Ανάμεσα σε δύο ανθρώπους υπάρχει ακόμη κόσμος

«Έτσι να κάνουμε, θα πέσει η πόρτα», πίστευε η Κατερίνα Γώγου. Δεν έγινε έτσι, Κατερίνα. Φρόντισαν να μας κρατήσουν χίλια κομμάτια, ώστε να μη βρεθούν ποτέ αρκετά χέρια μαζί να σπρώξουν την ίδια πόρτα.

Κάποτε οι άνθρωποι συναντιούνταν στις πλατείες. Σήμερα συναντιούνται στις ειδοποιήσεις. Η απόσταση ανάμεσα στα σώματα μίκρυνε, μα η απόσταση ανάμεσα στις ψυχές μεγάλωσε. Μοιάζουμε με μικρά μεταλλικά ρινίσματα σκορπισμένα πάνω στο τραπέζι της εποχής, που αόρατες δυνάμεις τα σπρώχνουν πότε εδώ και πότε εκεί, χωρίς να προλαβαίνουν να γίνουν κοινότητα.

Δεν μας λείπουν οι δρόμοι. Μας λείπουν οι πυξίδες. Περπατάμε μέσα σε πόλεις πλημμυρισμένες από φώτα, κι όμως σκοντάφτουμε στο σκοτάδι που κουβαλά ο καθένας μέσα του. Οι εποχές δεν αλλάζουν πάντα με θόρυβο. Μπαίνουν αθόρυβα στην καθημερινότητα και, πριν το καταλάβουμε, αλλάζουν τον τρόπο που κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον.

Μάθαμε να είμαστε συνεχώς συνδεδεμένοι και ξεχάσαμε την απλή τέχνη της παρουσίας. Να κάθεσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο χωρίς να ψάχνεις κάτι άλλο. Να ακούς έναν άνθρωπο πραγματικά. Να κρατάς ένα χέρι χωρίς να χρειάζεται εξήγηση.

Ο Γιουνγκ έλεγε πως ό,τι μένει στη σκιά επιστρέφει. Και αυτό που επιστρέφει σήμερα είναι η βαθιά μας ανάγκη να ξαναβρούμε τον άνθρωπο. Όχι ως αριθμό, ως καταναλωτή ή ως εξάρτημα μιας τεράστιας μηχανής, αλλά με το βλέμμα, τη μνήμη, τις ρωγμές και τα όνειρά του.

Υπάρχει ένα αόρατο σύστημα που μας σπρώχνει να ανταγωνιζόμαστε εκεί που χρειάζεται συνεργασία, να καταναλώνουμε εκεί που χρειάζεται μοίρασμα, να σωπαίνουμε εκεί που χρειάζεται φωνή.

Δεν ξέρω αν έτσι θα αλλάξει ο κόσμος. Ξέρω όμως πως κάθε φορά που ένας άνθρωπος αρνείται να γίνει εξάρτημα, η μεγάλη μηχανή χάνει λίγο από τη δύναμή της. Και τότε ακούγεται ξανά το πιο παλιό ερώτημα: ποιος εφηύρε τον μαγνήτη που μας τραβά μακριά ο ένας από τον άλλον;

Η απάντηση δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να μάθουμε ξανά να περπατάμε ο ένας προς τον άλλον, κόντρα σε κάθε αόρατη έλξη που μας θέλει μόνους. Γιατί κανένας μαγνήτης δεν είναι πιο δυνατός από δύο ανθρώπους που αποφασίζουν να μη χαθούν. Εκεί, ανάμεσά τους, ξαναρχίζει ο κόσμος.