Σημασία έχει η πρόθεση...

Δεν εμπιστεύτηκα ποτέ τους ανθρώπους που δεν αμάρτησαν.
Οι υπόλοιποι, τουλάχιστον, ήξεραν πόσο κοστίζει να είσαι άνθρωπος.

Από μικρός αναρωτιόμουν γιατί μια πράξη μπορούσε να καταδικαστεί, ενώ η υποκρισία να ανταμείβεται με σεβασμό. Γιατί ένα φιλί μπορούσε να θεωρηθεί αμαρτία, ενώ μια ζωή χωρίς αγάπη να περνά για αρετή.

Έτσι άρχισα να ζυγίζω αλλιώς τους ανθρώπους.
Όχι τις πράξεις τους. Τις προθέσεις τους.
Μια ληστεία που έμοιαζε με δικαιοσύνη. Μια ελεημοσύνη που έκρυβε έναν Φαρισαίο. Μια μοιχεία που γεννήθηκε από τη λαχτάρα του έρωτα. Έναν υπολογιστή σύζυγο που δεν πρόδωσε ποτέ τον γάμο του, αλλά πρόδιδε καθημερινά την αγάπη. Αμαρτίες που λύτρωναν. Αρετές που ζητούσαν ανταλλάγματα.
Και τότε η ζυγαριά αρνήθηκε να υπακούσει. Γιατί οι πράξεις μοιάζουν μεταξύ τους. Οι προθέσεις ποτέ.

Η πιο όμορφη αμαρτία δεν μπήκε ποτέ στη ζωή μου με θόρυβο.
Ήρθε όπως μπαίνει το δειλινό από ένα ανοιχτό παράθυρο.
Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς υποσχέσεις. Μόνο με δύο χείλη που δεν τόλμησα να φιλήσω.
Υπάρχουν χείλη που δεν τα φίλησες ακόμη.
Κι όμως γίνονται η πιο επίμονη ανάμνηση της ζωής σου.
Δεν μας σημαδεύουν τα φιλιά που δόθηκαν.
Μας σημαδεύουν εκείνα που έμειναν να αιωρούνται.

Η πιο βαθιά επιθυμία δεν είναι να αγγίξεις ένα σώμα.
Είναι να νιώσεις πως κάποιος άγγιξε, έστω για μια στιγμή, την πιο κρυφή εκδοχή του εαυτού σου.
Θυμάμαι πως μια φορά τα δικά μου χείλη έπιασαν φωτιά χωρίς να αγγίξουν τίποτε.
Τότε κατάλαβα ότι η επιθυμία γεννιέται λίγο πριν από το άγγιγμα.
Στο ελάχιστο κενό που χωρίζει δύο πρόσωπα. Στη σιωπή πριν από την εξομολόγηση. Στο βλέμμα που διστάζει να φύγει.
Εκεί όπου ο έρωτας ζητά να νικήσει τον φόβο.

Ύστερα γνώρισα τις αμαρτίες που χειροκροτούσε ο κόσμος.
Εκείνες που φορούν το ένδυμα της αρετής. Που μιλούν για ηθική, αλλά δεν αγάπησαν ποτέ χωρίς όρους. Που ανάβουν κεριά και σβήνουν ανθρώπους. Που συγχωρούν τα πάντα, εκτός από την ελευθερία. Υπάρχουν αμαρτίες που εξομολογούνται. Και υπάρχουν αμαρτίες που κοινωνούν κάθε Κυριακή.
Τότε κατάλαβα πως ο παράδεισος δεν χάθηκε όταν ο άνθρωπος αμάρτησε. Χάθηκε όταν η υποκρισία μεταμφιέστηκε σε αρετή.

Από τότε δεν με ενδιαφέρει τι έκανε ένας άνθρωπος. Με ενδιαφέρει γιατί το έκανε. Γιατί η πρόθεση είναι το μοναδικό σημείο όπου δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς.
Ο έρωτας δεν ζήτησε ποτέ να αθωωθεί. Μόνο η υποκρισία είχε πάντα ανάγκη από άλλοθι. Κι αν υπάρχει τελικά μια αμαρτία που δεν συγχωρείται, δεν είναι ο έρωτας. Είναι η ζωή που δεν τόλμησες να ζήσεις.

Γι' αυτό δεν εμπιστεύτηκα ποτέ τους ανθρώπους που δεν αμάρτησαν. Δεν φοβήθηκα ποτέ εκείνους που έπεσαν.
Φοβήθηκα εκείνους που δεν αγάπησαν αρκετά για να πέσουν.

Λιγότερα