπέρασμα πριν από τη σκέψη και έτοιμη συγγνώμη για κάθε ενδεχόμενο. Μια κοινωνία από βέβαιους ανθρώπους, με ελάχιστες εκπλήξεις και ακόμη λιγότερες παραδοχές.

Κι εμείς, μέσα σ’ αυτή την καλοκουρδισμένη παράσταση, επιμένουμε να θέλουμε τα λάθος πράγματα, τους λάθος ανθρώπους, τις λάθος επιστροφές.

Ίσως επειδή δεν είμαστε μηχανές. Η επιθυμία δεν αναγνωρίζει αποφάσεις δημοτικού συμβουλίου, ούτε υπακούει στην πλειοψηφία. Ούτε στην ηλικία, ούτε στην καλή μας φήμη.

Μπορούμε να αρνηθούμε αυτό που θέλουμε. Μπορούμε ακόμη και να πείσουμε τους άλλους πως το ξεπεράσαμε. Μέχρι να ακουστούν οι πρώτες νότες και να μας προδώσει ο εαυτός μας.

Η επιθυμία δεν υπακούει, δεν υπογράφει δηλώσεις μετανοίας, δεν παίρνει άδεια από τη λογική. Κι ευτυχώς. Αν υπάκουε σε όλα, θα είχαμε έναν κόσμο γεμάτο φρόνιμους ανθρώπους και δεν θα είχε γραφτεί ποτέ ούτε ένα τραγούδι που να αξίζει τον κόπο.