Να μη γυρίσουμε την πλάτη

Για μας που παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα με μάτια καθαρά, απηλλαγμένοι από το πάθος που συνήθως δημιουργούν οι εκλογικές αναμετρήσεις, έχουμε την ευκαιρία να διακρίνουμε, πέρα από την κάλπη και τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Οι εκλογές ιδιαίτερα αυτές για την τοπική αυτοδιοίκηση, αποτελούν ένα ψυχογράφημα της κοινωνίας. Στην πορεία έχουμε να δούμε πολλά. Εκτός από τα κοινά χαρακτηριστικά των εκλογικών αναμετρήσεων, κάθε τετραετία έχει και τα δικά της. Γι’ αυτό ίσως και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο.
Θυμάμαι όλες τις μεταπολιτευτικές εκλογικές αναμετρήσεις, ακόμα και αυτές που δεν είχα δικαίωμα ψήφου. Μπορεί όλες να είχαν χαρακτηρισθεί κρίσιμες και ας μην ήταν, όλες όμως ήταν ξεχωριστές και των βουλευτικών και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Αυτή η προεκλογική περίοδος που διανύουμε, δεν αποτελεί μια επανάληψη, το εγχείρημα της νέας διοικητικής μεταρρύθμισης την καθιστά πραγματικά κρίσιμη και ξεχωριστή.
Η εκλογική διαδικασία αποτελεί μία από τις πιο σκληρές ασκήσεις ανθρώπινων αντοχών και δυνατοτήτων, κατά την διάρκεια της οποίας, έχουμε την ευκαιρία να τσεκάρουμε την πνευματική επάρκεια, την σωματική αντοχή, τη ψυχική τόλμη. Το μίσος και την μεγαλοσύνη, το ήθος αλλά και την κακοήθεια, το συμβιβασμό και τη δειλία. Την αρετή και την κακία.
«Εδώ κάτω στη λάσπη αφήνουμε τα ίχνη μας, στη σκόνη υπογράφουμε τα κατά καιρούς ονόματά μας.» Θα μετρηθούμε αυτή την περίοδο και δεν μιλάω για κουκιά, αλλά για «μπόι…»

Μπορεί πολλές φορές να γκρινιάζω απ’ αυτήν εδώ την στήλη, άλλωστε σε μια περίοδο προεκλογική υπάρχει άφθονο υλικό για γκρίνια, τόσο που μπορεί να μας ρίξει στην παγίδα της μιζέριας.
Θα ήταν ψέμα αν έλεγα ότι δεν μου αρέσει. Είναι ένα πανηγύρι!
Μουσική, φώτα, χρώματα, συγκεντρώσεις, χαρά μεγάλη. Οι άνθρωποι αφήνουν την μοναξιά τους και έρχονται κοντά, τα συναισθήματα ζωηρεύουν, οι ελπίδες ζωντανεύουν. Αγαπάμε και μισούμε αυτές τις μέρες άρα ζούμε.
Σοβαρολογώ δεν ειρωνεύομαι. Ο προεκλογικός χρόνος ενός ανθρώπου που ζει μέχρι τα 80 είναι είκοσι χαρούμενα χρόνια από τη ζωή του, υπολογισμένα με 6 μήνες κάθε προεκλογικής περιόδου. Το ένα τέταρτο της ζωής δηλαδή χαρές και πανηγύρια.
Να το εκτιμήσουμε σοβαρό αυτό και να μην μας πιάνει η μιζέρια και η γκρίνια, άλλωστε το έχουμε δει το έργο πολλές φορές οι εκλογές έχουν αξία για τον προεκλογικό χρόνο που χαιρόμαστε. Είναι ακριβώς αυτός ο χρόνος των προκαταρκτικών λίγο πριν τον οργασμό. Και μετά τον οργασμό, να μην γυρίσουμε την πλάτη…

Χίλια κομμάτια, μπροστά στα χίλια προβλήματα

Άρχισε να μετράει και επισήμως ο προεκλογικός χρόνος. Ένας μήνας δύσκολος με τις σχέσεις των ανθρώπων της κάθε τοπικής κοινωνίας να δοκιμάζονται βάναυσα.
Οι χιλιάδες υποψήφιοι που πλαισιώνουν τους συνδυασμούς του Δήμου και της Περιφέρειας, δίνουν τη μάχη της ψήφου, με αντιπάλους όχι μόνο υποψηφίους των άλλων ψηφοδελτίων, αλλά πολλές φορές και τους συνυποψήφιους τους.
Το θέμα έχει εξαντληθεί, με δυσκολία μου βγαίνουν οι λέξεις, που αναφέρονται στις επικείμενες εκλογές. Φοβάμαι, ότι στην προσπάθεια μου να βρίσκομαι, εντός επικαιρότητας, θα περάσω στην παραπολιτική παραφιλολογία, που ανέκαθεν μισούσα.
«Πολλά λόγια αυτές τις μέρες. Λόγια - κέρματα, λόγια - ψιχία, λόγια μετά λόγου γνώσεως ή άνευ λόγου. Ποια θέλεις; Απ’ όλα έχω. Σε διαφορετική τιμή. Αυτά της επίγνωσης τα ανταλλάσσω μόνο με αφοσίωση. Έχεις;»
Η αυτοδιοίκηση από μόνη της, σαν μια συμμετοχική διαδικασία αποδεσμεύεται από τους εναγκαλισμούς και λειτουργεί ανεξάρτητα, γιατί η κάθε τοπική κοινωνία, υπό το βάρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει, δεν έχει την πολυτέλεια να περιχαρακώνεται.
Τα έντονα κομματικά χρώματα που ξεπροβάλουν αυτήν την περίοδο, είναι βέβαιο ότι την επομένη των εκλογών θα ξεθωριάσουν. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Η περιφέρεια αναστενάζει, παραμελημένη χρόνια τώρα από την κεντρική εξουσία. Η φτώχεια που μας έχει γονατίσει, η ανεργία, η υγεία, η παιδεία, το περιβάλλον, η ακρίβεια, δεν είναι προβλήματα που τα δημιούργησε η τοπική κοινωνία. Είναι προβλήματα ευθύνης της κεντρικής εξουσίας.
Με το πέρας της προεκλογικής περιόδου και πάλι θα βρεθούμε μόνοι, αντιμέτωποι με όλα τα παραπάνω. Όλοι μαζί έχουμε πιο δυνατή φωνή στην διεκδίκηση όλοι μαζί είμαστε πιο δυνατοί στην άμυνα για να περισώσουμε ότι ακόμα έχει απομείνει.
Τα τελευταία χρόνια ο Δήμος Κερκυραίων αποτελεί το επίκεντρο της πολιτικής σύγκρουσης, μιας σύγκρουσης που δεν ωφέλησε τον τόπο. Ευχή και ελπίδα σε αυτές τις εκλογές, το «αίμα» που θα χυθεί, να είναι το τελευταίο.

Τα πρόσωπα κάνουν την διαφορά

Η χαώδης διαφορά που προκύπτει δημοσκοπικά, μεταξύ των δυο συνδυασμών που υποστηρίζονται από το ΚΚΕ, για την περιφέρεια Ιονίων Νήσων και το Δήμο Κερκυραίων, έρχεται να επιβεβαιώσει, αυτό που έγραφα σε προηγούμενα κείμενα. Η πολιτική είναι απούσα από τους εκλογικούς σχηματισμούς, είναι παρούσα όμως σε πρόσωπα, που με την στάση τους και την πορεία τους, διασώζουν την χαμένη της τιμή.
Οι παλινδρομήσεις ανάμεσα στο «ανεξάρτητο» και το «κομματικό», εξαφάνισαν τις έννοιες. Δεν υπάρχει ανεξάρτητο, ούτε και κομματικό, ανακατεύτηκαν μπερδεύτηκαν, έγιναν αέρας και καπνός. Όλα αυτά τα χρόνια χρησιμοποιήθηκαν κατά περίσταση, εξυπηρέτησαν σκοπιμότητες και σκεπάστηκαν από την αντίφαση.
Οι κερκυραίοι που έδωσαν αυτό το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό στον υποψήφιο του ΚΚΕ για τον Δήμο της Κέρκυρας, αν τους ρωτήσεις δεν λένε ότι ψηφίζουν ΚΚΕ, αλλά «Μπάμπη», αυτό, ακόμα και αν στεναχωρεί τον κ. Χαραλάμπους, που είναι στρατευμένο μέλος του Κόμματος, αποτελεί μια πραγματικότητα. Αλλά και ο υποψήφιος που υποστηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ, χωρίς να έχει κάνει μέχρι σήμερα ούτε μια επίσημη εμφάνιση, κατάφερε, δημοκοπικά πάντα, να αφήσει πίσω του, το φιλόδοξο ψηφοδέλτιο, των εν ενέργεια δημάρχων, που αποτελείτε κυρίως από στελέχη του ΠΑΣΟΚ, δίνοντας μια δυναμική στο συνδυασμό που ηγείται, μόνο και μόνο με το άκουσμα του ονόματος του.

Ευτυχώς ή δυστυχώς τα κόμματα έπονται σ’ αυτή την εκλογική διαδικασία, πρωταγωνιστές είναι τα πρόσωπα και οι όποιες επιλογές απ’ αυτά εξαρτώνται. Το ευτυχώς, κολλάει στην σημερινή πραγματικότητα, το δυστυχώς γιατί τα κόμματα, δεν είναι χρήσιμο για την Δημοκρατία, να έχουν αγγίξει τα όρια της ανυποληψίας.
Αν με ρωτήσετε τι θα ψηφίσω, θα σας πω ευθέως, έναν υποψήφιο, που κρίνω ότι έχει την επάρκεια να ανταποκριθεί στις δυσκολίες της διοικητικής μεταρρύθμισης, χωρίς να προβληματίζομαι για την κομματική γαρνιτούρα που τον συνοδεύει. Θα ψηφίσω αυτόν που έχει αποδείξει ότι δεν διστάζει τα συγκρουστεί με το κόμμα που τον υποστήριξε και με συμφέροντα που λυμαίνονται την τοπική μας κοινωνία. Όταν θα φύγω από την κάλπη, θα είμαι βέβαιος ότι η ψήφος μου δεν προστέθηκε σε κομματικά ποσοστά. Όταν οι λίγοι ανεγκέφαλοι θα πανηγυρίζουν ότι η Κέρκυρα βάφτηκε πράσινη, μπλε ή κόκκινη, εγώ, αν ο Δήμαρχος που θα επιλέξω εκλέγει, θα πανηγυρίζω για τον τόπο μου.

Ήταν πολλά τα λεφτά

Μπορεί η διοικητική μεταρρύθμιση να διαφοροποιεί τα πράγματα, το 2006 με το 2010 όμως, έχουν πολλά κοινά στοιχεία. «Είναι πολλά τα λεφτά έγραφα τότε» και σήμερα, αυτοί που τα απέκτησαν, από το παρασκήνιο επιχειρούν με νύχια και με δόντια να διαφυλάξουν τα κεκτημένα ή για να ακριβολογούμε τα κλεμμένα…
«Ζούμε ένα νέο παγκόσμιο μεσαίωνα σε όλες του τις εκφάνσεις.
Δεν είναι αποτέλεσμα απαισιοδοξίας η παραπάνω διαπίστωση.
Μεσαίωνας στην πολιτική, στην εργασία, στον πολιτισμό, στην ποιότητα ζωής στην ενημέρωση.
Ο καπιταλισμός δίνει τα ρέστα του, δημιουργώντας όλο και περισσότερες ανάγκες στην κοινωνία και όπου αυτό δεν είναι εφικτό, με την ισχύ των όπλων, γκρεμίζει για να ξαναχτίσει
Ζούμε σε μια πόλη, που υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, να είμαστε ικανοποιημένοι από την ποιότητα ζωής. Δεν είμαστε όμως.

Ζούμε σε μια πόλη που πλήττεται εδώ και χρόνια από μια άνευ προηγουμένου συναλλαγή. Δέσμια οικονομικών συμφερόντων, που αναδεικνύουν έντονα το φαινόμενο της διαπλοκής. Ζούμε τον μεσαίωνα μας σε μια πόλη μεσαιωνική, αποτελώντας το ζωντανό κομμάτι της εν έτη 2006.
Το δυστύχημα είναι, ότι ενώ οι μέχρι πρότινος πρωταγωνιστές - ληστές αυτής της ζοφερής κατάστασης έχουν φύγει από το προσκήνιο, έχουν αφήσει πίσω τους επίδοξους, νέους επιγόνους, που συνεχίσουν με την ίδια μανία τη λεηλασία.
Η προσπάθεια να κλείσουμε τις πληγές αποδεικνύεται ανεπαρκής. Το απόστημα παραμένει ενεργό. Και θα παραμένει. Μπορεί ο Λαός να τους τιμώρησε εκλογικά, δεν τους άδειασε όμως τις τσέπες, που γέμισαν όλα αυτά τα χρόνια πουλώντας αέρα κοπανιστό, σοσιαλισμό… Ο μεσαίωνας που ζούμε δεν ανατρέπεται με συνθέσεις, αλλά με αποσυνθέσεις. Πρέπει να κόψουμε τις ρίζες και γι’ αυτό χρειάζεται μαχαίρι».
Σήμερα εν έτη 2010, μπορεί να μην αποτελούν το ισχυρό εκείνο μπλοκ που υποσχέθηκε να εκσυγχρονίσει την Ελλάδα, βρίσκονται όμως διασκορπισμένοι και κρυμμένοι πίσω από την εξουσία, αδιαφορώντας για κόμματα και χρώματα. Ήταν πολλά τα λεφτά και φαίνεται πως θα πάρει χρόνο για να τελειώσουν…

Ο ψυχίατρος αυτοκτόνησε. Τέλος

Τι να πούμε σήμερα, αν τότε που είχε γραφτεί το παρακάτω κείμενο ο ψυχίατρος είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά; «Ο ψυχίατρος αυτοκτόνησε» αντικρίζοντας ανήμπορος αυτά τα σχιζοφρενικά φαινόμενα που συμβαίνουν στην μικρή μας κοινωνία. Τα εφόδια της επιστήμης αδυνατούν να ερμηνεύσουν τα τεκταινόμενα.
Δίνοντας συνέχεια στο χθεσινό ένα παλαιότερο κείμενο που επιβεβαιώνει την επιδείνωση της νόσου.
Συλλέγοντας τα μαργαριτάρια, από τις προτροπές των υποψηφίων προς τους δημότες, για στήριξη στις προσεχείς εκλογές, αρχίζω πλέον να εμπεδώνω ότι το αμερικάνικο μοντέλο, κατ’ εξοχήν εύπεπτο κυριαρχεί. Η εικόνα που παρουσιάζεται είναι τραγική. Η γελοιότητα είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Πλαστικοί Αι Βασίληδες γέμισαν τα κεραμίδια των σπιτιών μας, πολύχρωμα φώτα αντικατέστησαν το κερκυραϊκό φως, φιέστες και βεγγαλικά επιβραβεύουν και θριαμβολογούν για το «τίποτα» και το κιτς επιβάλλεται όχι μόνο στην εξωτερική όψη της πόλης αλλά και στο μυαλό μας.
Ποια είναι τα κίνητρα όλων αυτών των όψιμων σωτήρων; Χωρίς αιδώ προβάλουν την φιλοδοξία, προσθέτοντας πάντα ότι είναι θεμιτή. Βεβαίως υπάρχουν και κίνητρα μικροσυμφερόντων, ανασφάλειας, επιβεβαίωσης, τακτοποίησης εκκρεμών οικογενειακών υποθέσεων, επίδειξης στο άλλο φύλλο (μπορεί να μην μετράει η ομορφιά και το μυαλό μας, μπορεί να μας έχουν απορρίψει οι γκόμενες) αλλά έχουμε προίκα 500 ψήφους.
Υπάρχει βέβαια και το στοιχείο της τρέλας που αναδεικνύεται από την υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων, δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι τρελοί φορούν καπέλο Ναπολέοντα.

Δυστυχώς οι ψηφοφόροι πρέπει να κοσκινίσουν πολύ τα πράγματα για να βρουν και κάποιους που αδιαφορούν για τα παραπάνω αλλά συμμετέχουν για το γαμώτο, για να μην επιτρέψουν, δηλαδή στους πλαστικούς φελλούς να ικανοποιήσουν τις ορέξεις τους.
Η τραγική διαπίστωση, στην συνέχειας του ψυχογραφήματος, είναι η επιβολή θεωρημάτων του τύπου θεμιτή η φιλοδοξία με προέκταση ακόμα και αυτής της μωροφιλοδοξίας στην κάθε τοπική κοινωνία, βάζοντας έτσι νέα ήθη, νέους κανόνες σε μια διαδικασία που μη τι άλλο θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται από θυσία και προσφορά προς το κοινωνικό σύνολο.
Σας διαβεβαιώ, ότι τα ευρήματα αυτής της έρευνας είναι τόσο εντυπωσιακά όπου ακόμα και ο ψυχίατρος έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά. Η ασθένεια κατά την εκτίμηση του, έχει σαρώσει τους επιτρεπόμενους δείκτες σχιζοφρένειας.

.

Προσωπική υπόθεση

Η αλήθεια είναι ότι η προεκλογική περίοδος, προσφέρει άφθονο υλικό στο ερευνητικό πεδίο. Η ψύχραιμη επιστημονική ματιά ανακαλύπτει πολλά μέσα από τις ανθρώπινες συμπεριφορές που εκδηλώνονται, ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες. Οι επικεφαλείς, οι συμμετέχοντες στους συνδυασμούς, οι οπαδοί, οι φίλοι που ακολουθούν, οι απλοί ψηφοφόροι, οι αναποφάσιστοι, ακόμα και αυτοί που γυρίζουν την πλάτη στην εκλογική διαδικασία, στην συντριπτική τους πλειοψηφία επιβεβαιώνουν ότι οι εκλογές για την αυτοδιοίκηση είναι μια προσωπική υπόθεση. Όλοι το γνωρίζουν και επιμένουν να χρησιμοποιούν λέξεις κατ’ επίφαση, για να προσδιορίσουν τον πληθυντικό. «Η τοπική κοινωνία», «ο τόπος μας», «η Κέρκυρα μας» «το μέλλον μας», «τα παιδιά μας». Ένας σκατοενικός είναι το κίνητρο, τόσο μεγάλος που καθ’ υπερβολή θα έλεγα ότι και «το παιδί μας», δύσκολα χωράει δίπλα του.

Για να συνδέσω και το προηγούμενο, μιλάμε πάντα για την συντριπτική πλειοψηφία, μια ισχνή μειοψηφία, εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, πάντα υπάρχει, όμως δεν ξέρω αν είναι αρκετή για να μπορέσει να δείξει το δρόμο και να αναδείξει το πραγματικό νόημα των εκλογών, εννοείται ότι αυτοί που σκέφτονται πολιτικά δεν είναι μια ομάδα συντεταγμένη, αλλά πρόσωπα που έχουν δείξει με την πορεία και το έργο τους, ότι τον πληθυντικό το εννοούνε.
Προσωπικά είναι τα κίνητρα της πλειοψηφίας, που συμμετέχουν σ’ αυτή διαδικασία για ικανοποίηση του εγώ, της φιλοδοξίας, του ατομικού συμφέροντος, της εκδίκησης, της επιβεβαίωσης. Όχι του δήμου, όχι της αυτοδιοίκησης, όχι της κοινωνίας.
Έχω μπροστά την καλλιτεχνική φωτογραφία, ενός υποψηφίου, κλασσικό παράδειγμα κινήτρου μωροφιλοδοξίας. Κανένας ενδοιασμός, ούτε λόγος για πολιτική, θέση να είναι και όπου να ναι. Κοιτάζω το πονηρό του χαμόγελο και φοβάμαι ότι ακόμα και η επιστήμη στην περίπτωση του θα σηκώσει τα χέρια ψηλά.

Λάμπει και στο σκοτάδι

Αν επιχειρήσει κάποιος να τοποθετήσει σε ένα διάγραμμα τους συνδυασμούς και τους υποψηφίους, που θα λάβουν μέρος στις επικείμενες εκλογές, για την Περιφέρεια και τον Δήμο και παραπλεύρως τα κόμματα, τα βουλευτικά γραφεία, καθώς και μια σειρά άλλα κέντρα και αρχίσει με την μέθοδο των συγκοινωνούντων δοχείων να χαράζει γραμμές, η εικόνα που θα προκύψει θα είναι μια τεράστια μουτζούρα. Μεγάλο ενδιαφέρον, όχι για το Δήμο, όχι για την Περιφέρεια, όχι για την Αυτοδιοίκηση. Μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση, που στο όνομα φιλοδοξιών, συμφερόντων μικρών και μεγάλων, ντυμένη με ανυπόληπτες λέξεις, επιδιώκει να βάλει συμμέτοχο τον Λαό για να καταλάβει την εξουσία. Μια εξουσία απόντος πάντα του λαού. Ποιος χάνει; Οι δήμοι χάνουν, οι πόλεις χάνουν, οι δημότες χάνουν, η αστική ζωή, η δημοκρατία. Στο τέλος, όλοι χαμένοι είμαστε. Η πολύπλευρη χρεοκοπία που βιώνουμε, κτίστηκε πάνω σε τέτοιες λογικές.
Δεν αξίζει η αυτοδιοίκηση τέτοιες συμπεριφορές, για να λειτουργήσει και να πάει μπροστά ένας τόπος, χρειάζεται ενότητα, συλλογική προσπάθεια, ανθρώπους που έχουν δείξει με την πορεία, και την προσφορά τους, την αγάπη τους για τον τόπο. Ανθρώπους που έχουν δώσει δείγματα γραφής με έργα και όχι με κούφιες προεκλογικές υποσχέσεις. Ανθρώπους που δεν έχουν ανάγκη σήμερα καμία επιβεβαίωση, γιατί την έχουν κατακτήσει. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια, γιατί ακόμα και μέσα σ’ αυτήν την μαυρίλα, υπάρχουν σημάδια καθαρά.
Χρειάζεται να καταθέσουμε την ψυχή μας, σ’ αυτήν την πόλη σ’ αυτό το νησί , σ’ αυτόν τον έρωτα σ’ αυτά τα παιδιά. Να καταθέσουμε την ψυχή μας, πέρα και έξω από τον εαυτό μας.

Είναι ανάγκη εμείς οι πιο ψύχραιμοι να ξεφύγουμε από το κλίμα το προεκλογικό. Να ξεφύγουμε από τα συνθήματα, και τα ΘΑ. Να ξεφύγουμε από τα χάρτινα πρόσωπα και τα ιλουστρασιόν προγράμματα. Να δούμε τις ανάγκες αυτής της κοινωνίας και να συνθέσουμε δημιουργικές δυνάμεις σε μια προσπάθεια υπεράσπισης όλων εκείνων των αξιών που συμβάλουν στην καλλίτερη ποιότητας ζωής.
Εργατικότητα, μετριοφροσύνη και πολύ ψυχή, είναι τα απαραίτητα υλικά σ’ αυτόν τον αγώνα.
Ψυχή θέλουν όλα για να είναι αληθινά.
Τα μεγάλα προβλήματα, που δημιούργησε ο σύγχρονος τρόπος ζωής δεν είναι δυνατόν να λυθούν με μαγικά ραβδάκια. Χρειάζεται αέναη προσπάθεια, σε μια κατεύθυνση προοδευτική.
Πάντα θεωρούσα το μέτρο εκμαγείο του μετρίου και το αποστρεφόμουν. Η αληθινή ζωή είναι όλα ή τίποτα, όμως το «όλα» γι’ αυτήν την πόλη είναι βήμα - βήμα η προοδευτική πορεία..
Ότι πετά και κάνει θόρυβο, είναι επικίνδυνο. Και είναι άδικο για τα πουλιά…