Ήταν απλώς μια βουτιά...

Δεν πηγαίνω στη θάλασσα για να κολυμπήσω. Πηγαίνω για να βαπτιστώ.

Υπάρχουν μέρες, που μόνο το αλάτι μπορεί να ξεπλύνει τον θόρυβο που μαζεύεται μέσα μου. Όχι τον θόρυβο της πόλης. Τον άλλο. Εκείνον που αφήνουν οι άνθρωποι, οι ειδήσεις, οι βιασύνες, οι ατέλειωτες κουβέντες για πράγματα που αύριο κανείς δεν θα θυμάται.

Φτάνω νωρίς.
Για λίγα λεπτά υπάρχουν μόνο ο αέρας, το φως και το κύμα.
Ο κόσμος βρίσκεται ακόμη στη σωστή του θέση.
Ύστερα αρχίζουν να καταφθάνουν οι άνθρωποι.
Μαζί τους έρχεται και η καθημερινότητα.

Τηλέφωνα, φωνές, πολιτική, ποδόσφαιρο, κουτσομπολιά, παράπονα. Ακόμη και μπροστά σε αυτή την απεραντοσύνη βρίσκουμε τρόπο να κουβαλήσουμε όλα όσα θα μπορούσαμε να έχουμε αφήσει πίσω.

Κάθομαι στα βότσαλα. Προσπαθώ να ακούσω. Δεν φταίνε οι φωνές. Φταίει που ξεχάσαμε να ακούμε.
Για μια στιγμή εύχομαι να αδειάσει η παραλία. Όχι από ανθρώπους. Από θόρυβο.
Γιατί ο πιο μεγάλος θόρυβος δεν βρίσκεται γύρω μας. Βρίσκεται μέσα μας.
Εκεί όπου στοιβάζονται οι φόβοι, οι φιλοδοξίες, οι ανησυχίες και οι περιττές λέξεις.

Το κύμα έρχεται. Ακουμπά τα βότσαλα. Και επιστρέφει χωρίς να κρατά τίποτα. Εμείς κρατάμε σχεδόν τα πάντα.
Τις έγνοιες μας. Τον θυμό μας. Την ανάγκη να έχουμε πάντα τον τελευταίο λόγο. Γυρίζω το βλέμμα στον ορίζοντα.
Εκεί όπου όλα συναντιούνται χωρίς να συγκρούονται. Χωρίς να υψώνουν τη φωνή. Χωρίς να αποδεικνύουν τίποτα.

Μπαίνω στο νερό όπως όλοι. Με τις σκέψεις μου. Με τις μικρές μου ήττες. Με τον θόρυβό μου.
Και τότε καταλαβαίνω πως το βάπτισμα δεν γίνεται όταν μπαίνεις. Γίνεται όταν βγαίνεις.

Αν βγεις έχοντας αφήσει πίσω κάτι από όσα σε βαραίνουν, τότε το νερό σε άλλαξε. Αν όχι, ήταν απλώς μια βουτιά...

Η φωτογραφία είναι του Γεράσιμου Ρήγα

Λιγότερα