Προσάναμμα

Πρέπει να το θυμίζω πρώτα σ’ εμένα.
Κάθε φορά που γράφω, χρησιμοποιώ το προσωπικό μόνο σαν προσάναμμα. Αν μείνει προσωπικό, δεν ενδιαφέρει κανέναν. Αν όμως γίνει μια μικρή φωτιά που ζεστάνει και κάποιον άλλον, τότε άξιζε να το μοιραστώ.

Για πολλά χρόνια περίμενα από τον χρόνο να κάνει μια δουλειά που τελικά ήταν δική μου. Να σβήσει τις στενοχώριες, να κλείσει τις εκκρεμότητες, να απαλύνει τις απώλειες.

Δεν έκανε τίποτα από αυτά.
Ο χρόνος πέρασε. Εγώ ήμουν εκείνος που έπρεπε να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να κουβαλάει όσα είχαν τελειώσει.

Κι αν έμαθα κάτι όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως πιο πολύ από όσα μου συνέβησαν, με κούρασαν όσα φοβόμουν ότι θα συμβούν. Πόσες νύχτες χάρισα σε σκέψεις που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα. Και τις περισσότερες φορές, όταν ξημέρωνε, η ζωή ήταν πολύ πιο ήπια απ’ ό,τι την είχα φανταστεί. Τότε κατάλαβα πως ο φόβος έχει ένα παράξενο χάρισμα. Σχεδόν πάντα προηγείται της ζωής και σχεδόν πάντα την αδικεί.

Κάποια στιγμή κατάλαβα πως υπάρχουν πράγματα που δεν λύνονται.
Αποχαιρετιούνται.

Δεν είναι εύκολο. Ούτε γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Θέλει να τα κοιτάξεις κατάματα, να παραδεχτείς πως τελείωσαν και να πάψεις να τους ζητάς να γίνουν κάτι άλλο από αυτό που ήταν.

Έτσι το έμαθα εγώ.
Τα βγάζω στο φως, τους βάζω φωτιά και τη στάχτη τη σκορπίζω σε βαθιά νερά.

Όχι γιατί ξεχνώ.
Αλλά γιατί θέλω να μείνει χώρος μέσα μου για όσα δεν έχουν έρθει ακόμη.

Δεν ξέρω αν αυτός είναι ο σωστός τρόπος. Είναι όμως ο μόνος που βρήκα για να μη γίνω φύλακας του χθες.

Γιατί η ζωή, όσο κι αν την αγαπάς, δεν γυρίζει πίσω.
Μόνο προχωρά.

Κι εγώ θέλω να προχωρήσω μαζί της.