Σου πάει το καλοκαίρι

Πολλά ο φετινός Ιούλιος και που να χωρέσουν. Ευτυχώς,  που η καρδιά  είναι πλασμένη  από υλικό  που τεντώνεται και φτάνει στο άπειρο, τον Ιούλιο δε, ακόμα παραπέρα. Αλλιώς πως να χωρέσει τόσες νίκες και ήττες  μαζί. Ε! λοιπόν τον Ιούλιο μεγαλώνει η καρδιά τα βάζει όλα σε μια τάξη. Το μυαλό είναι αυτό που πανικοβάλλεται περιμένοντας το άγνωστο.  Το μυαλό είναι αυτό, που δεν αντέχει να περιμένει. Και το μυαλό είναι εκείνο που στην αναμονή παίρνει  παράδρομους και χάνεται.  Διότι η άγνοια στο μυαλό κατοικοεδρεύει.  Η καρδιά όμως τα χωράει όλα και άλλα τόσα.

Από Ιούλιο σε Ιούλιο προχωράμε,  οι ρωγμές  που γεμίζουμε δεν μας τρομάζουν, τόσα χρόνια μάθαμε, άλλωστε από ρήγματα μονάχα  μπορούμε  να αντικρίζουμε τον κόσμο. Σπαράγματα αλήθειας το υπέρτατο κέρδος. Και μια αθωότητα σαν το βλέμμα εκείνου  του μωρού, που δεν έμαθε τίποτα ακόμη.

Ήταν Ιούλιος θυμάμαι και τότε, αμέσως το αισθάνθηκα, «έχεις κάτι από το παρελθόν μου εσύ» σκέφτηκα,  δεν στο είπα,  γύρω γύρω στο έφερνα μη σε τρομάξω θα καταλάβεις με τον καιρό. Το  ότι θα ήσουν η τελεία  του μέλλοντος μου, αυτό ούτε και εγώ δεν το είχα καταλάβει. «Σου πάει το καλοκαίρι» σου είπα. «Μας πάει» μου είπες. Και ήταν τόσο μεγάλη η νίκη που όσες ήττες και να ακολουθήσουν, δεν θα μπορέσουν να την επισκιάσουν. Μια νίκη που πλημύρισε την καρδιά, την καρδιά που για χάρη της μεγάλωσε.  Οι ήττες,  σημάδια που έδειχναν την διαφορά, στριμώχθηκαν σε  μια γωνιά.  Ήταν τόσο σαρωτική η νίκη εκείνου του Ιούλη, που κατάπιε όχι μόνο την οικονομική κρίση, άλλα και τις απανωτές ήττες από την «πρώτη φορά αριστερά». Και την ανασφάλεια κατάπιε και την  κάθε είδους ενοχή  και το φαίνεσθαι  και εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που αρέσκεται σε σχολιασμούς ελαφρά τη καρδία.

«Από Ιούλιο σε Ιούλιο προχωράμε,  οι ρωγμές  που γεμίζουμε δεν μας τρομάζουν, τόσα χρόνια μάθαμε, άλλωστε από ρήγματα μονάχα  μπορούμε  να αντικρίζουμε τον κόσμο. Σπαράγματα αλήθειας το υπέρτατο κέρδος. Και μια αθωότητα σαν το βλέμμα εκείνου  του μωρού, που δεν έμαθε τίποτα ακόμη…»

Οι γλυκές παρανομίες μαραίνονται στο φως

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε πριν μια δεκαετία,  αφορμή  τα συνοδευτικά πορνό DVD σε κάποιες εφημερίδες, προκειμένου να αυξήσουν τις πωλήσεις τους.  

Αφού μοίρασαν σπίτια, αυτοκίνητα, ταξίδια, εγκυκλοπαίδειες, κάθε είδους ηλεκτρική συσκευή και ότι φαντασθεί ο νους σας, οι εφημερίδες βάλθηκαν να αποκαθηλώσουν και το πορνό.

Η καινούργια μόδα είναι να μοιράζουν απλόχερα ταινίες πορνό. Τέσσαρα συλλεκτικά DVD προσέφερε την περασμένη Κυριακή, αθλητική εφημερίδα στους αναγνώστες της, με πρωταγωνιστές την Τσιτσιολίνα το Γκουσγκούνη την Τίνα Σπάθη και άλλους νεότερους.
Το πορνογραφικό υλικό από αρχαιοτάτων χρόνων ασκούσε μια ιδιαίτερη γοητεία και η γοητεία αυτή μεγάλωνε όσο τα μέτρα ασφαλείας περιόριζαν την διακίνησή του.

Στην δεκαετία του 1970 οι εξώστες των πορνό σινεμά, απαιτούσαν εν χορώ την εμβόλιμη «τσόντα». Στη συνέχεια τα πράγματα έγιναν ευκολότερα, πάντα όμως υπήρχε μια διακριτικότητα για την αδήριτη ανάγκη της οφθαλμολαγνείας.
Δεν διακατέχομαι από σύνδρομα πουριτανισμού, απεναντίας. η ένσταση μου έχει να κάνει με τον εξευτελισμό του Πορνό. Για τις εφημερίδες που βάζουν δολώματα δεν μου πέφτει λόγος, αυτές έτσι κι αλλιώς προ πολλού έχουν χάσει την αξιοπιστία τους αφού το περιεχόμενο τους δεν αποτελεί πλέον ελκυστική πρόταση προς τους αναγνώστες. Το πορνό όμως τι τους έφταιξε και επιχειρούν να το απαξιώσουν;
Είχα στο μυαλό μου πριν ξεκινήσω το σημερινό κείμενο τη γοητεία του γραφτού λόγου, αφορμή ένα παλιό χρονογράφημα του πατριάρχη του είδους Παύλου Παλαιολόγου. Τότε δεν χρειάζονταν η Τσιτσιολίνα, για να ερεθίσει τους αναγνώστες, τα ίδια τα γραφτά, είχαν την δύναμη για να δημιουργήσουν οργασμό του μυαλού μας. Σήμερα, που η εμπορική συμπεριφορά δεν σέβεται πλέον το λόγο, έβαλε χέρι και στην γλυκειά παρανομία του πορνό, ώστε να τα απαξιώσει και τα δύο.
«Στην Κέρκυρα πάλι. Μήπως είναι εκδήλωση αδυναμίας ερωτευμένου ή εξαιρετική αγάπη για το νησί; Μία ερώτηση που απευθύνω στον εαυτό μου κάθε φορά που ξεκινώ για την αρχόντισσα του Ιονίου. Αλλά και κάθε φορά στο πρώτο ακόμα αντίκρισμά της, μόλις αρχίσω να κυκλώνομαι από την γοητεία της, παρηγοριέμαι στη σκέψη ότι δεν μπορεί να είναι αδυναμία ο έρωτας στην ομορφιά. Για να λατρεύεται μήπως δεν πλάστηκε;» ( 1951) Παύλος Παλαιολόγος.

Κάπου εκεί ανάμεσα λες. Και χαμογελάς

Η αντοχή αυτής της κοινωνίας δεν έχει προηγούμενο, πέντε  και πλέον χρόνια μέσα στην κρίση κρατάει το ρυθμό,  σε χαμηλές στροφές θα μου πείτε, όμως τον κρατάει . Δεν χάνει τα βήματα και οι χοροί καλά κρατούν με «το ροκ του μέλλοντος μας».  

Και εκεί  που έρχονται στιγμές που ο κόσμος χάνεται. Εκεί που σκέφτεσαι το χθεσινό,  έρχεται το σημερινό με μεγαλύτερη σφοδρότητα.   Και ξαφνικά  εκεί που διαπιστώνεις ότι δεν έχεις άλλες λέξεις, -  τις τελευταίες, που είχαν απομείνει τις ξόδεψες πριν από λίγο - κάνεις μια προσπάθεια, που δεν είναι η τελευταία, πάνω από την υδρόγειο,  που βρίσκεται στο γραφείο σου, να  χωρέσεις τον κόσμο στα δυο σου μάτια, να γίνεις ανεκτικός, συγκαταβατικός. Μεγάλος εσύ και ο κόσμος μια σταλιά.  Μόλις απλώσεις το χέρι σου, τον κρύβεις και ψηλά… μυρμήγκια  τα αστέρια. Κάπου εκεί ανάμεσα λες. Και  χαμογελάς. Απόψε θα βρέξει αστέρια!

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, δίχως κοινωνικές  συμπεριφορές της ψευτιάς και κάπως απροσάρμοστα, πορευτήκαμε  χρόνια και χρόνια: με αγαπημένους ποιητές, και συγγραφείς, που μας ταξίδεψαν,  με  έντυπα που εκδίδαμε κατά καιρούς  για να βρούμε τους όμοιους. «Σαν τον παράξενο Τζον του Τζορτζ Στάμπλετον, που εξέπεμπε σήματα ειδικά μέχρι την Κίνα, να συναντήσει τ’ αδέλφια του.

Ναι και το χωριό μας κουβαλήσαμε  στην πόλη,  γιατί στο φινάλε θέλαμε να είμαστε απλώς εμείς.  Χωρίς εικόνα γοητευτική και πρότυπο  της εποχής, για να τους μοιάσουμε. Δίχως μόδες ετικετάκια και ταμπέλες, ρούχων και συμπεριφορών.

Θα με ρωτήσετε που ξέρεις, ότι αυτό που υπερασπίζεσαι είναι ο εαυτός σου! Δεν ξέρω τον αναζητώ.  Και εμπιστεύομαι την εικόνα του και τον αέρα  που αποπνέει. Έτσι, χωρίς βερνίκια και λούστρα. Ανασφαλή και κάθε άλλο παρά αυτάρκη. Με μια τεράστια ανάγκη να αγαπά και να  αγαπιέται.

Με αυτά και με αυτά πορευτήκαμε με τις παρέες να έχουν τον πρώτο λόγο. Με τις παρέες που ονειρευόμαστε να τις μεγαλώσουμε,  έτσι που να γίνουμε όλοι μια παρέα. Και σήμερα που δεν έχω τι να γράψω  «Ήρθε ένας μάγος που έβγαζε ήλιους απ’ τα μανίκια κι απ’ το καπέλο του έπεφταν νησιά, έκλεισε μες στη χούφτα σου θαλασσινά χαλίκια άνοιξες και πέταξαν πουλιά

Κι έγινα κι εγώ ένα λαμπάκι πάνω απ’ την υδρόγειο φεγγάρι να βουτήξω στη Μεσόγειο…»

Και  ακόμα σήμερα που κρύφτηκαν οι λέξεις.  Και ακόμα σήμερα που φαίνονται όλα χαμένα… ακόμα εκείνο το όνειρο  μας ταξιδεύει.

Γι αυτό σου λέω να εμπιστεύεσαι την εικόνα σου και γίνε ο εαυτό σου.  Και ας λένε οι άλλοι.  Εσύ φόρεσε το κόκκινο καπέλο που σου πάει  και τότε όλα γίνονται εύκολα. Γιατί τα βρίσκεις ξαφνικά τα βήματα, τις βρίσκεις τις λέξεις  και τους ανθρώπους… Βρίσκεις το ρυθμό σου  και αυτόν τα τον χαμένο εαυτό σου.

Γιατί τα σήματα που εκπέμπεις  είναι  τ’ αληθινά και φτάνουν ως τον προορισμό τους… Γιατί οι κραδασμοί που προκαλείς  είναι  οι δικοί σου, τελικά...

« Ύστερα ο μάγος έσπασε δυο γυάλινα ποτήρια κι έφτιαξε από τα θρύψαλα νερό

θα κόβεσαι είπε αν μόνη σου το ακουμπάς στα χείλια θα ξεδιψάς αν πίνετε κι οι δυο».

Τα καλοκαίρια θέλουνε το χρόνο τους

Πάλι Δευτέρα. Έχω πολλή δουλειά.  Δεν θα κάνω τίποτα.  Έχετε ακούσει για την τράπεζα χρόνου;   Αυτήν θα επισκεφτώ σήμερα.  Θα δανειστώ χρόνο, τόσο, όσο η μνήμη μου, έχει ανάγκη.  

