Τη λέει ένας πατέρας όταν κοιτάζει τον γιο του και καταλαβαίνει ότι κάτι δεν κατάφερε να του δώσει.
Τη λέει ένας άνθρωπος που είδε το μαγαζί του να κλείνει.
Τη λέει ένας σύζυγος που κατάλαβε αργά ότι αγάπησε λίγο.
Οι άνθρωποι της γης ξέρουν αυτή τη λέξη.
Οι πολιτικοί όχι.
Στον κόσμο τους η αποτυχία είναι απαγορευμένη. Υπάρχουν μόνο «συνθήκες», «αντικειμενικές δυσκολίες», «λάθος εκτιμήσεις». Πάντα κάτι φταίει. Ποτέ οι ίδιοι.
Κι όμως, γύρω μας ο κόσμος κάνει μικρά βήματα προς τα πίσω, σαν κουρασμένος ταξιδιώτης που ξέχασε τον δρόμο.
Πόλεμοι ξανά.
Νεκρά παιδιά ξανά.
Σημαίες που υψώνονται πάνω από ερείπια.
Η Ευρώπη βλέπει ξανά χαρακώματα στην Ουκρανία. Στη Γάζα η λέξη «μέλλον» ακούγεται σχεδόν ειρωνική. Στη σκιά της σύγκρουσης με το Ιράν η Μέση Ανατολή μοιάζει πάλι με πυριτιδαποθήκη. Και σε πολλές γωνιές του κόσμου οι βόμβες πέφτουν με την άνεση που κάποτε έπεφταν τα φθινοπωρινά φύλλα.
Οι ισχυροί μιλούν για ειρήνη την ώρα που ετοιμάζουν τον επόμενο πόλεμο. Κι εμείς ακούμε συνεχώς τη λέξη «ανάπτυξη».
Τη λένε τόσο συχνά που έχασε το νόημά της.
Ανάπτυξη χωρίς δικαιοσύνη.
Ανάπτυξη χωρίς χρόνο για ζωή.
Ανάπτυξη χωρίς καθαρό ουρανό.
Η πολιτική κάποτε υποσχόταν πρόοδο. Σήμερα μοιάζει όλο και περισσότερο με μια καλοφτιαγμένη αφήγηση που προσπαθεί να κρύψει την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι απλή.
Η ιστορία, κουρασμένη από τα μεγάλα λόγια, κάνει μικρά βήματα προς τα πίσω.
Στα όνειρά μου οι άνθρωποι περπατούν σε ήσυχους δρόμους. Τα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς φόβο. Οι μεγάλοι γερνούν με αξιοπρέπεια.
Ένας κόσμος απλός.
Όταν ξυπνάω, οι ειδήσεις μιλούν για κρίσεις, εξοπλισμούς και νέες «ιστορικές αποφάσεις».
Τα κινητά μας βγάζουν όλο και καλύτερες φωτογραφίες.
Αλλά ο κόσμος μοιάζει όλο και πιο θολός.
Ίσως τελικά η μεγαλύτερη πρόοδος που χρειαζόμαστε να είναι πιο απλή. Λίγο καθαρό αέρα. Λίγη σιωπή τα βράδια.
Και το θάρρος μιας μικρής λέξης που η πολιτική φοβάται ακόμη.
Να πει κάποτε:
Έφταιξα.
Γιατί ίσως εκεί να αρχίζει η πραγματική ανάπτυξη.
Όχι του ψέματος.
Του ανθρώπου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου