Φεύγει ο Ιούλιος. Πάντα φεύγει διακριτικά. Σαν άνθρωπος που ξέρει πως δεν χρειάζονται μεγάλες χειρονομίες για να τον θυμάσαι. Αφήνει πίσω του μια γεύση αλατιού, ένα λινό πουκάμισο που κράτησε το φως της ημέρας, ένα ποτήρι κρασί μισογεμάτο, γιατί η κουβέντα αποδείχθηκε πιο πολύτιμη από την τελευταία γουλιά.
Και έχει πανσέληνο απόψε. Ένα ολόγιομο φεγγάρι που φωτίζει εκείνα που αφήσαμε να σωπάσουν. Μικρές χαρές, πρόσωπα που πέρασαν αθόρυβα από τη ζωή μας, υποσχέσεις που δεν ξεχάστηκαν, απλώς περίμεναν το κατάλληλο φως για να επιστρέψουν. Δεν μας γυρίζουν πίσω. Έρχονται και στέκονται για λίγο δίπλα μας, σαν να μην έφυγαν ποτέ.
Υπάρχουν γωνιές μιας πόλης που δεν υπάρχουν σε κανέναν χάρτη. Δεν τις διαλέγεις εσύ. Σε διαλέγουν εκείνες. Περνάς από μπροστά τους και, χωρίς να το καταλάβεις, βρίσκεσαι ψυχή τε και σώματι σε έναν άλλο χρόνο.
Υποθέτω πως για τον καθένα υπάρχει μια στιγμή ραμμένη στα μέτρα του. Δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Ένα φως, μια μυρωδιά, μια σιωπή, ένα βλέμμα αρκούν για να ανοίξει μια πόρτα που νόμιζες πως είχε κλείσει για πάντα. Εκεί ο χρόνος παύει να κυλά. Δεν υπάρχει πριν και μετά. Υπάρχει μόνο ένα παρόν που χωρά όσα έζησες, όσα αγάπησες και όσα εξακολουθείς να ελπίζεις.
Ίσως γι' αυτό επιμένω να γράφω. Όχι για να εξηγήσω αυτές τις στιγμές. Ξέρω πως δεν εξηγούνται. Γράφω για να τις πλησιάσω. Γιατί υπάρχουν συναισθήματα που αντιστέκονται στις λέξεις, όμως χωρίς τις λέξεις απομακρύνονται ακόμη περισσότερο.
Κάποτε διάβασα πως χρέος του συγγραφέα είναι να φέρνει το άπιαστο στα μέτρα του ανθρώπου. Από τότε σκέφτομαι πως αυτό δεν αφορά μόνο τη λογοτεχνία. Αφορά τη ζωή. Να αφήνεις πάντα ένα παράθυρο ανοιχτό για όσα δεν έχουν ακόμη συμβεί.
Κι αυτό είναι, ίσως, το μεγαλύτερο δώρο. Να υπάρχει πάντα μια γωνιά που κρατά τον χρόνο, ένα ολόγιομο φεγγάρι που φωτίζει εκείνα που αφήσαμε να σωπάσουν και ένας άνθρωπος που εξακολουθεί να πιστεύει πως η ομορφιά δεν βρίσκεται σε όσα πέρασαν, αλλά σε όσα συνεχίζουν να μας καλούν να ζήσουμε. Λιγότερα
Και έχει πανσέληνο απόψε. Ένα ολόγιομο φεγγάρι που φωτίζει εκείνα που αφήσαμε να σωπάσουν. Μικρές χαρές, πρόσωπα που πέρασαν αθόρυβα από τη ζωή μας, υποσχέσεις που δεν ξεχάστηκαν, απλώς περίμεναν το κατάλληλο φως για να επιστρέψουν. Δεν μας γυρίζουν πίσω. Έρχονται και στέκονται για λίγο δίπλα μας, σαν να μην έφυγαν ποτέ.
Υπάρχουν γωνιές μιας πόλης που δεν υπάρχουν σε κανέναν χάρτη. Δεν τις διαλέγεις εσύ. Σε διαλέγουν εκείνες. Περνάς από μπροστά τους και, χωρίς να το καταλάβεις, βρίσκεσαι ψυχή τε και σώματι σε έναν άλλο χρόνο.
Υποθέτω πως για τον καθένα υπάρχει μια στιγμή ραμμένη στα μέτρα του. Δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Ένα φως, μια μυρωδιά, μια σιωπή, ένα βλέμμα αρκούν για να ανοίξει μια πόρτα που νόμιζες πως είχε κλείσει για πάντα. Εκεί ο χρόνος παύει να κυλά. Δεν υπάρχει πριν και μετά. Υπάρχει μόνο ένα παρόν που χωρά όσα έζησες, όσα αγάπησες και όσα εξακολουθείς να ελπίζεις.
Ίσως γι' αυτό επιμένω να γράφω. Όχι για να εξηγήσω αυτές τις στιγμές. Ξέρω πως δεν εξηγούνται. Γράφω για να τις πλησιάσω. Γιατί υπάρχουν συναισθήματα που αντιστέκονται στις λέξεις, όμως χωρίς τις λέξεις απομακρύνονται ακόμη περισσότερο.
Κάποτε διάβασα πως χρέος του συγγραφέα είναι να φέρνει το άπιαστο στα μέτρα του ανθρώπου. Από τότε σκέφτομαι πως αυτό δεν αφορά μόνο τη λογοτεχνία. Αφορά τη ζωή. Να αφήνεις πάντα ένα παράθυρο ανοιχτό για όσα δεν έχουν ακόμη συμβεί.
Κι αυτό είναι, ίσως, το μεγαλύτερο δώρο. Να υπάρχει πάντα μια γωνιά που κρατά τον χρόνο, ένα ολόγιομο φεγγάρι που φωτίζει εκείνα που αφήσαμε να σωπάσουν και ένας άνθρωπος που εξακολουθεί να πιστεύει πως η ομορφιά δεν βρίσκεται σε όσα πέρασαν, αλλά σε όσα συνεχίζουν να μας καλούν να ζήσουμε. Λιγότερα
Λιγότερα
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου