Τον φώναξα κι εγώ σήμερα.
Όχι για κάτι σπουδαίο, μην παρεξηγηθούμε. Για ένα μικρό βάρος, από αυτά που δεν αξίζουν δελτίο ειδήσεων αλλά σου χαλάνε τη μέρα. Δεν ήρθε. Λογικό.
Αν υπάρχει Θεός, θα έχει σοβαρότερα θέματα.
Παιδιά που πεθαίνουν πριν προλάβουν να ζήσουν, πόλεμοι που βαφτίζονται «αναγκαίοι», θάλασσες που καταπίνουν ανθρώπους και τους επιστρέφουν ως αριθμούς.
Μπροστά σε αυτά, το δικό μου πρόβλημα είναι σχεδόν αγενές.
Κι όμως, επιμένει.
Γιατί ο άνθρωπος δεν σπάει μόνο από τα μεγάλα.
Σπάει από τα μικρά που συσσωρεύονται, σαν λογαριασμοί που δεν πληρώνονται ποτέ.
Εκεί κατάλαβα το προφανές:
ο Θεός δεν είναι αδιάφορος. Είναι απλώς απασχολημένος.
Ή, για να το πούμε πιο καθαρά, είμαστε πολλοί και δεν προλαβαίνει. Οπότε αποφάσισα να μην περιμένω άλλο.
Θα φτιάξω έναν δικό μου. Έναν Θεό χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ουρές, χωρίς προτεραιότητες.
Έναν Θεό που να μην σώζει τον κόσμο, αλλά να προλαβαίνει εμένα. Έναν Θεό χαμηλής κυκλοφορίας, χωρίς κοσμογονικές ευθύνες.
Και θα είναι γυναίκα.
Όχι για να σοκάρω, αλλά γιατί κάποιος πρέπει επιτέλους να κάνει τη δουλειά.
Η ιστορία απέδειξε ότι η αρσενική εκδοχή έχει άλλες προτεραιότητες: εξουσία, τιμωρία, μεγάλες δηλώσεις.
Εγώ θέλω κάτι πιο πρακτικό.
«Ω Θεά μου», θα λέω από εδώ και πέρα,
όχι με δέος, αλλά με την οικειότητα του ανθρώπου που δεν αντέχει να περιμένει.
Δεν θα της ζητάω θαύματα.
Μόνο να είναι διαθέσιμη.
Οι μεγάλοι Θεοί ανήκουν στις μεγάλες τραγωδίες.
Εμείς ζούμε στις μικρές.
Κι αν αυτό είναι βλασφημία, τότε μάλλον η πίστη δεν αντέχει την πραγματικότητα.
Στο τέλος, δεν ζητάμε κάποιον να σώσει τον κόσμο.
Ζητάμε κάποιον να προλάβει εμάς.
Κι αν δεν υπάρχει, θα τον κατασκευάσουμε.
Κατ’ εικόνα και "καθ’ ανάγκην".
Δείτε λιγότερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου