Ο Αύγουστος με μπερδεύει. Έχει κάτι από τέλος. Οι μέρες κρατούν ακόμη, η θάλασσα είναι ζεστή, ο ήλιος επιμένει, αλλά κάπου μέσα σου ξέρεις πως το καλοκαίρι ετοιμάζεται να φύγει. Και μαζί του παίρνει πράγματα που δεν πρόλαβες να ζήσεις όπως ήθελες.
Δεν πειράζει. Ό,τι χάθηκε, χάθηκε. Δεν γίνεται να περπατάς μπροστά κοιτάζοντας συνεχώς πίσω. Ο δρόμος ανοίγεται εκεί που δεν τον ξέρεις, ακόμη κι όταν ο ορίζοντας είναι θολός.
Χθες βρέθηκα μόνος σε έναν τόπο που ήξερα, αλλά δεν είχα ξαναδεί έτσι.
Ένα μικρό ημικύκλιο θάλασσας, κρυμμένο χρόνια από τα μάτια μου. Μακριά από τις καρτ ποστάλ, από τις γνωστές εικόνες, από εκείνη την Κέρκυρα που μάθαμε να δείχνουμε στους άλλους.
Εκεί δεν υπήρχε τίποτα να δείξεις. Μόνο να αισθανθείς.
Νερό. Χώρος. Σιωπή. Και ένας άνθρωπος μόνος.
Για πρώτη φορά ύστερα από καιρό, η μοναξιά δεν μου φάνηκε εχθρός.
Υπάρχει μια μοναξιά που την επιλέγεις. Που την αναζητάς όπως αναζητάς μια καθαρή ανάσα. Δεν ζητάει εξηγήσεις. Δεν απαιτεί τίποτα. Κάθεσαι απέναντι στη θάλασσα και δεν χρειάζεται να είσαι κανείς. Μόνο εσύ. Και τότε έρχονται οι άλλοι.
Εκείνοι που έφυγαν, εκείνοι που έμειναν μέσα σου, εκείνοι που δεν χρειάζονται σώμα για να υπάρχουν. Φιλικά φαντάσματα κάθονται δίπλα σου και σου λένε αλήθειες που οι ζωντανοί φοβούνται να πουν. Αυτή η μοναξιά δεν σε αδειάζει. Σε επιστρέφει στον εαυτό σου.
Δεν είναι εκείνη που σε περιμένει ανάμεσα στους ανθρώπους. Εκείνη που κάθεται στο ίδιο τραπέζι, περπατάει δίπλα σου, κοιμάται στο ίδιο σπίτι και δεν βρίσκει μια αληθινή λέξη να πει.
Είναι οι άνθρωποι που έχουν μάθει να κρύβουν το κενό τους πίσω από ρόλους, υποχρεώσεις, χαμόγελα και συνήθειες. Χιλιάδες μοναξιές, τακτοποιημένες στην εντέλεια.
Αυτή η μοναξιά δεν έχει θάλασσα.
Έχει τοίχους.
Κι έτσι καταλήγουμε να ψάχνουμε κρυφά έναν τόπο όπου μπορούμε να κατεβάσουμε τις άμυνες. Μια παραλία. Ένα δωμάτιο. Μια ώρα μέσα στη μέρα. Κάπου όπου μπορούμε επιτέλους να πούμε μια κουβέντα χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσουμε ποιοι είμαστε.
Χθες, στον δικό μου κρυφό τόπο, κατάλαβα κάτι. Δεν φοβάμαι να είμαι μόνος. Φοβάμαι να είμαι μόνος ανάμεσα σε ανθρώπους.
Πήρα τον δρόμο της επιστροφής.
Πίσω με περίμενε η πραγματικότητα. Το καθήκον. Οι φωνές. Οι ρόλοι. Όλα εκείνα που μας τραβούν ξανά από το χέρι και μας θυμίζουν ποιοι πρέπει να είμαστε.
Αμάν πια αυτό το καθήκον. Κοίταξα για τελευταία φορά πίσω. Η θάλασσα είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει.
Σκέφτηκα πως υπάρχουν τόποι που δεν τους βρίσκεις στον χάρτη. Τους βρίσκεις όταν έχεις ανάγκη να μείνεις μόνος.
Και τότε καταλαβαίνεις πως η μοναξιά δεν είναι πάντα απουσία.
Μερικές φορές είναι ένας τόπος. Και έχει το χρώμα του νερού.
Δεν πειράζει. Ό,τι χάθηκε, χάθηκε. Δεν γίνεται να περπατάς μπροστά κοιτάζοντας συνεχώς πίσω. Ο δρόμος ανοίγεται εκεί που δεν τον ξέρεις, ακόμη κι όταν ο ορίζοντας είναι θολός.
Χθες βρέθηκα μόνος σε έναν τόπο που ήξερα, αλλά δεν είχα ξαναδεί έτσι.
Ένα μικρό ημικύκλιο θάλασσας, κρυμμένο χρόνια από τα μάτια μου. Μακριά από τις καρτ ποστάλ, από τις γνωστές εικόνες, από εκείνη την Κέρκυρα που μάθαμε να δείχνουμε στους άλλους.
Εκεί δεν υπήρχε τίποτα να δείξεις. Μόνο να αισθανθείς.
Νερό. Χώρος. Σιωπή. Και ένας άνθρωπος μόνος.
Για πρώτη φορά ύστερα από καιρό, η μοναξιά δεν μου φάνηκε εχθρός.
Υπάρχει μια μοναξιά που την επιλέγεις. Που την αναζητάς όπως αναζητάς μια καθαρή ανάσα. Δεν ζητάει εξηγήσεις. Δεν απαιτεί τίποτα. Κάθεσαι απέναντι στη θάλασσα και δεν χρειάζεται να είσαι κανείς. Μόνο εσύ. Και τότε έρχονται οι άλλοι.
Εκείνοι που έφυγαν, εκείνοι που έμειναν μέσα σου, εκείνοι που δεν χρειάζονται σώμα για να υπάρχουν. Φιλικά φαντάσματα κάθονται δίπλα σου και σου λένε αλήθειες που οι ζωντανοί φοβούνται να πουν. Αυτή η μοναξιά δεν σε αδειάζει. Σε επιστρέφει στον εαυτό σου.
Δεν είναι εκείνη που σε περιμένει ανάμεσα στους ανθρώπους. Εκείνη που κάθεται στο ίδιο τραπέζι, περπατάει δίπλα σου, κοιμάται στο ίδιο σπίτι και δεν βρίσκει μια αληθινή λέξη να πει.
Είναι οι άνθρωποι που έχουν μάθει να κρύβουν το κενό τους πίσω από ρόλους, υποχρεώσεις, χαμόγελα και συνήθειες. Χιλιάδες μοναξιές, τακτοποιημένες στην εντέλεια.
Αυτή η μοναξιά δεν έχει θάλασσα.
Έχει τοίχους.
Κι έτσι καταλήγουμε να ψάχνουμε κρυφά έναν τόπο όπου μπορούμε να κατεβάσουμε τις άμυνες. Μια παραλία. Ένα δωμάτιο. Μια ώρα μέσα στη μέρα. Κάπου όπου μπορούμε επιτέλους να πούμε μια κουβέντα χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσουμε ποιοι είμαστε.
Χθες, στον δικό μου κρυφό τόπο, κατάλαβα κάτι. Δεν φοβάμαι να είμαι μόνος. Φοβάμαι να είμαι μόνος ανάμεσα σε ανθρώπους.
Πήρα τον δρόμο της επιστροφής.
Πίσω με περίμενε η πραγματικότητα. Το καθήκον. Οι φωνές. Οι ρόλοι. Όλα εκείνα που μας τραβούν ξανά από το χέρι και μας θυμίζουν ποιοι πρέπει να είμαστε.
Αμάν πια αυτό το καθήκον. Κοίταξα για τελευταία φορά πίσω. Η θάλασσα είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει.
Σκέφτηκα πως υπάρχουν τόποι που δεν τους βρίσκεις στον χάρτη. Τους βρίσκεις όταν έχεις ανάγκη να μείνεις μόνος.
Και τότε καταλαβαίνεις πως η μοναξιά δεν είναι πάντα απουσία.
Μερικές φορές είναι ένας τόπος. Και έχει το χρώμα του νερού.
Λιγότερα
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου