Η λέξη «ιστορικό» έγινε κάτι σαν εθνικό καρύκευμα. Τη ρίχνουμε παντού για να δώσει βάρος ακόμη και στα πιο ελαφριά πράγματα.
Ο τόπος μας είναι πράγματι βαρυφορτωμένος ιστορία. Μέχρι και το τελευταίο λιθαράκι κουβαλά μια αφήγηση. Το πρόβλημα όμως δεν είναι ότι έχουμε ιστορία. Το πρόβλημα είναι ότι συχνά τη χρησιμοποιούμε σαν άλλοθι.
Ακουμπάμε πάνω της για να μη χρειαστεί να σταθούμε μόνοι μας.
Διαφημίζουμε τον πολιτισμό μας με ενθουσιασμό, αλλά δυσκολευόμαστε να δημιουργήσουμε έναν καινούργιο. Μιλάμε για την καταγωγή μας με περηφάνια, αλλά σπανιότερα για το τι αφήνουμε πίσω μας.
Κι έτσι, σιγά σιγά, αποκτούν και οι αδυναμίες μας τον ίδιο τίτλο.
Ιστορικός λαϊκισμός. Ιστορικά ρουσφέτια. Ιστορικές αρπαχτές. Ιστορική διαπλοκή. Ιστορική οικογενειοκρατία. Ιστορικά ψέματα.
Όλα παίρνουν μια θέση σε αυτό το μεγάλο εθνικό αρχείο που ονομάζουμε «παράδοση».
Κάπου εκεί καταλαβαίνει κανείς ότι η ιστορία δεν είναι μόνο αυτό που κληρονομήσαμε. Είναι και αυτό που αφήνουμε.
Κάποτε είχα διαβάσει μια φράση του Οδυσσέας Ιωάννου που έλεγε πως εκείνα που τον βοηθούν να συνεχίζει είναι αυτά που ξεχνά. Όχι οι εύκολες νίκες, ούτε οι εποχές που ίσως ζούσε καλύτερα. Γιατί το μόνο μέτρο σύγκρισης είναι το παρόν και η μόνη ιστορία που αξίζει πραγματικά να γραφτεί είναι αυτή που δεν έχει συμβεί ακόμη.
Τα υπόλοιπα υπάρχουν έτσι κι αλλιώς μέσα μας, σαν παλιά πράγματα σε μια αποθήκη.
Και καμιά φορά, για να μπορέσει κανείς να προχωρήσει, πρέπει απλώς να κλείσει την πόρτα και να φύγει μπροστά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου