Βαρέθηκα τις όμορφες!

Βαρέθηκα τις όμορφες που είναι όλες ίδιες. Τις ομοιόμορφες, τις καλοφτιαγμένες φωτοτυπίες, που μοιάζουν να βγήκαν από το ίδιο καλούπι. Όχι τις γυναίκες, τις φωτοτυπίες τους βαρέθηκα. Την αισθητική της μαζικής παραγωγής, που παίρνει ένα γυναικείο πρόσωπο, το περνάει από την ίδια γραμμή παραγωγής και το επιστρέφει στην αγορά σε δέκα διαφορετικές συσκευασίες.

Χείλη έτοιμα να φιλήσουν όποιον περνάει, στήθη σε κατάσταση μόνιμης επιστράτευσης, μυτούλες ανασηκωμένες, ζυγωματικά με αρχιτεκτονική μελέτη και πρόσωπα τόσο γυαλισμένα, που φοβάσαι να τα κοιτάξεις μήπως αφήσεις δαχτυλιά. Μια έκφραση αιώνιας νεότητας, σαν φρεσκογυαλισμένο μάρμαρο. Το ανθρώπινο πρόσωπο παραδόθηκε στα συνεργεία ανακαίνισης.

Το χειρότερο δεν είναι οι πλαστικές. Είναι η βιομηχανία που μας έπεισε ότι πρέπει να ντρεπόμαστε για αυτό που είμαστε. Τα φίλτρα, οι εφαρμογές, τα πρότυπα του Instagram, οι αλγόριθμοι που αποφασίζουν ακόμη και ποια μύτη δικαιούται να κυκλοφορεί ελεύθερη. Μια ολόκληρη αγορά που πουλάει ανασφάλεια και εισπράττει για να τη θεραπεύσει. Και οι άνδρες, έστω σε μικρότερο ποσοστό, αρχίζουν και αυτοί να μπαίνουν στο ίδιο εργαστήριο καλλωπισμού. Η ματαιοδοξία, βλέπεις, δεν έχει φύλο.

Κάποτε κοιτούσες μια γυναίκα και θυμόσουν το πρόσωπό της. Μια μεγάλη μύτη, ένα στραβό χαμόγελο, ένα στόμα που δεν υπάκουε στη γεωμετρία, μια ρυτίδα στην άκρη των ματιών. Κάτι που δεν μπορούσες να αντιγράψεις. Κάτι που ανήκε αποκλειστικά σε εκείνη.

Τις προάλλες είδα μια κοπέλα με ελαφρώς γαμψή μύτη. Και στάθηκα. Με τράβηξε το πρόσωπό της. Είχε χαρακτήρα, μια μικρή ανταρσία απέναντι στην υποχρεωτική συμμετρία. Δεν έμοιαζε με διαφήμιση κέντρου αισθητικής. Έμοιαζε με άνθρωπο.

Κάποτε η ομορφιά ήταν υπόθεση τύχης. Σήμερα έγινε υπόθεση προδιαγραφών. Παράγουμε ομορφιά και εξαφανίζουμε τη γοητεία. Διορθώνουμε τα πρόσωπα μέχρι να σβήσουμε την ιστορία τους. Κυνηγάμε την τελειότητα και καταλήγουμε στην πλήξη.

Η ομορφιά σε φωτοτυπία. Όλες αναγνωρίσιμες ως πρότυπο και καμιά ως πρόσωπο.

Δεν είμαι εναντίον της επιλογής καμιάς γυναίκας, ούτε δικαίωμα έχω να υπαγορεύσω σε οποιονδήποτε πώς θα ζήσει με το σώμα του. Είμαι εναντίον της επιβολής ενός προτύπου που μετατρέπει τη διαφορετικότητα σε ελάττωμα.

Θέλω πρόσωπα με βιογραφία, βλέμματα με μυστικά, χαμόγελα με ατέλειες. Θέλω τη γυναίκα που δεν χρειάζεται να μοιάζει με καμία για να τραβήξει το βλέμμα.

Γιατί η ομορφιά δεν είναι διαγωνισμός ομοιομορφίας. Και η γοητεία, ευτυχώς, δεν βγαίνει σε φωτοτυπία.