Στη ζωή μας την άκρως βιαστική, το έχουμε νιώσει, όταν αδειάζουμε, στη χάση και στη φέξη, λίγο να σκεφτούμε.. Το έχουμε επιδιώξει.  Όταν επιταχύνουμε διαρκώς, καθημερινώς για να χαθούμε: από τον αληθινό εαυτό μας, τις βαθύτερες σκέψεις μας, τις βασικές αλήθειες και αρχές της αληθινής ζωής.
«Στα υπαρξιακά μαθηματικά – γράφει ο κύριος Κούντερα - η εμπειρία της ζωής λαμβάνει τη μορφή δύο στοιχειωδών εξισώσεων: ο βαθμός της βραδύτητας είναι ευθέως ανάλογος με την ένταση της μνήμης. Ο βαθμός της ταχύτητας είναι ευθέως ανάλογος με την ένταση της λήθης»
«Γιατί χάθηκε η ηδονή της βραδύτητας;» «Που είναι οι παλιοί αργόσχολοι;» Μας ρωτάει ο συγγραφέας «Που είναι αυτοί οι φυγόπονοι ήρωες των λαϊκών τραγουδιών, αυτοί οι πλάνητες που χαζεύουν από μύλο σε μύλο και κοιμούνται στην ύπαιθρο; Άραγε χάθηκαν μαζί με τους χωματόδρομους, μαζί με τα ξέφωτα, μαζί με τη φύση;
Ο χρόνος τελικά είναι αυτός που μας λείπει περισσότερο και χτίζει ένα κόσμο που χάνει τη μνήμη του. Η ζωή αποκτά την ταχύτητα του φωτός, γίνεται δηλαδή ένα τίποτα. 

Άλλαξα μουσική, Συνεχίζω με καλοκαιρινές μπαλάντες, που κάνουν τις μέρες μήνες και γιατί όχι και εποχές. «Τα καλοκαίρια είναι ψέματα» ο τίτλος του βιβλίου, ένα απόσπασμα, για μας που μπορούμε να κάνουμε την Δευτέρα Κυριακή και να προχωρήσουμε παραπέρα … «Τα καλοκαίρια είναι σπίρτα που καίγονται ως την άκρη τους κι ύστερα αφήνουν μουντζούρες σε φωτογραφίες θαμπές απ’ την αλμύρα και σε ηλιοβασιλέματα που ριγήσαμε σφιχταγκαλιασμένοι. ....Είναι μυρωδιές τα καλοκαίρια. .... Το άρωμα της θέρμης του μεσημεριού στη σάρκα. ....Ο βρεγμένος καπνός. ....Η αντηλιά στους τοίχους του ενοικιασμένου δωματίου. ....Ο ταξιδιάρικος ιδρώτας στα κορμιά των εραστών. ....Είναι επιθυμίες τα καλοκαίρια. ....Τις περισσότερες τις κουβαλάμε μέσα μας χρόνια ολόκληρα. ....Το μικρό κορίτσι με το ηλιοκαμένο δέρμα και τα φύκια στα πέλματα…

....Τα μάτια της που χωρούσαν όλο τον ορίζοντα… ....Η παρέα των πιτσιρικάδων που δεν σ’ έπαιζε γιατί εσύ ήσουν από την πόλη κι αυτοί ντόπιοι διάβολοι. ....Το αστέρι που δεν έφτανες να αγγίξεις όσο κι αν τεντωνόσουν προς τη νύχτα πάνω σου. ....Είναι μυστικά ανείπωτα τα καλοκαίρια. ....Φιλιά στα κλεφτά στις σκιές του πάρκου. ....Το πρώτο τσιγάρο στα σκαλάκια της πλατείας. ....Λόγια και υποσχέσεις για φιλίες που ξεθώριασαν. ....Είναι ψέματα τα καλοκαίρια. ....Κάστρα στην αμμουδιά. ....Γκρεμίζονται με την παλίρροια. ....Φεύγουν με τα πρώτα μελτέμια. ....Και μένεις σιωπηλός, να αφουγκράζεσαι το μοιρολόι του φθινοπώρου, που θα ‘ρχεται πάντα ντυμένο με τη θλίψη του, μα πάντα κρατώντας σφιχτά στον γκρίζο κόρφο του μια χούφτα βροχής λυτρωτικής. ....Ναι, μπορείς να κοιτάξεις μπροστά, ακόμη κι αν αυτό που άφησες πίσω σου είναι ένα αυγουστιάτικο φεγγάρι, λαμπερό και απρόσιτο.....» Αν μπορείς να κάνεις την Δευτέρα Κυριακή, μπορείς να κανείς και τον χειμώνα καλοκαίρι…

Τον Αύγουστο δεν τον Χρωστάμε

Σιγά σιγά τελειώνει ο Ιούλιος . Να τελειώσει, άλλωστε υποθηκευμένος ήταν και αυτός, όπως όλη η χώρα .  Τον παραχωρήσαμε έναντι του χρέους,  μη χάσουμε όμως  και τον Αύγουστο, περιμένοντας την καταστροφή. 

Τον Αύγουστο δεν τον Χρωστάμε!

Έκτισα τοίχο απ’ αυτούς που δεν έχουν αυτιά, να μην ακούω τα νέα τα παλιά. Ταξίδεψα εκεί που ξεκουράζεται η ψυχή. Για να αντέξει. Κάθε μέρα κι ένα σενάριο καταστροφής παραλύει την ραχοκοκκαλιά σου. Πώς να αντέξεις, αν δεν φύγεις. Πως να αντέξεις αν δεν ονειρευτείς, αν δεν φτιάξεις τον δικό σου Μύθο. Πώς να κρατηθείς αν δεν επαναφέρεις τα παιδικά σου «Θέλω» και δεν βάλεις πλώρη για τα ανεκπλήρωτα; «Το καλοκαίρι θα μας σώσει» ενθυμούμενοι άλλα καλοκαίρια, έγραφε παλαιοτέρα  ο Νίκος Ξυδάκης. «Το καλοκαίρι θα μας σώσει. Όχι με ευρωομόλογα, κουρέματα και ενέσεις. Το καλοκαίρι υπόσχεται να μας σώσει από τους μαυρισμένους εαυτούς μας, να μας φωτίσει, να μας κάψει λυτρωτικά με το φως του, να μας αγκαλιάσει στα νερά του, να μας βυθίσει στα παιδικάτα και να μας απιθώσει παρηγορητικά στη μακρά διάρκεια, σμίγοντάς μας με τη φύση σαν ύπαρξη και όχι σαν θέαμα, να μας συμφιλιώσει με τον τόπο, την ιστορία και τον κληρονόμο εαυτό μας, να μας πάρει το στεναγμό και το φόβο.

Πώς να κρατηθείς χωρίς τα περασμένα καλοκαίρια, πώς να το ζήσεις το φετινό χωρίς τη μνήμη. Αυτές οι μνήμες μας κρατάνε και όλα αυτά τα ιδεατά που πιστέψαμε, μην τα ξεχνάμε τώρα».
Το καλοκαίρι φεύγει και δεν χρειάζεται να προσθέσουμε και άλλο βάρος. Ας πάμε μπροστά, ακόμα κι αν ο ορίζοντας είναι θολός και αβέβαιο το μέλλον. «Ότι χάθηκε, χάθηκε, δεν ωφελεί να το μνημονεύουμε. Μια ματιά πίσω μπορεί να φέρει ανταρσία, να ξεσηκωθεί η καρδιά και να γυρέψει τα δίκια της και τότε θα φάμε δίκιο». 

Η ζέστη και η υγρασία επιβαρύνουν την αναζήτηση. Αιτιολογίες για το κενό, δικαιολογίες για το τίποτα. Κουράστηκα. Χωρίς να το επιδιώκω, συμβάλλω και εγώ πολλές φορές, στη μιζέρια που μας χαρακτηρίζει και εκφράζεται με αυτήν την απίστευτη γρίνια της καθημερινότητας μας.

Δεν έχει νόημα η συνέχεια, υπερτίμηση χωρίς αντίκρισμα. Και η οργή, που πολλές φορές με παρασέρνει εξανεμίζεται την επόμενη, όταν το μέγεθος φαντάζει δυσανάλογο.
Είναι καλοκαίρι και είναι κρίμα. Να φύγουμε από το σκοτάδι,  να εκμεταλλευτούμε αυτόν το γρήγορο χρόνο του καλοκαιριού που απομένει, να μαλακώσει η ψυχή μας, να ανακουφίσουμε τα νεύρα μας. Να βγούμε στο φως.  

Τελευταίος μήνας του καλοκαιριού ο Αύγουστος, να μην το χάσουμε. «Και πόσο ανάγκη την έχουμε την καλοσύνη που σταλάζει στις φλέβες το θέρος…  Πρώτα απ’ όλα μήπως και αποσυμπιεστεί η οργή, το μίσος που χύνεται από κάθε πλευρά και έχει θολώσει κρίση, νου και βλέμμα».

Στο καλοκαίρι που απομένει, να τρέξουμε  για δυνάμεις... που θα μας χρειαστούν. 

Το εμπόριο της «αλήθειας»

Ένα παλαιότερο με άφορη την λάσπη που ρίχνει στο ανεμιστήρα μερίδα των Μ.Μ.Ε. προκειμένου να σπιλώσει την πρώην Υπουργό  Νάντια Βαλαβάνη .  Τις περισσότερες φορές το καταφέρνουν.  Για την Νάντια  όμως  βιάστηκαν. Η συνταγή της Λάσπης που συνήθως βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε μια μεγάλη  μερίδα της κοινής γνώμης, δεν τους βγαίνει. Η λάσπη δεν κολλάει στο καθαρό πρόσωπο της Νάντιας  με τίποτα. Γιατί… όπως γραφεί κα Θανάσης Καρτερός    «Η Νάντια και κάθε Νάντια, αρουραίοι της ενημέρωσης, έρχεται από πολύ μακριά, για να μπορείτε να τη ροκανίσετε. Έχει πιστοποιητικά με υπογραφές θάρρους, αίματος, επιμονής και συνέπειας. Κι όσοι από τα δίσεκτα χρόνια μέχρι σήμερα πορευτήκαμε μαζί της, συμφωνήσαμε μαζί της, διαφωνήσαμε μαζί της, τρέξαμε μαζί της, σταθήκαμε μαζί της, ξέρουμε κάτι που δεν σας το έχουν μάθει στην ανωτάτη σχολή υπονομευτών και υπονόμων. Ότι υπάρχουν -ευτυχώς- άνθρωποι ακόμα που μπορούν να κουβαλούν στις πλάτες τους όχι μόνο το αύριο, αλλά και τον σταυρό που αυτό συχνά συνεπάγεται».  

Παρόλα αυτά  η τακτική  του ψεύδους της συκοφαντίας και της μισής αλήθειας, ζει και βασιλεύει. Η  αλήθεια στις περισσότερες των περιπτώσεων  πρέπει να ψάξεις πολύ βαθιά για να την βρεις.

Που κρύβεται η αλήθεια; Και είναι καλά κρυμμένη. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη το παραμύθι και αυτή την αδήριτη ανάγκη έρχεται να καλύψει με τον καλύτερο τρόπο, ο βομβαρδισμός πληροφοριών και αποκαλύψεων της μισής πάντοτε αλήθειας, που εκπορεύεται μέσα από μια διαδικασία των ισχυρών, συνεπικουρούμενη από τα Μ.Μ.Ε. 

Είναι τόσος όγκος των πληροφοριών που οι αληθινές φωνές χάνονται μέσα στο βουητό, μπερδεύονται στο πλήθος
Οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη όλη την αλήθεια, για να ζήσουν, υποστηρίζει ο ρεαλισμός της «πολιτικής|», αντίθετα η μασκαρεμένη αλήθεια, η κατακερματισμένη πληροφόρηση, η φαλκιδευμένη ανακοίνωση, τους είναι πιο απαραίτητες.
Η ιστορία μας έχει δείξει ότι γεγονότα, που διαδραματίστηκαν κατά τον παρελθόν χρειάστηκαν να περάσουν δεκαετίες για να μπορέσουμε να τα προσεγγίσουμε. Χρόνος ικανός για να σβήσει το πόνο και να αποτρέψει τον λαό να ταυτισθεί μαζί τους.

Έτσι, όπως υποστηρίζει ο Κωστής Παπαγιώργης, «ποτέ ο αμερικανός πολίτης δεν ταυτίσθηκε με τις αγριότητες του Βιετνάμ, οι Γερμανοί με τα κρεματόρια, οι Γάλλοι με τις σφαγές στην Αλγερία, οι έλληνες με τις ωμότητες του ‘22. Αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία σαν τερατώδης οργανισμός, ό,τι και αν καταπιεί, έχει ανάγκη να κρατάει πάντα το σάλιο της καθαρό. Γνωρίζει τις πληροφορίες για τα σάπια κρέατα, αλλά η μπουκιά της παραμένει μυστηριωδώς αγνή».
Σήμερα ενώ αλλεπάλληλα ρεπορτάζ ξεσκονίζουν το γεγονός, συνταρακτικές αποκαλύψεις μας δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι μαθαίνουμε την αλήθεια, τα «όλα στο φως» τα σκεπάζει, βαθύ σκοτάδι και θα πάρει χρόνο για να ξημερώσει. Στην πραγματικότητα τελείτε ένας ευφυής καταμερισμός αποκαλύψεων με τελικό αξίωμα ότι ο άνθρωπος  έχει ανάγκη το παραμύθι. Δυστυχώς στις μέρες μας το εμπόριο της αλήθεια δεν το αγγίζει καμία κρίση.

Ας πρωτοτυπήσουμε τουλάχιστον αυτήν την ύστατη στιγμή

Όχι δεν τα έχω με τον Τσίπρα. Την αγωνία μου εκφράζω για την αριστερά, που για πρώτη φορά ο Λαός την εμπιστεύτηκε να κυβερνήσει.  Για την αριστερά, που αποτελεί σήμερα τη μόνη ελπίδα για τη χώρα.   Αυτά που προηγήθηκαν στην σαραντάχρονη πορεία του δικομματισμού,  με αποκορύφωμα την καταστροφή της χώρας μας,  δεν μας επιτρέπουν σήμερα  να επανέλθουμε στην προσφιλή  μας συνήθεια  της εσωστρέφειας. 

Την αγωνία μου εκφράζω, από θέση ενός ανέντακτου αριστερού μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, που δεν είναι ούτε με την «Αριστερή πλατφόρμα», ούτε με τους «προεδρικούς», ούτε με καμία συνιστώσα. Την αγωνία μου και το φόβο μου για μια επερχόμενη διάσπαση, που θα προστεθεί στο πλούσιο ρεπερτόριο της ιστορίας μας  και εκ των υστέρων   θα μιλάμε με τα κεφάλια σκυφτά, για μια ακόμα χαμένη ευκαιρία.     Δεν αντέχει η αριστερά άλλη μια διάσπαση. Να κάνουμε κριτική, να εκφράσουμε τους φόβους και τις ανησυχίες μας, να προβληματιστούμε, να γεννήσουμε καινούργιες ιδέες,  να αποφασίσουμε δημοκρατικά  και να προχωρήσουμε.  Όχι όμως προδότης ο Λαφαζάνης . Όχι όμως  προδότης  ο Τσίπρας.

Ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις και η αγωνία μου, όπως εκφράζεται στα τελευταία  κείμενα αυτής εδώ της στήλης, μέσα στο πλαίσιο ενός   δημιουργικού διαλόγου εντάσσεται. Ποτέ η αριστερά δεν είχε τέτοια απόκλιση.  Ποτέ η αριστερά δεν πρωτοτύπησε   κατά τρόπο  εκ διαμέτρου αντίθετο απ’ αυτόν που περιέγραφε ο Πρωθυπουργούς  λίγες μέρες μετά την εκλογική νίκη  « Θα πρωτοτυπήσουμε» έλεγε «και θα εφαρμόσουμε αυτά για τα οποία δεσμευτήκαμε». Πρωτοτυπήσαμε. Με το πιστόλι στο κρόταφο θα μου πείτε και με το βάρος, όχι της ζωής μας, αλλά της  τύχης ενός ολόκληρου Λαού. Και υπογράψαμε  δήλωση μετανοίας. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, δεν μπορούμε να μιλάμε σήμερα για προδότες.

Αν ήμουν βουλευτής μπορεί και να ψήφιζα ΝΑΙ, δεν μπορώ όμως να μην δικαιολογήσω και την άλλη πλευρά, αυτών που δεν πήγαινε η ψυχή τους  να το κάνουν.  

Ας σταματήσει λοιπόν αυτή ανθρωποφαγία  και ας μαζέψουμε τα κομμάτια μας. Δεύτερη ζωή δεν έχει.  Ας μην προδώσουμε τις ελπίδες του Λαού που μας εμπιστεύτηκε. Ας πρωτοτυπήσουμε τουλάχιστον αυτήν την ύστατη στιγμή και ας μείνουμε ενωμένοι. Από την πλευρά μου  θα συμφωνήσω με τον Θανάση Καρτερό

«Συνένοχο στον φόνο δεν θα μ' έχετε. Αυτή είναι η στάση για τον καθένα που θέλει να σέβεται τον εαυτό του, τους άλλους, την Αριστερά και το μέλλον. Γιατί, να το ξέρετε: Κάποια στιγμή περνούν οι θύελλες, αλλά η λάσπη μένει σ' εκείνον που την έκανε όπλο...»