Puerta del Sol - Ένα σπίτι για τη ζωή

Στην Puerta del Sol, την καρδιά της Μαδρίτης, το ρολόι εξακολουθεί να μετρά τον χρόνο με την αφοπλιστική αδιαφορία των πραγμάτων που δεν κινδυνεύουν να χάσουν τίποτα. Τα φώτα ανάβουν, οι άνθρωποι περνούν, ο ουρανός παραδίνεται στο γλυκό χρώμα του δειλινού. Κάτω, όμως, στην πλατεία, κάτι αρνείται να παραδοθεί. Σκηνές, φωνές, σώματα στον δρόμο. Μια νεολαία που δεν δέχεται να παρακολουθεί από την εξέδρα την υποθήκευση του μέλλοντός της.

Δεν είναι απλώς μια διαμαρτυρία για το κόστος της κατοικίας. Είναι μια διεκδίκηση για το δικαίωμα στη στέγη. Να εργάζεσαι και να μην μπορείς να κατοικήσεις στην πόλη όπου εργάζεσαι. Να σπουδάζεις και να μην ξέρεις αν θα έχεις αύριο ένα δωμάτιο. Να μεγαλώνεις, αλλά να μην μπορείς να ριζώσεις. Οι νέοι της Μαδρίτης μετατρέπουν την προσωπική αγωνία σε συλλογική αντίσταση. Γιατί όταν το δικαίωμα σε ένα σπίτι γίνεται άπιαστο, η σιωπή παύει να είναι μονόδρομος.

Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Η Μαδρίτη, όπως και η Κέρκυρα, υποδέχεται εκατομμύρια επισκέπτες, αλλά οι άνθρωποί της δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να βρουν ένα σπίτι. Η στεγαστική κρίση διασχίζει την Ευρώπη σαν ένα αόρατο ρήγμα. Στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στις τουριστικές περιοχές, το ρήγμα γίνεται βαθύτερο. Τα σπίτια αλλάζουν προορισμό, οι γειτονιές μεταμορφώνονται σε εποχικά προϊόντα, οι εργαζόμενοι αναζητούν στέγη στον τόπο όπου προσφέρουν την εργασία τους.

Η Κέρκυρα γνωρίζει καλά αυτή την αντίφαση. Πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα του τουρισμού υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα, λιγότερο φωτογενής. Νέοι που φεύγουν, εργαζόμενοι που μετακινούνται, οικογένειες που ασφυκτιούν κάτω από το βάρος της στεγαστικής κρίσης.

Δεν μπορεί μια πόλη να είναι διαθέσιμη σε όλους, εκτός από εκείνους που την κατοικούν. Ο τουρισμός φέρνει ανθρώπους σε έναν τόπο, δεν πρέπει όμως να διώχνει τους ανθρώπους από τον τόπο τους. Αυτή είναι η λεπτή γραμμή ανάμεσα στη φιλοξενία και στην απώλεια της ίδιας της κατοικίας.

Οι σκηνές της Puerta del Sol μαζεύτηκαν με αστυνομική επιχείρηση. Η πλατεία καθαρίστηκε, η πόλη επέστρεψε στην εικόνα της κανονικής της ημέρας. Μόνο που η αδικία δεν απομακρύνεται με μια αστυνομική επιχείρηση. Μπορείς να αδειάσεις μια πλατεία, δεν μπορείς όμως να αδειάσεις ένα αίτημα από τις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Κάτω ο αναβρασμός, πάνω το γλυκό δειλινό. Κι ανάμεσά τους ένα ερώτημα που ταξιδεύει από τη Μαδρίτη ως την Κέρκυρα: τι αξία έχει ένας τόπος, όταν εκείνοι που τον κρατούν ζωντανό δεν μπορούν πια να ζήσουν μέσα του;

Η φωτογραφία είναι της Greta Dendrinou .