Από Σεπτέμβρη βλέπουμε...

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που διέσχισα την πόλη χωρίς να κοιτάξω το ρολόι. Όχι γιατί βιαζόμουν.
Αλλά γιατί στην Κέρκυρα η διαδρομή έπαψε να μετριέται σε χιλιόμετρα. Μετριέται σε υπομονή.

Η Κέρκυρα κάποτε ξυπνούσε με τις καμπάνες, τις φιλαρμονικές και τον αέρα που ανέβαινε από τη θάλασσα. Σήμερα ξυπνά με τις κόρνες, με τον ήχο από μηχανές που δουλεύουν στο ρελαντί, με οδηγούς που κοιτούν ανήμποροι το ρολόι τους και με μια ατέλειωτη ουρά αυτοκινήτων που δεν πηγαίνει πουθενά.

Δεν υπάρχουν πια ώρες αιχμής.
Η αιχμή έγινε ολόκληρη η μέρα.
Η πόλη δεν κινείται.
Ασθμαίνει.

Μέσα σ' αυτή την ακινησία αρχίζεις να παρατηρείς πράγματα που άλλοτε περνούσαν απαρατήρητα. Την εξάντληση στα πρόσωπα των οδηγών, την αγωνία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να φτάσει στη δουλειά του, ενός γονιού που θέλει να πάρει το παιδί του, ενός ασθενοφόρου που αναζητά διέξοδο.

Σ' αυτή την εικόνα έχουν προστεθεί τα τελευταία χρόνια και τα μεγάλα διώροφα τουριστικά λεωφορεία. Μαζί τους πολλαπλασιάστηκαν και τα μαύρα βαν μεταφοράς επισκεπτών, ενώ ακόμη και τα ταξί γίνονται ολοένα μεγαλύτερα. Η Κέρκυρα χρειάζεται μικρότερα οχήματα. Εμείς της φέρνουμε ολοένα και μεγαλύτερα. Είναι σαν η πόλη να μικραίνει, την ώρα που τα οχήματα μεγαλώνουν. Κάθε φορά που ένα διώροφο λεωφορείο στρίβει στους στενούς δρόμους της, έχεις την αίσθηση πως κάποιος προσπαθεί να περάσει ένα υπερωκεάνιο μέσα από ποτάμι.

Και λίγο πιο πέρα, τα Μουράγια. Σιωπηλά. Δεν διαμαρτύρονται. Δεν φωνάζουν. Δεν γράφουν ανακοινώσεις.
Κάνουν αυτό που κάνουν τα γέρικα σώματα όταν κουράζονται.
Ραγίζουν.

Κι όμως, εμείς εξακολουθούμε να περνάμε καθημερινά από πάνω τους με βαριά οχήματα, σαν να θέλουμε να διαπιστώσουμε μέχρι πού φτάνουν οι αντοχές τους. Λες και δοκιμάζουμε κάθε μέρα μέχρι πόσο μπορεί να αντεξει η πόλη.

Φυσικά, η Τροχαία ρυθμίζει την κυκλοφορία μέσα στο καθεστώς που υπάρχει. Δεν αποφασίζει ποια οχήματα θα εισέρχονται στην πόλη ούτε ποια θα μένουν έξω από αυτήν.
Αυτές είναι αποφάσεις πολιτικές.
Και οι πολιτικές αποφάσεις απαιτούν κάτι που μας λείπει εδώ και χρόνια.
Τη γενναιότητα να αλλάξουμε όσα όλοι αναγνωρίζουμε ότι πρέπει να αλλάξουν.

Γιατί λύσεις υπάρχουν. Αυτό που λείπει δεν είναι οι μελέτες.

Είναι η απόφαση.

Αν δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι για μια πόλη χωρίς αυτοκίνητα στον ιστορικό της πυρήνα, ας κάνουμε τουλάχιστον το πρώτο αυτονόητο βήμα. Στο κέντρο της πόλης πρέπει να κινούνται μόνο τα απολύτως αναγκαία οχήματα. Τα ταξί, τα οχήματα των μόνιμων κατοίκων, η αστική συγκοινωνία και οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης.

Τα μεγάλα τουριστικά λεωφορεία και τα οχήματα μαζικής μεταφοράς επισκεπτών μπορούν να εξυπηρετούνται από οργανωμένους χώρους μετεπιβίβασης έξω από τον ιστορικό ιστό.

Αυτό δεν είναι επιλογή εναντίον του τουρισμού. Είναι επιλογή υπέρ της Κέρκυρας.

Δεν αρκεί όμως να αγανακτεί ο καθένας μόνος του πίσω από το τιμόνι. Χρειάζεται να υψώσει τη φωνή της ολόκληρη η πόλη. Οι κάτοικοι. Οι επαγγελματίες. Οι επιστημονικοί, οι πνευματικοί και οι πολιτιστικοί φορείς. Όλοι όσοι αγαπούν αυτόν τον τόπο.

Γιατί οι μεγάλες αλλαγές δεν ξεκινούν όταν συμφωνήσουν όλοι.
Ξεκινούν όταν κάποιοι αποφασίσουν ότι δεν αντέχουν άλλο να περιμένουν.

Κάθε χρόνο, από τις πρώτες κιόλας μέρες του καλοκαιριού, ακούγεται η ίδια καθησυχαστική φράση.
«Από Σεπτέμβρη βλέπουμε...»
Μόνο που οι πόλεις δεν σώζονται με Σεπτέμβρηδες.
Σώζονται με αποφάσεις που παίρνονται όταν πρέπει.

Και η Κέρκυρα δεν έχει πια την πολυτέλεια να περιμένει έναν ακόμη.

Λιγότερα

Υπάρχουν γωνιές που σε διαλέγουν εκείνες

Φεύγει ο Ιούλιος. Πάντα φεύγει διακριτικά. Σαν άνθρωπος που ξέρει πως δεν χρειάζονται μεγάλες χειρονομίες για να τον θυμάσαι. Αφήνει πίσω του μια γεύση αλατιού, ένα λινό πουκάμισο που κράτησε το φως της ημέρας, ένα ποτήρι κρασί μισογεμάτο, γιατί η κουβέντα αποδείχθηκε πιο πολύτιμη από την τελευταία γουλιά.

Και έχει πανσέληνο απόψε. Ένα ολόγιομο φεγγάρι που φωτίζει εκείνα που αφήσαμε να σωπάσουν. Μικρές χαρές, πρόσωπα που πέρασαν αθόρυβα από τη ζωή μας, υποσχέσεις που δεν ξεχάστηκαν, απλώς περίμεναν το κατάλληλο φως για να επιστρέψουν. Δεν μας γυρίζουν πίσω. Έρχονται και στέκονται για λίγο δίπλα μας, σαν να μην έφυγαν ποτέ.

Υπάρχουν γωνιές μιας πόλης που δεν υπάρχουν σε κανέναν χάρτη. Δεν τις διαλέγεις εσύ. Σε διαλέγουν εκείνες. Περνάς από μπροστά τους και, χωρίς να το καταλάβεις, βρίσκεσαι ψυχή τε και σώματι σε έναν άλλο χρόνο.

Υποθέτω πως για τον καθένα υπάρχει μια στιγμή ραμμένη στα μέτρα του. Δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Ένα φως, μια μυρωδιά, μια σιωπή, ένα βλέμμα αρκούν για να ανοίξει μια πόρτα που νόμιζες πως είχε κλείσει για πάντα. Εκεί ο χρόνος παύει να κυλά. Δεν υπάρχει πριν και μετά. Υπάρχει μόνο ένα παρόν που χωρά όσα έζησες, όσα αγάπησες και όσα εξακολουθείς να ελπίζεις.

Ίσως γι' αυτό επιμένω να γράφω. Όχι για να εξηγήσω αυτές τις στιγμές. Ξέρω πως δεν εξηγούνται. Γράφω για να τις πλησιάσω. Γιατί υπάρχουν συναισθήματα που αντιστέκονται στις λέξεις, όμως χωρίς τις λέξεις απομακρύνονται ακόμη περισσότερο.

Κάποτε διάβασα πως χρέος του συγγραφέα είναι να φέρνει το άπιαστο στα μέτρα του ανθρώπου. Από τότε σκέφτομαι πως αυτό δεν αφορά μόνο τη λογοτεχνία. Αφορά τη ζωή. Να αφήνεις πάντα ένα παράθυρο ανοιχτό για όσα δεν έχουν ακόμη συμβεί.

Κι αυτό είναι, ίσως, το μεγαλύτερο δώρο. Να υπάρχει πάντα μια γωνιά που κρατά τον χρόνο, ένα ολόγιομο φεγγάρι που φωτίζει εκείνα που αφήσαμε να σωπάσουν και ένας άνθρωπος που εξακολουθεί να πιστεύει πως η ομορφιά δεν βρίσκεται σε όσα πέρασαν, αλλά σε όσα συνεχίζουν να μας καλούν να ζήσουμε. Λιγότερα

Λιγότερα

Σημασία έχει η πρόθεση...

Δεν εμπιστεύτηκα ποτέ τους ανθρώπους που δεν αμάρτησαν.
Οι υπόλοιποι, τουλάχιστον, ήξεραν πόσο κοστίζει να είσαι άνθρωπος.

Από μικρός αναρωτιόμουν γιατί μια πράξη μπορούσε να καταδικαστεί, ενώ η υποκρισία να ανταμείβεται με σεβασμό. Γιατί ένα φιλί μπορούσε να θεωρηθεί αμαρτία, ενώ μια ζωή χωρίς αγάπη να περνά για αρετή.

Έτσι άρχισα να ζυγίζω αλλιώς τους ανθρώπους.
Όχι τις πράξεις τους. Τις προθέσεις τους.
Μια ληστεία που έμοιαζε με δικαιοσύνη. Μια ελεημοσύνη που έκρυβε έναν Φαρισαίο. Μια μοιχεία που γεννήθηκε από τη λαχτάρα του έρωτα. Έναν υπολογιστή σύζυγο που δεν πρόδωσε ποτέ τον γάμο του, αλλά πρόδιδε καθημερινά την αγάπη. Αμαρτίες που λύτρωναν. Αρετές που ζητούσαν ανταλλάγματα.
Και τότε η ζυγαριά αρνήθηκε να υπακούσει. Γιατί οι πράξεις μοιάζουν μεταξύ τους. Οι προθέσεις ποτέ.

Η πιο όμορφη αμαρτία δεν μπήκε ποτέ στη ζωή μου με θόρυβο.
Ήρθε όπως μπαίνει το δειλινό από ένα ανοιχτό παράθυρο.
Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς υποσχέσεις. Μόνο με δύο χείλη που δεν τόλμησα να φιλήσω.
Υπάρχουν χείλη που δεν τα φίλησες ακόμη.
Κι όμως γίνονται η πιο επίμονη ανάμνηση της ζωής σου.
Δεν μας σημαδεύουν τα φιλιά που δόθηκαν.
Μας σημαδεύουν εκείνα που έμειναν να αιωρούνται.

Η πιο βαθιά επιθυμία δεν είναι να αγγίξεις ένα σώμα.
Είναι να νιώσεις πως κάποιος άγγιξε, έστω για μια στιγμή, την πιο κρυφή εκδοχή του εαυτού σου.
Θυμάμαι πως μια φορά τα δικά μου χείλη έπιασαν φωτιά χωρίς να αγγίξουν τίποτε.
Τότε κατάλαβα ότι η επιθυμία γεννιέται λίγο πριν από το άγγιγμα.
Στο ελάχιστο κενό που χωρίζει δύο πρόσωπα. Στη σιωπή πριν από την εξομολόγηση. Στο βλέμμα που διστάζει να φύγει.
Εκεί όπου ο έρωτας ζητά να νικήσει τον φόβο.

Ύστερα γνώρισα τις αμαρτίες που χειροκροτούσε ο κόσμος.
Εκείνες που φορούν το ένδυμα της αρετής. Που μιλούν για ηθική, αλλά δεν αγάπησαν ποτέ χωρίς όρους. Που ανάβουν κεριά και σβήνουν ανθρώπους. Που συγχωρούν τα πάντα, εκτός από την ελευθερία. Υπάρχουν αμαρτίες που εξομολογούνται. Και υπάρχουν αμαρτίες που κοινωνούν κάθε Κυριακή.
Τότε κατάλαβα πως ο παράδεισος δεν χάθηκε όταν ο άνθρωπος αμάρτησε. Χάθηκε όταν η υποκρισία μεταμφιέστηκε σε αρετή.

Από τότε δεν με ενδιαφέρει τι έκανε ένας άνθρωπος. Με ενδιαφέρει γιατί το έκανε. Γιατί η πρόθεση είναι το μοναδικό σημείο όπου δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς.
Ο έρωτας δεν ζήτησε ποτέ να αθωωθεί. Μόνο η υποκρισία είχε πάντα ανάγκη από άλλοθι. Κι αν υπάρχει τελικά μια αμαρτία που δεν συγχωρείται, δεν είναι ο έρωτας. Είναι η ζωή που δεν τόλμησες να ζήσεις.

Γι' αυτό δεν εμπιστεύτηκα ποτέ τους ανθρώπους που δεν αμάρτησαν. Δεν φοβήθηκα ποτέ εκείνους που έπεσαν.
Φοβήθηκα εκείνους που δεν αγάπησαν αρκετά για να πέσουν.

Λιγότερα

Πριν από τον τίτλο υπήρχε ένας άνθρωπος

Πριν από κάθε τίτλο υπάρχει μια στιγμή σιωπής. Εκείνη η στιγμή που η είδηση δεν είναι ακόμη είδηση. Είναι ένας άνθρωπος. Μια οικογένεια. Μια ζωή που μόλις άλλαξε για πάντα.

Οι εικόνες των τελευταίων ημερών ήταν μόνο η αφορμή. Υπάρχουν στιγμές που δεν σε κάνουν να σκεφτείς κάτι καινούργιο. Απλώς δεν σου επιτρέπουν πια να σωπαίνεις.

Από παιδί ήθελα να γίνω δημοσιογράφος. Δεν με γοήτευε η δημοσιότητα. Με γοήτευε η αναζήτηση. Η ιδέα ότι πίσω από κάθε πληροφορία υπήρχε μια αλήθεια που άξιζε να αναζητηθεί και ένας άνθρωπος που άξιζε να προστατευθεί.

Έζησα τη δημοσιογραφία από το ρεπορτάζ μέχρι τις συνεντεύξεις και τις έρευνες. Δεν εξιδανικεύω τίποτα. Η δημοσιογραφία είχε πάντοτε φωτεινές και σκοτεινές διαδρομές. Είχε σπουδαίους λειτουργούς, είχε και ανθρώπους που πρόδωσαν το λειτούργημά της. Η διαφορά είναι πως σήμερα όλα ταξιδεύουν με μια ταχύτητα που δεν αφήνει χρόνο ούτε στη σκέψη ούτε στη συνείδηση.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν γέννησαν την ανθρωποφαγία, τον κιτρινισμό ή τις σκοπιμότητες. Έγιναν όμως ο μεγάλος επιταχυντής τους. Η πληροφορία προηγείται της διασταύρωσης, η εικόνα της σκέψης και η συγκίνηση της αλήθειας. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο πόνος γίνεται περιεχόμενο, η εικασία μεταμφιέζεται σε βεβαιότητα και η εισβολή στο πένθος βαφτίζεται ενημέρωση.

Θα ήταν όμως βολικό να πιστέψουμε ότι όλα οφείλονται στην επιπολαιότητα ή στην απειρία. Δεν είναι έτσι. Η άγνοια διορθώνεται. Η εμπειρία αποκτιέται.
Υπάρχουν όμως και οι αόρατες διαδρομές. Εκεί όπου η είδηση παύει να υπηρετεί τον πολίτη και αρχίζει να υπηρετεί συμφέροντα. Εκεί όπου η σιωπή ανταμείβεται περισσότερο από την έρευνα. Εκεί όπου η αλήθεια διαπραγματεύεται την αξία της και η συνείδηση δοκιμάζεται καθημερινά.
Αυτές οι πληγές δεν φαίνονται στην οθόνη. Φαίνονται στο αποτέλεσμα.

Κι όμως, θα ήταν άδικο να σταματήσει εδώ αυτή η σκέψη. Γιατί υπάρχουν ακόμη δημοσιογράφοι που επιμένουν να διασταυρώνουν πριν δημοσιεύσουν, να σέβονται πριν ρωτήσουν, να γνωρίζουν ότι υπάρχουν πόρτες που δεν ανοίγουν, ακόμη κι όταν πίσω τους κρύβεται η «είδηση της χρονιάς». Αυτοί κρατούν ακόμη όρθια την τιμή του επαγγέλματος.

Αυτό που με ανησυχεί δεν είναι το μέλλον της δημοσιογραφίας.
Είναι η δική μας συνήθεια να μη διακρίνουμε πια την ενημέρωση από το θέαμα, την έρευνα από την αδιακρισία, την αποκάλυψη από την εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου.

Οι λεκέδες από το μελάνι φεύγουν εύκολα από τα χέρια. Εκείνοι που μένουν στη συνείδηση δεν ξεβάφουν ποτέ. Γιατί πριν από κάθε τίτλο υπήρχε ένας άνθρωπος.
Όλα τα υπόλοιπα έρχονται μετά.

Λιγότερα

Το παράθυρο. Το ανατολικό.

Στο σπίτι μου υπάρχει ένα παράθυρο που δεν το ανοίγω για να μπει αέρας. Το ανοίγω όταν φοβάμαι μήπως η νύχτα έχει δίκιο.

Υπάρχει μια ώρα, λίγο πριν ξημερώσει, που όλα χάνουν το μέτρο τους. Μια κουβέντα που ειπώθηκε βιαστικά, μια σιωπή, μια ερωτική γρατσουνιά, διογκώνονται τόσο, ώστε νομίζεις πως ο κόσμος τελειώνει εκεί. Δεν είναι ότι αλλάζει η πραγματικότητα. Αλλάζει η απόσταση από την οποία την κοιτάζεις.

Γι' αυτό δεν εμπιστεύομαι ποτέ τις αποφάσεις που παίρνονται μέσα στη νύχτα. Το σκοτάδι έχει την κακή συνήθεια να μεγαλώνει τις σκιές. Σου φέρνει την απώλεια τόσο κοντά στο πρόσωπο, που δεν αφήνει χώρο για τίποτε άλλο.

Στέκομαι τότε μπροστά στο ανατολικό παράθυρο και περιμένω. Περιμένω εκείνη τη λεπτή γραμμή φωτός που εμφανίζεται πρώτη στον ορίζοντα.
Η θάλασσα είναι εκεί όπου ήταν και το προηγούμενο βράδυ. Ο κόσμος δεν έγινε ξαφνικά καλύτερος.
Κάτι άλλο αλλάζει. Η ψυχή ισορροπεί.

Η απώλεια παραμένει απώλεια. Όμως παύει να καταλαμβάνει ολόκληρο τον ορίζοντα. Δίπλα της υπάρχει ξανά η θάλασσα, ο ουρανός και όλα όσα η νύχτα είχε κρύψει.

Αργότερα κατάλαβα πως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο της αυγής. Δεν παίρνει τον πόνο. Δεν σβήνει τις ήττες. Απλώς τις τοποθετεί στη σωστή τους θέση.

Κάποτε πίστευα πως μεγαλώνοντας θα πονούσα λιγότερο. Έκανα λάθος. Μεγαλώνοντας μαθαίνεις μόνο να μην πιστεύεις όσα σου ψιθυρίζει η νύχτα.

Γι' αυτό, κάθε φορά που όλα μέσα μου δείχνουν αδιέξοδα, ανοίγω το παράθυρο. Το ανατολικό.
Περιμένω να φανεί εκείνο το λίγο φως που δεν αλλάζει τον κόσμο, αλλά θυμίζει στην ψυχή πως ο κόσμος είναι πάντα μεγαλύτερος από τον φόβο της.

Λιγότερα

Προσάναμμα

Πρέπει να το θυμίζω πρώτα σ’ εμένα.
Κάθε φορά που γράφω, χρησιμοποιώ το προσωπικό μόνο σαν προσάναμμα. Αν μείνει προσωπικό, δεν ενδιαφέρει κανέναν. Αν όμως γίνει μια μικρή φωτιά που ζεστάνει και κάποιον άλλον, τότε άξιζε να το μοιραστώ.

Για πολλά χρόνια περίμενα από τον χρόνο να κάνει μια δουλειά που τελικά ήταν δική μου. Να σβήσει τις στενοχώριες, να κλείσει τις εκκρεμότητες, να απαλύνει τις απώλειες.

Δεν έκανε τίποτα από αυτά.
Ο χρόνος πέρασε. Εγώ ήμουν εκείνος που έπρεπε να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να κουβαλάει όσα είχαν τελειώσει.

Κι αν έμαθα κάτι όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως πιο πολύ από όσα μου συνέβησαν, με κούρασαν όσα φοβόμουν ότι θα συμβούν. Πόσες νύχτες χάρισα σε σκέψεις που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα. Και τις περισσότερες φορές, όταν ξημέρωνε, η ζωή ήταν πολύ πιο ήπια απ’ ό,τι την είχα φανταστεί. Τότε κατάλαβα πως ο φόβος έχει ένα παράξενο χάρισμα. Σχεδόν πάντα προηγείται της ζωής και σχεδόν πάντα την αδικεί.

Κάποια στιγμή κατάλαβα πως υπάρχουν πράγματα που δεν λύνονται.
Αποχαιρετιούνται.

Δεν είναι εύκολο. Ούτε γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Θέλει να τα κοιτάξεις κατάματα, να παραδεχτείς πως τελείωσαν και να πάψεις να τους ζητάς να γίνουν κάτι άλλο από αυτό που ήταν.

Έτσι το έμαθα εγώ.
Τα βγάζω στο φως, τους βάζω φωτιά και τη στάχτη τη σκορπίζω σε βαθιά νερά.

Όχι γιατί ξεχνώ.
Αλλά γιατί θέλω να μείνει χώρος μέσα μου για όσα δεν έχουν έρθει ακόμη.

Δεν ξέρω αν αυτός είναι ο σωστός τρόπος. Είναι όμως ο μόνος που βρήκα για να μη γίνω φύλακας του χθες.

Γιατί η ζωή, όσο κι αν την αγαπάς, δεν γυρίζει πίσω.
Μόνο προχωρά.

Κι εγώ θέλω να προχωρήσω μαζί της. 

Ήταν απλώς μια βουτιά...

Δεν πηγαίνω στη θάλασσα για να κολυμπήσω. Πηγαίνω για να βαπτιστώ.

Υπάρχουν μέρες, που μόνο το αλάτι μπορεί να ξεπλύνει τον θόρυβο που μαζεύεται μέσα μου. Όχι τον θόρυβο της πόλης. Τον άλλο. Εκείνον που αφήνουν οι άνθρωποι, οι ειδήσεις, οι βιασύνες, οι ατέλειωτες κουβέντες για πράγματα που αύριο κανείς δεν θα θυμάται.

Φτάνω νωρίς.
Για λίγα λεπτά υπάρχουν μόνο ο αέρας, το φως και το κύμα.
Ο κόσμος βρίσκεται ακόμη στη σωστή του θέση.
Ύστερα αρχίζουν να καταφθάνουν οι άνθρωποι.
Μαζί τους έρχεται και η καθημερινότητα.

Τηλέφωνα, φωνές, πολιτική, ποδόσφαιρο, κουτσομπολιά, παράπονα. Ακόμη και μπροστά σε αυτή την απεραντοσύνη βρίσκουμε τρόπο να κουβαλήσουμε όλα όσα θα μπορούσαμε να έχουμε αφήσει πίσω.

Κάθομαι στα βότσαλα. Προσπαθώ να ακούσω. Δεν φταίνε οι φωνές. Φταίει που ξεχάσαμε να ακούμε.
Για μια στιγμή εύχομαι να αδειάσει η παραλία. Όχι από ανθρώπους. Από θόρυβο.
Γιατί ο πιο μεγάλος θόρυβος δεν βρίσκεται γύρω μας. Βρίσκεται μέσα μας.
Εκεί όπου στοιβάζονται οι φόβοι, οι φιλοδοξίες, οι ανησυχίες και οι περιττές λέξεις.

Το κύμα έρχεται. Ακουμπά τα βότσαλα. Και επιστρέφει χωρίς να κρατά τίποτα. Εμείς κρατάμε σχεδόν τα πάντα.
Τις έγνοιες μας. Τον θυμό μας. Την ανάγκη να έχουμε πάντα τον τελευταίο λόγο. Γυρίζω το βλέμμα στον ορίζοντα.
Εκεί όπου όλα συναντιούνται χωρίς να συγκρούονται. Χωρίς να υψώνουν τη φωνή. Χωρίς να αποδεικνύουν τίποτα.

Μπαίνω στο νερό όπως όλοι. Με τις σκέψεις μου. Με τις μικρές μου ήττες. Με τον θόρυβό μου.
Και τότε καταλαβαίνω πως το βάπτισμα δεν γίνεται όταν μπαίνεις. Γίνεται όταν βγαίνεις.

Αν βγεις έχοντας αφήσει πίσω κάτι από όσα σε βαραίνουν, τότε το νερό σε άλλαξε. Αν όχι, ήταν απλώς μια βουτιά...

Η φωτογραφία είναι του Γεράσιμου Ρήγα

Λιγότερα